De
belevenissen in:
(even klikken met de muis op de locatie)
(even klikken met de muis op de locatie)
Aalten: Stoomweverij Driessen (zondag 29 maart 2009)
Na de bezoeken aan de steenfabrieken te Westervoort
en Lathum verder op weg de Achterhoek in.
De tomtom bewees ook hier weer een goede dienst en zonder omwegen (hoewel die vaak naar de onverwachtste en mooiste locaties leiden) de plek bereikt
Het gehele gebouwencomplex was omgeven door hekken en lag er verlaten bij.
Het was tenslotte ook een rustdag.
Na wat verkenningen op eenvoudige wijze de eerste hindernis genomen. De tweede serie hekken waren wat zorgvuldiger geplaatst.
Pas na een tweede wandeling langs het hek zonder hulpmiddelen ook deze hindernis genomen. (en weer achtergelaten zoals aangetroffen)
Duidelijk zichtbaar was er de laatste 12 jaar geen onderhoud meer gepleegd. Een echte moderne ruïne. Gaten in het dak, open ramen, dus opletten met veel bladeren en water op de vloeren voor uitglijders. Helaas geen statief meegenomen, dus toch hier en daar wat onscherpte. Door even hier te klikken (of op de foto) wordt u verder geleid naar de slideshow.
uXplorer
De tomtom bewees ook hier weer een goede dienst en zonder omwegen (hoewel die vaak naar de onverwachtste en mooiste locaties leiden) de plek bereikt
Het gehele gebouwencomplex was omgeven door hekken en lag er verlaten bij.
Het was tenslotte ook een rustdag.
Na wat verkenningen op eenvoudige wijze de eerste hindernis genomen. De tweede serie hekken waren wat zorgvuldiger geplaatst.
Pas na een tweede wandeling langs het hek zonder hulpmiddelen ook deze hindernis genomen. (en weer achtergelaten zoals aangetroffen)
Duidelijk zichtbaar was er de laatste 12 jaar geen onderhoud meer gepleegd. Een echte moderne ruïne. Gaten in het dak, open ramen, dus opletten met veel bladeren en water op de vloeren voor uitglijders. Helaas geen statief meegenomen, dus toch hier en daar wat onscherpte. Door even hier te klikken (of op de foto) wordt u verder geleid naar de slideshow.
uXplorer
Amsterdam: Bankgebouw
AMRO-bank
Herengracht 595
Het gebouw is binnen gestript tot op het skelet en binnen nauwelijks meer herkenbaar.
Toch heb ik nog een paar herkenningspunten kunnen vinden.
Het mozaïk aan de muur in het trappenhuis aan de zuidzijde.
Sporen van de oude 'teleliftinstallatie'.
Uitzicht op het Rembrandtsplein vanaf de voormalige kamer van H.Mos
en uitzicht op de Amstelstraat, Blauwbrug en Stopera (vanaf de positie van mijn toenmalige werkplek op de 4-de verdieping, of 3-de ?).
uXplorer
Het gebouw is binnen gestript tot op het skelet en binnen nauwelijks meer herkenbaar.
Toch heb ik nog een paar herkenningspunten kunnen vinden.
Het mozaïk aan de muur in het trappenhuis aan de zuidzijde.
Sporen van de oude 'teleliftinstallatie'.
Uitzicht op het Rembrandtsplein vanaf de voormalige kamer van H.Mos
en uitzicht op de Amstelstraat, Blauwbrug en Stopera (vanaf de positie van mijn toenmalige werkplek op de 4-de verdieping, of 3-de ?).
uXplorer
Appingedam: Gas- en Kartonfabriek
9 april 2009
* Gasfabriek is geheel van de aardbodem verdwenen
* De kartonfabriek de Eendracht was te goed afgesloten en er zaten antikrakers in het gebouw. Daar konden we helaas geen contact mee krijgen, dus maar wat foto's gemaakt van buiten de hekken.
Er waren ook bewakingscamera's.
Voor de korte fotoserie hier klikken
Voor de lange fotoserie hier klikken
Voor het volledige reis verslag van die dag met foto's hier klikken
* Gasfabriek is geheel van de aardbodem verdwenen
* De kartonfabriek de Eendracht was te goed afgesloten en er zaten antikrakers in het gebouw. Daar konden we helaas geen contact mee krijgen, dus maar wat foto's gemaakt van buiten de hekken.
Er waren ook bewakingscamera's.
Voor de korte fotoserie hier klikken
Voor de lange fotoserie hier klikken
Voor het volledige reis verslag van die dag met foto's hier klikken
Beegden: Boerderij
Bergeijk: Weverij de Ploeg
De fabriek
van Weverij de Ploeg, Gerrit Rietveld
(1958)
3 december 2008
Hier was ik ook op 3 december. Er bleek een 'museum' te zijn gevestigd (Thema: Rietveld en Mien Ruys), dat echter pas om 13:00 uur open ging, maar dan moest ik in Tilburg zijn, dus een andere keer dan maar. Toch nog wat foto's geschoten.
Op 5 december opnieuw aldaar nu samen met mijn medefotoshooter een rondje om de gebouwen gemaakt, langs de klok en het bushokje en een "plantenkas". In de voormalige (geheel opgeknapte) woning van de tuinier hield nu 'het Gilde' domicilie vernamen we van de bevoorraders. Inmiddels was het 13:00 uur. Helaas; wegens Sinterklaas was de zaak nu gesloten. Dus ook hier komen we terug.
fotogallery
uXplorer
3 december 2008
Hier was ik ook op 3 december. Er bleek een 'museum' te zijn gevestigd (Thema: Rietveld en Mien Ruys), dat echter pas om 13:00 uur open ging, maar dan moest ik in Tilburg zijn, dus een andere keer dan maar. Toch nog wat foto's geschoten.
Op 5 december opnieuw aldaar nu samen met mijn medefotoshooter een rondje om de gebouwen gemaakt, langs de klok en het bushokje en een "plantenkas". In de voormalige (geheel opgeknapte) woning van de tuinier hield nu 'het Gilde' domicilie vernamen we van de bevoorraders. Inmiddels was het 13:00 uur. Helaas; wegens Sinterklaas was de zaak nu gesloten. Dus ook hier komen we terug.
fotogallery
uXplorer
Breskens: Op en om verlaten aanlegsteiger
Woensdag
4 februari 2009 bleef de temperatuur de hele dag om
het vriespunt schommelen.
Aangekomen in Vlissingen konden we meteen op de boot naar Breskens en aldaar aangekomen troffen we de gesloten rij-op, rij-af terminal van de oude ponten.
Alle deuren dicht, maar toch nog redelijk toegankelijk voor onze acties. Later nog een stukje langs het strand gelopen richting Cadzand en vervolgens naar Breskens.
Volgens mijn Internet informatie was daar een modelbouwwinkel. Inderdaad, dat was zo, want de winkel was dicht en bovendien een haveloos geheel.
Vlug terug naar de pont. Gelukkig kwam er een auto langs en na het opsteken van de duim van Kees stopte de mevrouw en zei : “Daar is de pont en het is nog 5 minuten lopen.” Terwijl ze gas gaf bedacht ze zich en bood ons een lift aan, zodat we net op tijd met de pont mee terug konden. Hartelijk dank !
R.Reuter
Voor alle foto's Breskens hier klikken
Aangekomen in Vlissingen konden we meteen op de boot naar Breskens en aldaar aangekomen troffen we de gesloten rij-op, rij-af terminal van de oude ponten.
Alle deuren dicht, maar toch nog redelijk toegankelijk voor onze acties. Later nog een stukje langs het strand gelopen richting Cadzand en vervolgens naar Breskens.
Volgens mijn Internet informatie was daar een modelbouwwinkel. Inderdaad, dat was zo, want de winkel was dicht en bovendien een haveloos geheel.
Vlug terug naar de pont. Gelukkig kwam er een auto langs en na het opsteken van de duim van Kees stopte de mevrouw en zei : “Daar is de pont en het is nog 5 minuten lopen.” Terwijl ze gas gaf bedacht ze zich en bood ons een lift aan, zodat we net op tijd met de pont mee terug konden. Hartelijk dank !
R.Reuter
Voor alle foto's Breskens hier klikken
Brunssum: Klooster
'Geheel' omgeven door
hekken en prikkeldraad.
Plannen om te bestemmen voor 'oude van dagen huis'
Ligt vlak bij een geprojecteerde snelweg.
De AWACS vliegen hier pal over.
uXplorer
Photogallery 2009 jan
Plannen om te bestemmen voor 'oude van dagen huis'
Ligt vlak bij een geprojecteerde snelweg.
De AWACS vliegen hier pal over.
uXplorer
Photogallery 2009 jan
Budel-Dorplein: Zinkfabriek
Zinkfabriek
Nyrstar Budel Zink 20080911
Nyrstar Budel Zink 20080115
Nyrstar is een metaalconcern dat in 2007 is ontstaan uit een fusie van Zinifex en Umicore. In dit bedrijf zijn de smelters en verwerkende fabrieken van beide concerns ondergebracht. Het bedrijf is verantwoordelijk voor 10,1% van de wereldzinkproductie en daarmee was het in 2007 het grootste zinkbedrijf ter wereld.
Op 1 maart 2008 trad Nyrstar toe tot de Bel20 op de beurs Euronext Brussel.
Vestigingen
Het bedrijf bezit de volgende zinksmelters en aanverwante bedrijven:
▪ Auby in Frankrijk, bij Rijsel. Dit bedrijf dateert uit 1869,
▪ Balen heeft een zinksmelter die is gebaseerd op het fluidized bed roasting proces. Ze stamt uit 1910 en in 2007 werkten er 586 mensen,
▪ Budel-Dorplein kent de Budelse zinkfabriek, die in gebruik werd genomen in 1892 en sedert 1973 volgens de elektrochemische methode werkt. Hier werkten 460 mensen in 2007
▪ Clarksville in de Verenigde Staten begon te werken in 1973 en is een elektrochemische fabriek,
▪ GM-Metal SAS is een gieterij die zich bevindt te Le Vigeant bij Poitiers,
▪ Te Hobart in Tasmanië bevindt zich een smelter,
▪ Overpelt bezit een fabriek waar legeringen worden vervaardigd. Dit bedrijf werd gesticht in 1888 en begon de productie in 1893. Sedert 1992 is het vooral een fabriek voor zinkrecycling,
▪ Port Pirie in Australië bezit een smelter, waar allerlei metalen worden geraffineerd, zoals lood, zilver, zink, koper en goud.
Budel history 1
Budel history 1c
Nyrstar Budel Zink 20080911
Nyrstar Budel Zink 20080115
Nyrstar is een metaalconcern dat in 2007 is ontstaan uit een fusie van Zinifex en Umicore. In dit bedrijf zijn de smelters en verwerkende fabrieken van beide concerns ondergebracht. Het bedrijf is verantwoordelijk voor 10,1% van de wereldzinkproductie en daarmee was het in 2007 het grootste zinkbedrijf ter wereld.
Op 1 maart 2008 trad Nyrstar toe tot de Bel20 op de beurs Euronext Brussel.
Vestigingen
Het bedrijf bezit de volgende zinksmelters en aanverwante bedrijven:
▪ Auby in Frankrijk, bij Rijsel. Dit bedrijf dateert uit 1869,
▪ Balen heeft een zinksmelter die is gebaseerd op het fluidized bed roasting proces. Ze stamt uit 1910 en in 2007 werkten er 586 mensen,
▪ Budel-Dorplein kent de Budelse zinkfabriek, die in gebruik werd genomen in 1892 en sedert 1973 volgens de elektrochemische methode werkt. Hier werkten 460 mensen in 2007
▪ Clarksville in de Verenigde Staten begon te werken in 1973 en is een elektrochemische fabriek,
▪ GM-Metal SAS is een gieterij die zich bevindt te Le Vigeant bij Poitiers,
▪ Te Hobart in Tasmanië bevindt zich een smelter,
▪ Overpelt bezit een fabriek waar legeringen worden vervaardigd. Dit bedrijf werd gesticht in 1888 en begon de productie in 1893. Sedert 1992 is het vooral een fabriek voor zinkrecycling,
▪ Port Pirie in Australië bezit een smelter, waar allerlei metalen worden geraffineerd, zoals lood, zilver, zink, koper en goud.
Budel history 1
Budel history 1c
Cuijk: Vleesfabriek
Homburgfabrieken
Maart 2007
Via een gat in het hek was het terrein te betreden.
Alle gebouwen waren dichtgetimmerd, alleen het ketelhuis en de waterbehandelingsruimte waren nog toegankelijk.
Februari 2008
De gebouwen waren nog geheel dichtgetimmerd, Door een verwijderd houten schot kon ik toch nog een van de gebouwen betreden. Wel was daar helaas veel vernield. In het ketelhuis was nog niet veel veranderd. De waterzuiveringbasins waren gevuld met algen verontreinigd regenwater?
uXplorer
\
2008 november: demolished
Maart 2007
Via een gat in het hek was het terrein te betreden.
Alle gebouwen waren dichtgetimmerd, alleen het ketelhuis en de waterbehandelingsruimte waren nog toegankelijk.
Februari 2008
De gebouwen waren nog geheel dichtgetimmerd, Door een verwijderd houten schot kon ik toch nog een van de gebouwen betreden. Wel was daar helaas veel vernield. In het ketelhuis was nog niet veel veranderd. De waterzuiveringbasins waren gevuld met algen verontreinigd regenwater?
uXplorer
\
2008 november: demolished
Delfzijl: Haven etc.
Den Helder: Lichtschip / stoomsleepboot / Fort
Lichtschip Texel,
Y 8122, Fort Kijkduin
Keuzedag : Den Helder 14 oktober 2008
Gratis reizen met de NS doen we graag. Bij voorkeur zo ver mogelijk weg en dan is Den Helder een goede keus. Op werkdagen wel na negenen vertrekken, waardoor we, met vertraging, rond het middaguur in Den Helder uit de trein stapten. Eerst naar het VVV, waar we wat uitleg en een matig zwart/wit kopietje van de stadsplattegrond kregen. Aan de overkant bij Mac, met een kopje koffie, besloten we eerst langs de watertoren te gaan en dan naar de Marinewerf. De lucht was strak blauw en dat hadden we bij menige voorgaande speurtocht danig gemist.
Langs een winkelstraat, die in niks verschilde van de gemiddelde winkelstraat in Nederland, bereikten we de Marine Binnenhaven. Een aantal wit/blauwe scheepjes en het rode lichtschip aan de overkant vielen meteen op en waren te bereiken via een stalen voetgangersbrug. We keken wat rond bij de verschillende reddingboten en vervolgden onze weg naar het lichtschip Texel.
Langs de gangway klommen we aan dek en stapten over een hoge drempel van een waterdichte deur het dekhuis binnen. Meteen rechts hoorde ik wat stemmen en in het dagverblijf zaten een stuk of zes mannen te kletsen. Ook zagen we een vrouw en op onze vraag in het algemeen : 'Kunnen we het schip bezichtigen ?'', was haar antwoord : "Drie euro." Vervolgens keek ze rond en plots hadden vele heren wat te doen, zodat mevrouw "de kapitein'' (zo noemde de meeste mensen haar) naar buiten stapte, om ons het schip te laten zien.
En dat gebeurde grondig. In een aanvankelijk niet te stuiten woordenstroom vertelde zij in elke ruimte nieuwe wetenswaardigheden. Af en toe wilde ik ook graag wat zeggen, want het schip deed mij erg denken aan KNSM schepen, waar ik zelf meerdere jaren op gevaren heb. Eigenlijk was dit de eerste keer, na vele jaren, dat ik weer terug was op een schip en herinneringen overspoelden mij. Lichtschakelaars, een lampje in een kooi of de laden eronder raakten een gevoelige snaar, die ik wel even wilde verwoorden, doch de kapitein vertelde maar verder. Gelukkig kregen we gaande weg wat ruimte voor onze verhalen en werd de rondleiding (voor mij) een ware happening, om maar eens terug te gaan in de terminologie van the sixties. Uiteindelijk terug aan dek was er nog geen wolkje aan de lucht en maakten we gave foto's ven de rode Texel.
Vervolgens zakten we desgevraagd af in de machinekamer van een oude havensleper. Ook hier een enthousiaste schipper, die graag van alles vertelde. Hier de olie gestookte schotse ketel, met branders van een centrale verwarming. Daar de twee cilinder stoommachine. Direct omkeerbaar, door een zelf gemaakt stangenstelsel, ook vanaf de brug.
Inmiddels was de middag reeds ver gevorderd en liepen we langs de verschillen gegraven dokken richting Marinemuseum, doch de Tonijn op het droge trok ons niet. We zijn langs de zeekant naar Fort Kijkduin gelopen, wat we rond kwart na vijf bereikten. Helaas mochten we niet binnen, terwijl het tot zes uur open was. Tenminste, dat stond op het bordje buiten. "Weet u wel waar wij vandaan komen ?" vroeg ik de vrouw achter de kassa. Vast besloten om zonder slag of stoot niet te vertrekken bleef ik argumenteren en plots veranderde ze van menig, rammelde wat op de kassa en overhandigde stuurs kaartjes en plattegronden. Veel geld voor een kort bezoek was haar mening, maar dat moesten wij toch zelf bepalen.
Onder in het fort troffen we een andere medewerker, die ons wat uitleg verschafte en later tot de sluitingstijd een kleine rondleiding verzorgde. Terug bij de ingang vroeg de mevrouw achter de balie of wij in de koepel waren geweest. Nee, dus. En zo togen wij weer terug en beklommen een wenteltrap en een ladder en keken door de spleten in de koepel naar zee. Net een fragment uit "De langste dag". Bijna viel Kees in een verlaagde ruimte, maar gelukkig hervond hij zijn evenwicht en konden we lopend en voldaan het fort verlaten.
Nog even langs de gietijzeren vuurtoren en dan terug naar de stad.
tekst: © Rein Reuter
meer foto's ? even klikken
Den Helder: http://gallery.me.com/reinreuter#100339
Lichtschip: http://gallery.me.com/keesdejong1#101084
Den Helder: http://gallery.me.com/keesdejong1#101092
Keuzedag : Den Helder 14 oktober 2008
Gratis reizen met de NS doen we graag. Bij voorkeur zo ver mogelijk weg en dan is Den Helder een goede keus. Op werkdagen wel na negenen vertrekken, waardoor we, met vertraging, rond het middaguur in Den Helder uit de trein stapten. Eerst naar het VVV, waar we wat uitleg en een matig zwart/wit kopietje van de stadsplattegrond kregen. Aan de overkant bij Mac, met een kopje koffie, besloten we eerst langs de watertoren te gaan en dan naar de Marinewerf. De lucht was strak blauw en dat hadden we bij menige voorgaande speurtocht danig gemist.
Langs een winkelstraat, die in niks verschilde van de gemiddelde winkelstraat in Nederland, bereikten we de Marine Binnenhaven. Een aantal wit/blauwe scheepjes en het rode lichtschip aan de overkant vielen meteen op en waren te bereiken via een stalen voetgangersbrug. We keken wat rond bij de verschillende reddingboten en vervolgden onze weg naar het lichtschip Texel.
Langs de gangway klommen we aan dek en stapten over een hoge drempel van een waterdichte deur het dekhuis binnen. Meteen rechts hoorde ik wat stemmen en in het dagverblijf zaten een stuk of zes mannen te kletsen. Ook zagen we een vrouw en op onze vraag in het algemeen : 'Kunnen we het schip bezichtigen ?'', was haar antwoord : "Drie euro." Vervolgens keek ze rond en plots hadden vele heren wat te doen, zodat mevrouw "de kapitein'' (zo noemde de meeste mensen haar) naar buiten stapte, om ons het schip te laten zien.
En dat gebeurde grondig. In een aanvankelijk niet te stuiten woordenstroom vertelde zij in elke ruimte nieuwe wetenswaardigheden. Af en toe wilde ik ook graag wat zeggen, want het schip deed mij erg denken aan KNSM schepen, waar ik zelf meerdere jaren op gevaren heb. Eigenlijk was dit de eerste keer, na vele jaren, dat ik weer terug was op een schip en herinneringen overspoelden mij. Lichtschakelaars, een lampje in een kooi of de laden eronder raakten een gevoelige snaar, die ik wel even wilde verwoorden, doch de kapitein vertelde maar verder. Gelukkig kregen we gaande weg wat ruimte voor onze verhalen en werd de rondleiding (voor mij) een ware happening, om maar eens terug te gaan in de terminologie van the sixties. Uiteindelijk terug aan dek was er nog geen wolkje aan de lucht en maakten we gave foto's ven de rode Texel.
Vervolgens zakten we desgevraagd af in de machinekamer van een oude havensleper. Ook hier een enthousiaste schipper, die graag van alles vertelde. Hier de olie gestookte schotse ketel, met branders van een centrale verwarming. Daar de twee cilinder stoommachine. Direct omkeerbaar, door een zelf gemaakt stangenstelsel, ook vanaf de brug.
Inmiddels was de middag reeds ver gevorderd en liepen we langs de verschillen gegraven dokken richting Marinemuseum, doch de Tonijn op het droge trok ons niet. We zijn langs de zeekant naar Fort Kijkduin gelopen, wat we rond kwart na vijf bereikten. Helaas mochten we niet binnen, terwijl het tot zes uur open was. Tenminste, dat stond op het bordje buiten. "Weet u wel waar wij vandaan komen ?" vroeg ik de vrouw achter de kassa. Vast besloten om zonder slag of stoot niet te vertrekken bleef ik argumenteren en plots veranderde ze van menig, rammelde wat op de kassa en overhandigde stuurs kaartjes en plattegronden. Veel geld voor een kort bezoek was haar mening, maar dat moesten wij toch zelf bepalen.
Onder in het fort troffen we een andere medewerker, die ons wat uitleg verschafte en later tot de sluitingstijd een kleine rondleiding verzorgde. Terug bij de ingang vroeg de mevrouw achter de balie of wij in de koepel waren geweest. Nee, dus. En zo togen wij weer terug en beklommen een wenteltrap en een ladder en keken door de spleten in de koepel naar zee. Net een fragment uit "De langste dag". Bijna viel Kees in een verlaagde ruimte, maar gelukkig hervond hij zijn evenwicht en konden we lopend en voldaan het fort verlaten.
Nog even langs de gietijzeren vuurtoren en dan terug naar de stad.
tekst: © Rein Reuter
meer foto's ? even klikken
Den Helder: http://gallery.me.com/reinreuter#100339
Lichtschip: http://gallery.me.com/keesdejong1#101084
Den Helder: http://gallery.me.com/keesdejong1#101092
Ede: ENKA
Enka
fabrieksterrein wordt nu gesaneerd.
16 mei 2009
Wat vroeger vertrokken met als bestemming het Radiotron en het Elektriciteitsmuseum in Hoenderloo om toch nog even lang Enka Ede te rijden om te zien wat daar van over is. Het gehele terrein was omgeven door hekken, wat echter geen belemmering was om ..........
Het was zaterdag, dus er werd ook niet gewerkt aan de sanering van het terrein.
Het terrein was geheel verlaten, dus ik kon ongestoord wat rondstruinen.
De ingang was nog duidelijk herkenbaar, echter met een nieuw logo.
Bij het betreden van het trappenhuis van de kantine kwamen de herinneringen weer boven aan vorige bezoeken aan collega Johan (en broodje kroket en broodje kaas) in de jaren 80 en 90. Toen was er nog grote bedrijvigheid. Maar na het ontmantelen en verkoop van de Vezeldivisie was het einde snel in zicht gekomen. De tijd drong, dus helaas niet alle gebouwen kunnen bezoeken.
Op weg naar Hoenderloo.
uXplorer
Voor de fotoserie heer even klikken.
16 mei 2009
Wat vroeger vertrokken met als bestemming het Radiotron en het Elektriciteitsmuseum in Hoenderloo om toch nog even lang Enka Ede te rijden om te zien wat daar van over is. Het gehele terrein was omgeven door hekken, wat echter geen belemmering was om ..........
Het was zaterdag, dus er werd ook niet gewerkt aan de sanering van het terrein.
Het terrein was geheel verlaten, dus ik kon ongestoord wat rondstruinen.
De ingang was nog duidelijk herkenbaar, echter met een nieuw logo.
Bij het betreden van het trappenhuis van de kantine kwamen de herinneringen weer boven aan vorige bezoeken aan collega Johan (en broodje kroket en broodje kaas) in de jaren 80 en 90. Toen was er nog grote bedrijvigheid. Maar na het ontmantelen en verkoop van de Vezeldivisie was het einde snel in zicht gekomen. De tijd drong, dus helaas niet alle gebouwen kunnen bezoeken.
Op weg naar Hoenderloo.
uXplorer
Voor de fotoserie heer even klikken.
Heerlen: Kolenmijn
ON2
Oranje Nassau Mijn
Op zoek naar overblijfselen van de kolenmijnen in Nederland in Heerlen nog de liftbok en ophaalgebouw getraceerd van de Oranje Nassau mijn, helaas was de deur (van het museum) gesloten dus een andere keer opnieuw proberen.
2006 augustus, hier even klikken voor de foto's
Ja de aanhouder wint.
Februari 2008 ook in het museum een bezoekje gebracht.
Hier even klikken voor de fotoserie
Oranje Nassau Mijn
Op zoek naar overblijfselen van de kolenmijnen in Nederland in Heerlen nog de liftbok en ophaalgebouw getraceerd van de Oranje Nassau mijn, helaas was de deur (van het museum) gesloten dus een andere keer opnieuw proberen.
2006 augustus, hier even klikken voor de foto's
Ja de aanhouder wint.
Februari 2008 ook in het museum een bezoekje gebracht.
Hier even klikken voor de fotoserie
Hoenderloo: Elektriciteitsmuseum
Hoenderloo: Radiotron
Horn: Verzorgingscentrum / Distributiecentrum
Hornerheide /
Rooswinkel
Hornerheide 2008 augustus
Nog weinig veranderd t.o.v 2006
Hornerheide 2006 september
Hier heerst nog alle rust voor de verpleegden.
Nieuwbouw en ook 'verlaten' gebouwen.
Rooswinkel 2006 juni .... (Nu geheel gesloopt)
Het hek was niet gesloten en de deur stond open.
Het was net of de 'bewoners' net waren vetrokken, want veel spullen waren nog daar.
Mooi uitzicht op Horn vanaf het dak.
Slechts een kaal terrein met kuilen is nog overgebleven .
uXplorer
Hornerheide 2008 augustus
Nog weinig veranderd t.o.v 2006
Hornerheide 2006 september
Hier heerst nog alle rust voor de verpleegden.
Nieuwbouw en ook 'verlaten' gebouwen.
Rooswinkel 2006 juni .... (Nu geheel gesloopt)
Het hek was niet gesloten en de deur stond open.
Het was net of de 'bewoners' net waren vetrokken, want veel spullen waren nog daar.
Mooi uitzicht op Horn vanaf het dak.
Slechts een kaal terrein met kuilen is nog overgebleven .
uXplorer
Kerkrade: Steenfabriek
Linssen
Steenfabriek
Mechanische handvorm stenen / Mechanical Hand-shaped bricks
Tunnel oven / Tunnel kiln
status: in bedrijf / operational
fotogallery
Steenfabriek Linssen maakt al 100 jaar metselbakstenen. In de beginjaren geheel handmatig en gestookt in veldovens, vanaf 1917 in een ringoven. In 1980 werd de tunneloven in bedrijf gesteld. Vanaf 1988 worden alleen nog machinaal rustieke handvorm metselbakstenen geproduceerd.
Mechanische handvorm stenen / Mechanical Hand-shaped bricks
Tunnel oven / Tunnel kiln
status: in bedrijf / operational
fotogallery
Steenfabriek Linssen maakt al 100 jaar metselbakstenen. In de beginjaren geheel handmatig en gestookt in veldovens, vanaf 1917 in een ringoven. In 1980 werd de tunneloven in bedrijf gesteld. Vanaf 1988 worden alleen nog machinaal rustieke handvorm metselbakstenen geproduceerd.
Koningsbosch: Klooster
Het KLOOSTER
van de Liefdeszusters van het Kostbaar Bloed
is in fasen gebouwd tussen 1874 en 1912. Het oudste gedeelte betreft een klein H-vormig gebouw dat in 1876 werd vergroot met een kapel. Het kenmerkte zich door een Ambachtelijk-traditionele bouwtrant met Neo-Gotische en Neo-Romaanse elementen en is nog herkenbaar in het oostelijk deel van het zuidpand en in het oostpand (Annavleugel). Een sobere Neo-Renaissance stijl is toegepast voor het vermoedelijk in één fase omstreeks 1896 opgetrokken noordpand (Mariavleugel). Omstreeks 1896-1900 werden de huidige kapel (westelijk pand) en een nieuw entreegebouw (zuidpand) gebouwd, die zich kenmerken door een rijke Neo-Gotische vormentaal. De laatste grote bouwfase rond 1912 betrof de uitbreiding van het oostpand. Het klooster bevindt zich in uitzonderlijke gave staat, hoewel het gebouw in- en uitwendig in de tweede helft van de twintigste eeuw enkele malen op onderdelen is gewijzigd. De kapel heeft bij vertrek van de zusters in 1995 de inventaris grotendeels verloren. In 1982 is een schoolvleugel in de zuidoostelijke hoek van het gebouw afgebroken en de vrijkomende gevel gedicht met afkomend materiaal.
Slideshow? hier klikken
is in fasen gebouwd tussen 1874 en 1912. Het oudste gedeelte betreft een klein H-vormig gebouw dat in 1876 werd vergroot met een kapel. Het kenmerkte zich door een Ambachtelijk-traditionele bouwtrant met Neo-Gotische en Neo-Romaanse elementen en is nog herkenbaar in het oostelijk deel van het zuidpand en in het oostpand (Annavleugel). Een sobere Neo-Renaissance stijl is toegepast voor het vermoedelijk in één fase omstreeks 1896 opgetrokken noordpand (Mariavleugel). Omstreeks 1896-1900 werden de huidige kapel (westelijk pand) en een nieuw entreegebouw (zuidpand) gebouwd, die zich kenmerken door een rijke Neo-Gotische vormentaal. De laatste grote bouwfase rond 1912 betrof de uitbreiding van het oostpand. Het klooster bevindt zich in uitzonderlijke gave staat, hoewel het gebouw in- en uitwendig in de tweede helft van de twintigste eeuw enkele malen op onderdelen is gewijzigd. De kapel heeft bij vertrek van de zusters in 1995 de inventaris grotendeels verloren. In 1982 is een schoolvleugel in de zuidoostelijke hoek van het gebouw afgebroken en de vrijkomende gevel gedicht met afkomend materiaal.
Slideshow? hier klikken
Lathum: Steenfabriek
Steenfabriek Koppenwaard.
20090329
Nog net op tijd om enige overblijfselen in ogenschouw te nemen.
(meer foto's bekijken ?, hier of even op de foto klikken!)
De sloop was al aardig gevorderd.
In verband met instortingsgevaar en asbest toch weer oppassen.
Het had net geregend dus de asbest was geen probleem.
Vervolgens op weg naar Aalten.
uXplorer
20090329
Nog net op tijd om enige overblijfselen in ogenschouw te nemen.
(meer foto's bekijken ?, hier of even op de foto klikken!)
De sloop was al aardig gevorderd.
In verband met instortingsgevaar en asbest toch weer oppassen.
Het had net geregend dus de asbest was geen probleem.
Vervolgens op weg naar Aalten.
uXplorer
Liessel: Kalkzandsteenfabriek
Hoogdonk Kalkzandsteenfabriek 29 maart
2009
Het laatste doel van deze dag is de kalkzandsteenfabriek (eerder waren we deze dag in Panningen, Ysselsteyn en Venray) . Hier wordt een mengsel van ongebluste kalk (calciumcarbonaat) 5% gemengd met zand 94% en water. In een reactor reageert het mengsel en ontstaat calciumhydrosilicaat. Dit mengsel wordt tot stenen gedrukt en in ketels met stoom verwarmd tot 200 °C. Bij de hoge temperatuur lossen als het ware de kalk en het oppervlak van de zandkorrel op en vormen door een chemische reactie onverbrekelijke (harde)verbindingen tussen de zandkorrels. Alles gebeurde in een geheel geautomatiseerd proces en was goed te volgen. Van de eerste hoop zand tot de laatste stapel blokken.
Een boeiende dag, die ons langs stenen, kruisen en toen weer stenen heeft geleid en hier en daar tot nadenken stemde.
status: in bedrijf / operational
fotogallery
Het laatste doel van deze dag is de kalkzandsteenfabriek (eerder waren we deze dag in Panningen, Ysselsteyn en Venray) . Hier wordt een mengsel van ongebluste kalk (calciumcarbonaat) 5% gemengd met zand 94% en water. In een reactor reageert het mengsel en ontstaat calciumhydrosilicaat. Dit mengsel wordt tot stenen gedrukt en in ketels met stoom verwarmd tot 200 °C. Bij de hoge temperatuur lossen als het ware de kalk en het oppervlak van de zandkorrel op en vormen door een chemische reactie onverbrekelijke (harde)verbindingen tussen de zandkorrels. Alles gebeurde in een geheel geautomatiseerd proces en was goed te volgen. Van de eerste hoop zand tot de laatste stapel blokken.
Een boeiende dag, die ons langs stenen, kruisen en toen weer stenen heeft geleid en hier en daar tot nadenken stemde.
status: in bedrijf / operational
fotogallery
Maastricht: Sphinx/Timmerfabriek/Landbouwbelang
Sphinx: Maastricht 2007 nov en okt en verder ...
Hier konden we uitgebreid rondstruinen met z'n drieën van 11:00 tot 15:30 uur, maar toch nog niet alles gezien.
Binnenkort wordt deze ontdekkingstocht door de gebouwen van de Sphinx weer opgepakt.
Het is er niet meer van gekomen.
(Helaas, de meeste gebouwen zijn reeds gesloopt, juni 2008)
Landbouwbelang: Maastricht 2007 sept
Nu wel binnen een rondje gemaakt, veel onoverzichtelijke ruimten, in gebruik bij kunstenaars.
Kistenfabriek (Kop van de Sphinx): Maastricht 2006 aug:
Onlangs kwam ik er achter dat de officiële naam Timmerfabriek is: dit complex blijkt in werkelijkheid de ‘Kop van de Sphinx’ te zijn, waar zich het distributiecentrum bevond van de ‘kristalpoot’ van de Maastrichtse aardewerkindustrie.
Alle toegangen gesloten. Hier kon ik slechts toegang krijgen na veel e-mailen en bellen.
De sleutel ophalen en in alle rust samen met een mede-uxplorer rondkijken in het nalatenschap van Regout.
Mooie daken en daglicht-vides (of heet dat anders?)
Timmerfabriek: 2009 april
Nu geheel gerenoveerd, via de achterkant was het gebouw eenvoudig betreedbaar.
Technici waren bezig de voorbereidselen te treffen voor een toneelvoorstelling. Op mijn gemak overal even rondgekeken, voor de plaatjes even hier klikken.
Het oude ketelhuis: 2009 april
Hier was slechts een blik op te werpen en na wat klimwerk ook via een raam op het dak van het gebouwtje ernaast ook nog op het "interieur".
Landbouwbelang: Maastricht 2006 juli
Hier was het alleen mogelijk buiten wat foto's te maken.
Het gebouw wordt bewoond door kunstenaars, maar die wilde ik zo vroeg niet storen.
uXplorer
Hier konden we uitgebreid rondstruinen met z'n drieën van 11:00 tot 15:30 uur, maar toch nog niet alles gezien.
Binnenkort wordt deze ontdekkingstocht door de gebouwen van de Sphinx weer opgepakt.
Het is er niet meer van gekomen.
(Helaas, de meeste gebouwen zijn reeds gesloopt, juni 2008)
Landbouwbelang: Maastricht 2007 sept
Nu wel binnen een rondje gemaakt, veel onoverzichtelijke ruimten, in gebruik bij kunstenaars.
Kistenfabriek (Kop van de Sphinx): Maastricht 2006 aug:
Onlangs kwam ik er achter dat de officiële naam Timmerfabriek is: dit complex blijkt in werkelijkheid de ‘Kop van de Sphinx’ te zijn, waar zich het distributiecentrum bevond van de ‘kristalpoot’ van de Maastrichtse aardewerkindustrie.
Alle toegangen gesloten. Hier kon ik slechts toegang krijgen na veel e-mailen en bellen.
De sleutel ophalen en in alle rust samen met een mede-uxplorer rondkijken in het nalatenschap van Regout.
Mooie daken en daglicht-vides (of heet dat anders?)
Timmerfabriek: 2009 april
Nu geheel gerenoveerd, via de achterkant was het gebouw eenvoudig betreedbaar.
Technici waren bezig de voorbereidselen te treffen voor een toneelvoorstelling. Op mijn gemak overal even rondgekeken, voor de plaatjes even hier klikken.
Het oude ketelhuis: 2009 april
Hier was slechts een blik op te werpen en na wat klimwerk ook via een raam op het dak van het gebouwtje ernaast ook nog op het "interieur".
Landbouwbelang: Maastricht 2006 juli
Hier was het alleen mogelijk buiten wat foto's te maken.
Het gebouw wordt bewoond door kunstenaars, maar die wilde ik zo vroeg niet storen.
uXplorer
Nijmegen: Kunstzijde fabriek
NYMA
2008 november 23
Niet toegankelijk, wellicht binnenkort een nieuwe poging.
2008 november 23
Niet toegankelijk, wellicht binnenkort een nieuwe poging.
Oisterwijk: Leerfabriek
Koninklijke
Verenigde Leder B.V.
3 december 2008
Vanuit Tilburg lag deze locatie redelijk op de terugweg richting Roermond.
Het terrein was eenvoudig toegankelijk. Het schuifhek stond open. Toch mijn vervoermiddel maar buiten het hek geparkeerd.
Ik was allengs op het terrein toen een persoon het terrein op reed en mij vroeg of Ruud er ook was. Dit kon ik ontkennen noch bevestigen.
Aan het einde van het voorterrein zag ik een reclamebord: Verhuur motoren en trikes (Trikes & Bikes).
De gebouwen links waren zo te zien goed afgesloten. Om niet de indruk van een inbreker te wekken (door het raam zag ik dacht ik motoren staan) deed ik voorlopig geen moeite om daar binnen te komen. Rechts waren de gebouwen omgeven door een 'verplaatsbaar' hek, wat ook echt zo bleek te zijn. De meeste deuren waren goed afgesloten, echter ik vond een schuifdeur die niet tegenwerkte. Toen kon ik in alle rust de ruimten verkennen en op de 'gevoelige plaat' vastleggen. Even brak de zon door, helaas maar van korte duur. De oude stoommachine heb ik niet aangetroffen, die bevindt zich zeker in één van de andere gebouwen. Een reden om nog eens terug te keren met wellicht nieuw succes. wordt vervolgd!?
Naar de foto's?, hier even klikken
3 december 2008
Vanuit Tilburg lag deze locatie redelijk op de terugweg richting Roermond.
Het terrein was eenvoudig toegankelijk. Het schuifhek stond open. Toch mijn vervoermiddel maar buiten het hek geparkeerd.
Ik was allengs op het terrein toen een persoon het terrein op reed en mij vroeg of Ruud er ook was. Dit kon ik ontkennen noch bevestigen.
Aan het einde van het voorterrein zag ik een reclamebord: Verhuur motoren en trikes (Trikes & Bikes).
De gebouwen links waren zo te zien goed afgesloten. Om niet de indruk van een inbreker te wekken (door het raam zag ik dacht ik motoren staan) deed ik voorlopig geen moeite om daar binnen te komen. Rechts waren de gebouwen omgeven door een 'verplaatsbaar' hek, wat ook echt zo bleek te zijn. De meeste deuren waren goed afgesloten, echter ik vond een schuifdeur die niet tegenwerkte. Toen kon ik in alle rust de ruimten verkennen en op de 'gevoelige plaat' vastleggen. Even brak de zon door, helaas maar van korte duur. De oude stoommachine heb ik niet aangetroffen, die bevindt zich zeker in één van de andere gebouwen. Een reden om nog eens terug te keren met wellicht nieuw succes. wordt vervolgd!?
Naar de foto's?, hier even klikken
Panningen: Steenfabriek
Steenfabriek
(Ringoven)
Op het terrein van een tegelhandel.
Niemand te zien, dus de verkenningstocht kon beginnen (2006).
Bij het tweede bezoek (2007) liep ik de bedrijfsleider tegen het lijf en vroeg of ik wat mocht rondkijken en foto's maken
Op eigen risico, was de reactie.
Dat was dus ook snel geregeld.
Inderdaad was ook hier opletten zeer van toepassing.
Het eerste deel (aanlendende hal) was reeds gesloopt. (nog deels op Panningen 2006 sept te zien)
Wanneer de rest?
Fotogalerie 2006
Fotogalerie 2007
31 maart 2009 Rondje door de Peel
Om te beginnen zijn we vandaag eerst naar een oude ringoven in Panningen geweest. Het bouwvallige geheel stond midden in een open ruimte, met wat verderop enige nieuwbouw. Huizen en kantoren, doch net naast de oven is nog een handel in bouwmaterialen gevestigd. Verschillende hopen met stenen liggen tot vlak bij de oven, die ook met hekken is omgeven. De opening was niet moeilijk te vinden en zo kwamen we in de restanten van de oven zelf. Een klein deel is ingestort, maar dat bood wel goed zicht op details van de constructie. Ook de trap naar het dak van de oven leek ons veilig en zodoende inspecteerden we ook dit deel van het gebouw. Veel was beschadigd en het dak op vele plaatsen ingestort. Het zal mij benieuwen of dit ooit nog eens opgeknapt wordt.
Voor de 'slideshow" even klikken op onderstaande link.
Fotogalerie 2009
Op het terrein van een tegelhandel.
Niemand te zien, dus de verkenningstocht kon beginnen (2006).
Bij het tweede bezoek (2007) liep ik de bedrijfsleider tegen het lijf en vroeg of ik wat mocht rondkijken en foto's maken
Op eigen risico, was de reactie.
Dat was dus ook snel geregeld.
Inderdaad was ook hier opletten zeer van toepassing.
Het eerste deel (aanlendende hal) was reeds gesloopt. (nog deels op Panningen 2006 sept te zien)
Wanneer de rest?
Fotogalerie 2006
Fotogalerie 2007
31 maart 2009 Rondje door de Peel
Om te beginnen zijn we vandaag eerst naar een oude ringoven in Panningen geweest. Het bouwvallige geheel stond midden in een open ruimte, met wat verderop enige nieuwbouw. Huizen en kantoren, doch net naast de oven is nog een handel in bouwmaterialen gevestigd. Verschillende hopen met stenen liggen tot vlak bij de oven, die ook met hekken is omgeven. De opening was niet moeilijk te vinden en zo kwamen we in de restanten van de oven zelf. Een klein deel is ingestort, maar dat bood wel goed zicht op details van de constructie. Ook de trap naar het dak van de oven leek ons veilig en zodoende inspecteerden we ook dit deel van het gebouw. Veel was beschadigd en het dak op vele plaatsen ingestort. Het zal mij benieuwen of dit ooit nog eens opgeknapt wordt.
Voor de 'slideshow" even klikken op onderstaande link.
Fotogalerie 2009
Roermond: Gevangenis
Detentie centrum
(Bolletjes Bajes)
2008 februari
Het zicht op de gevel wordt grotendeels ontnomen door een enorm spandoek, waarvan de tekst mij is ontschoten. Eigenlijk niet zo interessant, want vol spanning wachtten we op de man met de sleutel van de dubbele groene deur. De ingang van de zogenoemde Bolletjes Bajes in de binnenstad van Roermond. Voor het geheel verbouwd wordt tot hotel, mochten we een kijkje nemen in het leegstaande gebouw.
Samen met wat mensen van de KRO, uitgerust met TV opname apparatuur. Later arriveerden ook Chinees uitziende personen. Twee mannen en een vrouw.
De voormalige kantoren aan de kant van de dubbele groene deuren zijn niet zo interessant en worden momenteel bewoond door enige antikrakers.
Wel de grote cellenzaal.
Aan beide kanten meerdere verdiepingen met deuren. Verder trappen van gegoten ijzer, stalen galerijen en deuren. Veel deuren, met een luikje, een kijkgaatje en grendels. Alle cellen waren leeg. Alle cellen zijn voorzien van een groot raam, aan de buitenkant voorzien van dikke tralies. Het hele gebouw heeft aan de buitenzijde trouwens geen raam zonder tralies.
Veel tralies, die echter niet de zonnestralen verhinderen binnen te komen. De zon scheen uitbundig door ramen aan de zuidzijde, terwijl de noordzijde nooit een zonnetje zag. Zouden de voormalige bewoners nog een voorkeur hebben gehad voor een cel aan de zonzijde ?
De schaduwzijde van de gevangenis kwam 9 maart goed in beeld bij Reporter. Tussen de verschillende beelden in kleur, die de mensenrechten als onderwerp hadden, waren de zwart-wit beelden van een gevangenis zeker zeer onheilspellend. Niet in China, ……… maar in Roermond opgenomen.
Alle ruimten hebben we bekeken. Kantoren, keukens, technische ruimten en sportzalen. Ook de buitenplaatsen om te luchten, afgeschermd met veel zeer speciaal prikkeldraad. Wederom tralies, veel tralies.
Zelfs op de zolder, waar nummertjes op de hanenbalken herinneren aan de opslag van de spullen van de voormalige en tijdelijke bewoners.
Hoe het geheel kan worden, zag ik zaterdag 8 maart op TV. Ook bij de KRO. Lewis, de voormalige hulp van inspecteur Morse, werd opgetrommeld in een hotel, dat bleek een omgebouwde gevangenis te zijn. Net zulke deuren op galerijen en gietijzeren trappen als in de Bolletjes Bajes. Wel wat vrolijker geschilderd. De cellen waren uitgebroken tot ruime kamers, met brede bedden en daar trof inspecteur Lewis een vermoorde jongedame.
tekst: © Rein Reuter
(Diashow? , even klikken)
2008 februari
Het zicht op de gevel wordt grotendeels ontnomen door een enorm spandoek, waarvan de tekst mij is ontschoten. Eigenlijk niet zo interessant, want vol spanning wachtten we op de man met de sleutel van de dubbele groene deur. De ingang van de zogenoemde Bolletjes Bajes in de binnenstad van Roermond. Voor het geheel verbouwd wordt tot hotel, mochten we een kijkje nemen in het leegstaande gebouw.
Samen met wat mensen van de KRO, uitgerust met TV opname apparatuur. Later arriveerden ook Chinees uitziende personen. Twee mannen en een vrouw.
De voormalige kantoren aan de kant van de dubbele groene deuren zijn niet zo interessant en worden momenteel bewoond door enige antikrakers.
Wel de grote cellenzaal.
Aan beide kanten meerdere verdiepingen met deuren. Verder trappen van gegoten ijzer, stalen galerijen en deuren. Veel deuren, met een luikje, een kijkgaatje en grendels. Alle cellen waren leeg. Alle cellen zijn voorzien van een groot raam, aan de buitenkant voorzien van dikke tralies. Het hele gebouw heeft aan de buitenzijde trouwens geen raam zonder tralies.
Veel tralies, die echter niet de zonnestralen verhinderen binnen te komen. De zon scheen uitbundig door ramen aan de zuidzijde, terwijl de noordzijde nooit een zonnetje zag. Zouden de voormalige bewoners nog een voorkeur hebben gehad voor een cel aan de zonzijde ?
De schaduwzijde van de gevangenis kwam 9 maart goed in beeld bij Reporter. Tussen de verschillende beelden in kleur, die de mensenrechten als onderwerp hadden, waren de zwart-wit beelden van een gevangenis zeker zeer onheilspellend. Niet in China, ……… maar in Roermond opgenomen.
Alle ruimten hebben we bekeken. Kantoren, keukens, technische ruimten en sportzalen. Ook de buitenplaatsen om te luchten, afgeschermd met veel zeer speciaal prikkeldraad. Wederom tralies, veel tralies.
Zelfs op de zolder, waar nummertjes op de hanenbalken herinneren aan de opslag van de spullen van de voormalige en tijdelijke bewoners.
Hoe het geheel kan worden, zag ik zaterdag 8 maart op TV. Ook bij de KRO. Lewis, de voormalige hulp van inspecteur Morse, werd opgetrommeld in een hotel, dat bleek een omgebouwde gevangenis te zijn. Net zulke deuren op galerijen en gietijzeren trappen als in de Bolletjes Bajes. Wel wat vrolijker geschilderd. De cellen waren uitgebroken tot ruime kamers, met brede bedden en daar trof inspecteur Lewis een vermoorde jongedame.
tekst: © Rein Reuter
(Diashow? , even klikken)
Roermond: Elektro Chemische Industrie
ECI
Hier heb ik meerdere malen rondgestruind.
Opletten op gaten in de vloer en gammele trappen.
Bij verschillende weersomstandigheden en belichting is dit een goed oefenterrein. (even klikken op het plaatje voor meer)
ECI 20050614
ECI 20061016
ECI 20070319
ECI 20070816
ECI 20071222
ECI 20080308
Hier heb ik meerdere malen rondgestruind.
Opletten op gaten in de vloer en gammele trappen.
Bij verschillende weersomstandigheden en belichting is dit een goed oefenterrein. (even klikken op het plaatje voor meer)
ECI 20050614
ECI 20061016
ECI 20070319
ECI 20070816
ECI 20071222
ECI 20080308
Roermond: LTS
LTS
2008 juni
Hier was ik al eerder overdag geweest, echter voor een gesloten deur.
De tweede keer was ik toevallig in de buurt om ongeveer 6 uur in de namiddag.
Nu had ik meer succes na een toelichting van mijn onaangekodigd bezoek.
De "bewoners" begeleiden me zelfs toto op het dak nadat het beveiligingssysteem tijdelijk was uitgeschakeld. Vervolgens kreeg ik toegang tot het gehele gebouw. Na klikken op onderstaand plaatje
wordt de fotoserie geopend.
2008 juni
Hier was ik al eerder overdag geweest, echter voor een gesloten deur.
De tweede keer was ik toevallig in de buurt om ongeveer 6 uur in de namiddag.
Nu had ik meer succes na een toelichting van mijn onaangekodigd bezoek.
De "bewoners" begeleiden me zelfs toto op het dak nadat het beveiligingssysteem tijdelijk was uitgeschakeld. Vervolgens kreeg ik toegang tot het gehele gebouw. Na klikken op onderstaand plaatje
wordt de fotoserie geopend.
Roermond: Paleis van de Bisschop
Paleis van de
Bisschop
2008 mei
2008 mei
Roermond: Santa Fé
Roodeschool: Noordelijkste dorp met station
Tilburg: Fabriek wollen dekens
AaBé-fabrieken
3 december 2008
Hier kon ik mooi na de bespreking in het centrum van Tilburg eens polshoogte gaan nemen.
Het terrein was niet toegankelijk, onmogelijk binnen te komen. Een paar mensen die in de lage huisjes aan de West-kant (?) woonden konden me ook niet verder helpen. Een rondje om de gebouwen heen bracht me niet verder dan de kelder van het wolmagazijn, de eigenaar van de aldaar gevestigde tegelhandel nam alle tijd mij daar te begeleiden. Hij verplaatste zich zelfs in de voormalige magazijnmedewerkers door de uitroep van: "Hé Piet, haal eens 5 pallets wol 'AeBé-31' uit vak 102", volgens mij (100)
Inderdaad, op de betonnen plafondbalken waren de vaknummers nog goed zichtbaar. De grote gemetselde pijp was van alle kanten goed zichtbaar. Jammer maar helaas, niet meer interieurplaatjes? Dan maar op weg naar een volgende 'mogelijkheid' in Oisterwijk (verlaten leerfabriek). Daar had ik meer succes, dus snel naar ......... Oisterwijk!
3 december 2008
Hier kon ik mooi na de bespreking in het centrum van Tilburg eens polshoogte gaan nemen.
Het terrein was niet toegankelijk, onmogelijk binnen te komen. Een paar mensen die in de lage huisjes aan de West-kant (?) woonden konden me ook niet verder helpen. Een rondje om de gebouwen heen bracht me niet verder dan de kelder van het wolmagazijn, de eigenaar van de aldaar gevestigde tegelhandel nam alle tijd mij daar te begeleiden. Hij verplaatste zich zelfs in de voormalige magazijnmedewerkers door de uitroep van: "Hé Piet, haal eens 5 pallets wol 'AeBé-31' uit vak 102", volgens mij (100)
Inderdaad, op de betonnen plafondbalken waren de vaknummers nog goed zichtbaar. De grote gemetselde pijp was van alle kanten goed zichtbaar. Jammer maar helaas, niet meer interieurplaatjes? Dan maar op weg naar een volgende 'mogelijkheid' in Oisterwijk (verlaten leerfabriek). Daar had ik meer succes, dus snel naar ......... Oisterwijk!
Venlo: Beeldenfabriek
Beeldenfabriek in
de Emmastraat
Zo van de straat gezien lijkt het niet op een fabriek. Wellicht een beetje door de ouderwetse van rode stenen gemetselde schoorsteen, die grotendeels achter de gevel verdwijnt. Toch was het nummer 88/86 en moesten we de bruine deur hebben. Achter de deur zag ik een lange donkere gang, halverwege afgezet met een plastik rood/wit lint. Links en verderop rechts was het te doen, zei een oudere dame. Ze keek niet echt vrolijk, had een grote bos grijs haar en bleek later de echtgenote van de overleden eigenaar van de beeldenfabriek.
Veertig jaar gelden waren ze gestopt met het maken van beelden. Voornamelijk religieus, dus Jezus en Maria voerden de boventoon. In de schaars verlichte ruimte links lag of stond alles op de grond, zoals verschillende beelden van ongeveer een meter hoog. Her en der een grote aantallen Jezus figuren. Verschillende maten en wel met het hoofd naar links, doch van het kruis gevallen. Kruizen, ook in verschillende maten en die lagen een paar meter verderop. Sommige figuren waren bovendien voorzien van een prijskaartje.
Nu werd het mij pas echt duidelijk, wat die andere mensen allemaal deden, naast het steeds weer voor de camera lopen. De meesten waren op zoek naar koopjes, wat in de half donkere ruimte rechts niet eenvoudig was. De beeldjes en vooral heel veel mallen, stonden daar op onverlichte schappen. Gelukkig waren er niet alleen koopjesjagers. Ik sprak ook mensen, die werkelijk belangstelling hadden voor het interieur, de machines en het gebouw.
Want desgevraagd mochten we achter het rood/witte plastick en gingen zo plots veertig jaren terug in de tijd. Toen waren ze gestopt. “We zijn altijd boven de fabriek blijven wonen,” zei de grijze mevrouw. “Maar er is nooit meer een mens in de fabriek geweest.” Nu wel ! Nu de eigenaar was overleden en alles verkocht, restte slechts een finale opruiming. “Nee meneer, prettig is het niet”, zei de oude mevrouw desgevraagd en weemoedig keek ze rond, gezeten op een stoel tussen de religieuze attributen en met beelden sjouwende mensen. Er kwam zelfs een steekwagen aan te pas en afrekenen kon bij de dames met de gele hesjes, waarvan ééntje de portemonnee beheerde.
Buiten gekomen slenterden we wat rond en zagen een smal pad, tussen de fabrieksgebouwen en omliggend huizen. Reuze handig bij de sloop, want alles is verkocht en wordt met de grond gelijk gemaakt. Wat niet verkocht is van de inboedel zal wel op de stort verdwijnen. Tegenwoordig heet dat : Milieustraat. Een straat zonder huizen en zeker geen kruisbeelden boven de huiskamerdeuren.
Voor meer foto's even op de foto hier boven klikken.
Zo van de straat gezien lijkt het niet op een fabriek. Wellicht een beetje door de ouderwetse van rode stenen gemetselde schoorsteen, die grotendeels achter de gevel verdwijnt. Toch was het nummer 88/86 en moesten we de bruine deur hebben. Achter de deur zag ik een lange donkere gang, halverwege afgezet met een plastik rood/wit lint. Links en verderop rechts was het te doen, zei een oudere dame. Ze keek niet echt vrolijk, had een grote bos grijs haar en bleek later de echtgenote van de overleden eigenaar van de beeldenfabriek.
Veertig jaar gelden waren ze gestopt met het maken van beelden. Voornamelijk religieus, dus Jezus en Maria voerden de boventoon. In de schaars verlichte ruimte links lag of stond alles op de grond, zoals verschillende beelden van ongeveer een meter hoog. Her en der een grote aantallen Jezus figuren. Verschillende maten en wel met het hoofd naar links, doch van het kruis gevallen. Kruizen, ook in verschillende maten en die lagen een paar meter verderop. Sommige figuren waren bovendien voorzien van een prijskaartje.
Nu werd het mij pas echt duidelijk, wat die andere mensen allemaal deden, naast het steeds weer voor de camera lopen. De meesten waren op zoek naar koopjes, wat in de half donkere ruimte rechts niet eenvoudig was. De beeldjes en vooral heel veel mallen, stonden daar op onverlichte schappen. Gelukkig waren er niet alleen koopjesjagers. Ik sprak ook mensen, die werkelijk belangstelling hadden voor het interieur, de machines en het gebouw.
Want desgevraagd mochten we achter het rood/witte plastick en gingen zo plots veertig jaren terug in de tijd. Toen waren ze gestopt. “We zijn altijd boven de fabriek blijven wonen,” zei de grijze mevrouw. “Maar er is nooit meer een mens in de fabriek geweest.” Nu wel ! Nu de eigenaar was overleden en alles verkocht, restte slechts een finale opruiming. “Nee meneer, prettig is het niet”, zei de oude mevrouw desgevraagd en weemoedig keek ze rond, gezeten op een stoel tussen de religieuze attributen en met beelden sjouwende mensen. Er kwam zelfs een steekwagen aan te pas en afrekenen kon bij de dames met de gele hesjes, waarvan ééntje de portemonnee beheerde.
Buiten gekomen slenterden we wat rond en zagen een smal pad, tussen de fabrieksgebouwen en omliggend huizen. Reuze handig bij de sloop, want alles is verkocht en wordt met de grond gelijk gemaakt. Wat niet verkocht is van de inboedel zal wel op de stort verdwijnen. Tegenwoordig heet dat : Milieustraat. Een straat zonder huizen en zeker geen kruisbeelden boven de huiskamerdeuren.
Voor meer foto's even op de foto hier boven klikken.
Venlo: Nedinsco
Project Light Up Nedinsco (Suzanne Berkers) en
meer!!
voor de Light Up slideshow even op bovenstaande foto klikken
Meer over het Project Light Up hier even klikken.
Op 3 april j.l. konden we het gebouw verkennen van buiten en binnen.
Even op de foto klikken voor de slideshow.
voor de Light Up slideshow even op bovenstaande foto klikken
Meer over het Project Light Up hier even klikken.
Op 3 april j.l. konden we het gebouw verkennen van buiten en binnen.
Even op de foto klikken voor de slideshow.
Venryay: St. Anna
29
maart 2009
Via Ysselsteyn zijn we later onder leiding van de Tom Tom in Venray op het terrein van Sint Anna aangeland. Zusters van de Liefde uit Gent hebben hier in 1907 een krankzinnigengesticht opgericht, alleen bestemd voor vrouwen. De zusters en de andere vrouwen zijn reeds lang vertrokken, de meeste gebouwen zijn leeg achtergelaten. Sommige staan op de Monumentenlijst en andere zijn nog wel bruikbaar, maar toch leeg en goed afgesloten. We parkeerden de auto bij een paviljoen, dat gebruikt wordt door kunstenaars, of degenen die het willen worden. We mochten wat rondkijken, doch de ateliers niet betreden. Voor de deur ontmoetten we Willy en die was als vrijwilliger druk doende met oude machines. Wij maakten foto’s en begonnen met een rondgang over het terrein. Langs een muziektent, de gewezen draaimolen, de boerderij en De zonnebloem. Geheel in tegenstelling tot de automatiek zonder kroketten, waren de geknakte kruizen voor het hoofdgebouw. De geëmailleerde plaatjes op de kruizen getuigen in hoge mate van veel menselijk leed.
Nog plaatjes zien dan hier even klikken.
Nawoord: (20090417) 'alles op zijn plaats'
De '100 Geknakte Kruizen' zijn van de hand van Reinier Kurpershoek evenals de muziek bij 'Venray 2009 mrt. St. Anna'
Via Ysselsteyn zijn we later onder leiding van de Tom Tom in Venray op het terrein van Sint Anna aangeland. Zusters van de Liefde uit Gent hebben hier in 1907 een krankzinnigengesticht opgericht, alleen bestemd voor vrouwen. De zusters en de andere vrouwen zijn reeds lang vertrokken, de meeste gebouwen zijn leeg achtergelaten. Sommige staan op de Monumentenlijst en andere zijn nog wel bruikbaar, maar toch leeg en goed afgesloten. We parkeerden de auto bij een paviljoen, dat gebruikt wordt door kunstenaars, of degenen die het willen worden. We mochten wat rondkijken, doch de ateliers niet betreden. Voor de deur ontmoetten we Willy en die was als vrijwilliger druk doende met oude machines. Wij maakten foto’s en begonnen met een rondgang over het terrein. Langs een muziektent, de gewezen draaimolen, de boerderij en De zonnebloem. Geheel in tegenstelling tot de automatiek zonder kroketten, waren de geknakte kruizen voor het hoofdgebouw. De geëmailleerde plaatjes op de kruizen getuigen in hoge mate van veel menselijk leed.
Nog plaatjes zien dan hier even klikken.
Nawoord: (20090417) 'alles op zijn plaats'
De '100 Geknakte Kruizen' zijn van de hand van Reinier Kurpershoek evenals de muziek bij 'Venray 2009 mrt. St. Anna'
Vlissingen (maar eerst Breskens)
Keuzedag 2 – Vlissingen 4 februari
2009
Rond negen uur aangekomen op het station bleek het perron gevuld met 60+-ers, die een dagje gratis reisden. Of op zijn minst met korting. Nauwelijks nog vrije zitplaatsen in de Intercity naar Eindhoven, waardoor we neerstreken bij een jongeman, die naar zijn werk ging. Wij niet en vol interesse vroeg hij, wat wij zoal gingen doen. Naar Vlissingen, maar om daar te komen moesten we overstappen en was de trein naar Den Haag nog voller.
Twee plaatsen naast het gangpad waren nog vrij en aldaar gezeten bleken de personen rechts van mij naar Oegstgeest te gaan. “Terug naar Oegstgeest ?”, vroeg ik. Maar neen, mevrouw had het wel gelezen, maar nu gingen ze naar Corpus, om daar verder te reizen door het menselijk lichaam. Wij gingen mee tot Tilburg, waarna het aantal 60+-ers in de treinen veel minder was.
Aangekomen in Vlissingen konden we meteen op de boot naar Breskens en aldaar aangekomen troffen we de gesloten rij-op, rij-af terminal van de oude ponten.
Alle deuren dicht, maar toch nog redelijk toegankelijk voor onze acties. Later nog een stukje langs het strand gelopen richting Cadzand en vervolgens naar Breskens. Volgens mijn Internet informatie was daar een modelbouwwinkel. Inderdaad, dat was zo, want de winkel was dicht en bovendien een haveloos geheel. Vlug terug naar de pont. Gelukkig kwam er een auto langs en na het opsteken van de duim van Kees stopte de mevrouw en zei : “Daar is de pont en het is nog 5 minuten lopen.” Terwijl ze gas gaf bedacht ze zich en bood ons een lift aan, zodat we net op tijd met de pont mee terug konden. Hartelijk dank !
Terug in Vlissingen liepen we langs de zeekant richting stad en ontwaarden een frite-cafe aan de waterkant. Koffie met appelgebak en slagroom. Op een plastic bordje, maar wel een leuk plekje voor foto’s door de vensterruiten.
Weer buiten gekomen verder richting stad en druk doende met onze camera’s, vroeg een voorbijganger met fiets ons, waar wij vandaan kwamen. Hij kwam uit het Stichtse en of wij wel wisten waar dat was. Maar nu woonde hij in een appartement achter op de Boulevard met uitzicht op de Schelde en de duinen.
Dure grap bleek laten, toen wij bij wat makelaars de prijs van de appartementen zagen.
Aan het einde van de Boulevard zijn we omgekeerd en eerst langs de watertoren en later langs de Blokker, Etos en Kruidvat terug gelopen naar het station.
In de restauratie iets hebben we gegeten. De gelegenheid was geheel aangekleed met scheeps-achtige attributen. Relingen, patrijspoorten, touwwerk en zulk soort dingen. Naast onze tafel stond in de vensterbank een houten zeilscheepje. Op schaal. Ook een bedrukt papiertje, met daarop gegevens over de restauratie. Alleen begrijpelijk voor een ingewijde, maar het pilsje en het eten smaakte ons prima. Verder verliep de terugreis rustig, want alle treinen reden op tijd en zijn des avonds bijna leeg.
Voor het fotoalbum Vlissingen (uXplorer) hier klikken.
Voor het fotoalbum Vlissingen en Breskens (Rein Reuter) hier klikken
Voor het fotoalbum Breskens (uXplorer) hier klikken
Rond negen uur aangekomen op het station bleek het perron gevuld met 60+-ers, die een dagje gratis reisden. Of op zijn minst met korting. Nauwelijks nog vrije zitplaatsen in de Intercity naar Eindhoven, waardoor we neerstreken bij een jongeman, die naar zijn werk ging. Wij niet en vol interesse vroeg hij, wat wij zoal gingen doen. Naar Vlissingen, maar om daar te komen moesten we overstappen en was de trein naar Den Haag nog voller.
Twee plaatsen naast het gangpad waren nog vrij en aldaar gezeten bleken de personen rechts van mij naar Oegstgeest te gaan. “Terug naar Oegstgeest ?”, vroeg ik. Maar neen, mevrouw had het wel gelezen, maar nu gingen ze naar Corpus, om daar verder te reizen door het menselijk lichaam. Wij gingen mee tot Tilburg, waarna het aantal 60+-ers in de treinen veel minder was.
Aangekomen in Vlissingen konden we meteen op de boot naar Breskens en aldaar aangekomen troffen we de gesloten rij-op, rij-af terminal van de oude ponten.
Alle deuren dicht, maar toch nog redelijk toegankelijk voor onze acties. Later nog een stukje langs het strand gelopen richting Cadzand en vervolgens naar Breskens. Volgens mijn Internet informatie was daar een modelbouwwinkel. Inderdaad, dat was zo, want de winkel was dicht en bovendien een haveloos geheel. Vlug terug naar de pont. Gelukkig kwam er een auto langs en na het opsteken van de duim van Kees stopte de mevrouw en zei : “Daar is de pont en het is nog 5 minuten lopen.” Terwijl ze gas gaf bedacht ze zich en bood ons een lift aan, zodat we net op tijd met de pont mee terug konden. Hartelijk dank !
Terug in Vlissingen liepen we langs de zeekant richting stad en ontwaarden een frite-cafe aan de waterkant. Koffie met appelgebak en slagroom. Op een plastic bordje, maar wel een leuk plekje voor foto’s door de vensterruiten.
Weer buiten gekomen verder richting stad en druk doende met onze camera’s, vroeg een voorbijganger met fiets ons, waar wij vandaan kwamen. Hij kwam uit het Stichtse en of wij wel wisten waar dat was. Maar nu woonde hij in een appartement achter op de Boulevard met uitzicht op de Schelde en de duinen.
Dure grap bleek laten, toen wij bij wat makelaars de prijs van de appartementen zagen.
Aan het einde van de Boulevard zijn we omgekeerd en eerst langs de watertoren en later langs de Blokker, Etos en Kruidvat terug gelopen naar het station.
In de restauratie iets hebben we gegeten. De gelegenheid was geheel aangekleed met scheeps-achtige attributen. Relingen, patrijspoorten, touwwerk en zulk soort dingen. Naast onze tafel stond in de vensterbank een houten zeilscheepje. Op schaal. Ook een bedrukt papiertje, met daarop gegevens over de restauratie. Alleen begrijpelijk voor een ingewijde, maar het pilsje en het eten smaakte ons prima. Verder verliep de terugreis rustig, want alle treinen reden op tijd en zijn des avonds bijna leeg.
Voor het fotoalbum Vlissingen (uXplorer) hier klikken.
Voor het fotoalbum Vlissingen en Breskens (Rein Reuter) hier klikken
Voor het fotoalbum Breskens (uXplorer) hier klikken
Weert: Lampenfabriek
Philips Lighting
20080119
20080119
Weert: ??
Kantoor en lege
hal.
Hier werd ik verwelkomd met de zin.
"We gaan morgen direct weer verder met de klus"
Hier kon ik alleen maar op antwoorden dat dat een goede zaak was !!!!!
Vervolgens kon ik in alle rust rondkijken.
Hier werd ik verwelkomd met de zin.
"We gaan morgen direct weer verder met de klus"
Hier kon ik alleen maar op antwoorden dat dat een goede zaak was !!!!!
Vervolgens kon ik in alle rust rondkijken.
Weert: Openlucht theater
Lichtenberg
voor de fotoserie op de foto klikken
voor de fotoserie op de foto klikken
Westervoort: Pompstation /voormalig?
Tijdens de wandeling om de steenfabriek viel dit
gebouw me op.
voor de slideshow hier of op de foto klikken.
voor de slideshow hier of op de foto klikken.
Westervoort: Steenfabriek Emptepol
Westervoort
was 8 jaar onze woonplaats, echter de steenfabriek
wel gezien maar alleen uit de verte.
Nu was ik in de buurt, na mevrouw De Jong te hebben afgezet bij onze oude buren (De buurvrouw was jarig en alleen dames waren uitgenodigd) had ik de middag voor me zelf.
Een verbodsbord op de toegangsweg waarschuwde reeds voor loslopende gevaarlijke honden.
Verderop stond een woning naast de steenfabriek. De steenfabriek was gesloten van 31-10-2008 tot 1-04-2009.
(voor meer foto's hier even klikken)
Toch maar even aangebeld, de honden blaften maar volgens de aardige mevrouw die de voordeur op een kier hield (zo bleven de honden binnen) waren ze ongevaarlijk.
Na afloop van de ontdekkingstocht in de Liemers en de Achterhoek (klik hier voor stoomweverij te Aalten) weer mevrouw De Jong opgehaald en nog heerlijk gesmuld van de overgebleven salades etc.
Nu was ik in de buurt, na mevrouw De Jong te hebben afgezet bij onze oude buren (De buurvrouw was jarig en alleen dames waren uitgenodigd) had ik de middag voor me zelf.
Een verbodsbord op de toegangsweg waarschuwde reeds voor loslopende gevaarlijke honden.
Verderop stond een woning naast de steenfabriek. De steenfabriek was gesloten van 31-10-2008 tot 1-04-2009.
(voor meer foto's hier even klikken)
Toch maar even aangebeld, de honden blaften maar volgens de aardige mevrouw die de voordeur op een kier hield (zo bleven de honden binnen) waren ze ongevaarlijk.
Na afloop van de ontdekkingstocht in de Liemers en de Achterhoek (klik hier voor stoomweverij te Aalten) weer mevrouw De Jong opgehaald en nog heerlijk gesmuld van de overgebleven salades etc.
Ysselsteyn: Kriegsgräberstätte
Op
weg naar Venray zijn we voor Ysselsteyn, dat pas is
ontstaan in 1921, linksaf geslagen om een bezoek te
brengen aan het Kriegsgräberstätte Ysselsteyn. Hier
liggen 31.598 Duitse soldaten nabij sobere grijze
kruisen en dat vind ik altijd weer indrukwekkend van
eenvoud. Net als de kruisen zonder naam, rang en
data, alleen : EIN DEUTSCHER SOLDAAT
„Die Soldatengräber sind die großen Prediger des Friedens.“ (Albert Schweitzer, Friedensnobelpreisträger)
Wilt u de foto's zien ????, dan even klikken op:
Ysselsteyn
„Die Soldatengräber sind die großen Prediger des Friedens.“ (Albert Schweitzer, Friedensnobelpreisträger)
Wilt u de foto's zien ????, dan even klikken op:
Ysselsteyn
Zaandam: Munitiefabriek
Hembrugterrein
Woensdag 4 juni 2008
Vele jaren was ik al van plan langs de forten van de Stelling van Amsterdam te fietsen en dat is er ook van gekomen. Samen met Kees, een ex-collega, die afkomstig was uit de Zaanstreek. We zijn in Abcoude begonnen en onze belevenissen zijn terug te vinden op Defence line of Amsterdam. Gaande weg kreeg Kees ook contact met René Ros en waren we, na alle forten, nu toe aan een bijzonder bezoek.
In verband met de dagelijkse files op de A2 waren we vroeg uit Limburg vertrokken en stonden reeds om kwart over negen bij de pont. Eerst koffie in de tent bij de pont en in afwachting van de andere deelnemers, wat rond gekeken. Opvallend waren een drietal huizen, naar later bleek gebouwd in 1935. Drie etages, met een dakterras en een wel zeer speciaal opbouwtje. Eigenlijk de bovenkant van het trappenhuis. De bewoner links had bij de Lijn gevaren en de man uit het middelste woonde er al vijftig jaar. Was majoor buiten dienst en had jaren op het Hembrugterrein gewerkt.
Na wat schudden van handen en verkennende woorden togen we (Hans Baas, Frank van Drie, Eddy de Haes, Kees de Jong, Rein Reuter en René Ros) naar de Ingang. Onder leiding van Peter Kruit gingen we op pad. Om wat aantekeningen te maken had ik pen en papier meegenomen. Naar ik meen begonnen we in gebouw 316, dat werd aangeduid als waslokaal. Het volgende nummer op mijn papiertje is 341. "Losse wand en trapje", heb ik genoteerd. Doch snel na 501 en 322 met een kelder, raakte ik de tel kwijt. Nummers noteren en fotograferen ging niet samen. Zeker niet als ik wat micro-opname wilden maken. Dat vergt wat tijd, die er niet was, want de rest ging voort. Toch heb ik nog wat leuke details kunnen schieten, want daar gaat mij voorkeur naar uit. Kees voor het overzicht en ik voor de details.
Na de lunch bezochten we nog een Duits bunkertje uit WOII, dat is gelegen aan de rand van het Noordzeekanaal en momenteel gebruikt wordt als opslagruimte door een volkstuinhouder. Terug bij de Ingang gingen we verder met Patrick van Riel en ben ik in het geheel niet toegekomen aan het noteren van de nummers van gebouwen. Alles verscholen in het groen. Bomen, struiken en planten geven het geheel een aanzien van een natuurgebied, met hier en daar een gebouw. Nader beschouwd zijn de gebouwen zeer bijzonder. Zeker, die wij bezochten. Er werden granaathulzen grof gevuld en later op gewicht gebracht. Ergens anders werden proeven genomen. Elk gebouw is anders, maar overal zijn de machines weg. Ook de staat van onderhoud verschilt sterk per gebouw. Soms nog prima , dan alle ruiten kapot, deuren scheef in de hengsels en hele daken ingestort. Jammer, jammer.
Vier loodsen, die eigenlijk de link zijn naar de Stelling waren nog wel in goede staat. Na WO-I gebouwd voor de opslag van overtollig geworden uitrusting. Doch het oogt niet spectaculair, wat het geheel wel is. Tenminste, naar mijn mening. Een enorm terrein, met prachtige fabriekshallen, zoals men vandaag niet meer bouwt. Ik hoop, dat sommige van de slopershamer gered worden.
Later ben ik nog met Kees een stukje langs het water gelopen en zagen we een duwbak genaamd : Horn. De thuishaven was : Zaandam. Toevallig de woon- en geboorteplaats van Kees. Later hebben we bij de oude koekfabriek van Verkade nog een pilsje gedronken. Tot onze verbazing was het Budels bier. Gebrouwen in de plaats waar we samen jaren gewerkt hebben.
Al met al, een onvergetelijke dag.
Rein Reuter
(voor meer plaatjes? hier klikken)
Woensdag 4 juni 2008
Vele jaren was ik al van plan langs de forten van de Stelling van Amsterdam te fietsen en dat is er ook van gekomen. Samen met Kees, een ex-collega, die afkomstig was uit de Zaanstreek. We zijn in Abcoude begonnen en onze belevenissen zijn terug te vinden op Defence line of Amsterdam. Gaande weg kreeg Kees ook contact met René Ros en waren we, na alle forten, nu toe aan een bijzonder bezoek.
In verband met de dagelijkse files op de A2 waren we vroeg uit Limburg vertrokken en stonden reeds om kwart over negen bij de pont. Eerst koffie in de tent bij de pont en in afwachting van de andere deelnemers, wat rond gekeken. Opvallend waren een drietal huizen, naar later bleek gebouwd in 1935. Drie etages, met een dakterras en een wel zeer speciaal opbouwtje. Eigenlijk de bovenkant van het trappenhuis. De bewoner links had bij de Lijn gevaren en de man uit het middelste woonde er al vijftig jaar. Was majoor buiten dienst en had jaren op het Hembrugterrein gewerkt.
Na wat schudden van handen en verkennende woorden togen we (Hans Baas, Frank van Drie, Eddy de Haes, Kees de Jong, Rein Reuter en René Ros) naar de Ingang. Onder leiding van Peter Kruit gingen we op pad. Om wat aantekeningen te maken had ik pen en papier meegenomen. Naar ik meen begonnen we in gebouw 316, dat werd aangeduid als waslokaal. Het volgende nummer op mijn papiertje is 341. "Losse wand en trapje", heb ik genoteerd. Doch snel na 501 en 322 met een kelder, raakte ik de tel kwijt. Nummers noteren en fotograferen ging niet samen. Zeker niet als ik wat micro-opname wilden maken. Dat vergt wat tijd, die er niet was, want de rest ging voort. Toch heb ik nog wat leuke details kunnen schieten, want daar gaat mij voorkeur naar uit. Kees voor het overzicht en ik voor de details.
Na de lunch bezochten we nog een Duits bunkertje uit WOII, dat is gelegen aan de rand van het Noordzeekanaal en momenteel gebruikt wordt als opslagruimte door een volkstuinhouder. Terug bij de Ingang gingen we verder met Patrick van Riel en ben ik in het geheel niet toegekomen aan het noteren van de nummers van gebouwen. Alles verscholen in het groen. Bomen, struiken en planten geven het geheel een aanzien van een natuurgebied, met hier en daar een gebouw. Nader beschouwd zijn de gebouwen zeer bijzonder. Zeker, die wij bezochten. Er werden granaathulzen grof gevuld en later op gewicht gebracht. Ergens anders werden proeven genomen. Elk gebouw is anders, maar overal zijn de machines weg. Ook de staat van onderhoud verschilt sterk per gebouw. Soms nog prima , dan alle ruiten kapot, deuren scheef in de hengsels en hele daken ingestort. Jammer, jammer.
Vier loodsen, die eigenlijk de link zijn naar de Stelling waren nog wel in goede staat. Na WO-I gebouwd voor de opslag van overtollig geworden uitrusting. Doch het oogt niet spectaculair, wat het geheel wel is. Tenminste, naar mijn mening. Een enorm terrein, met prachtige fabriekshallen, zoals men vandaag niet meer bouwt. Ik hoop, dat sommige van de slopershamer gered worden.
Later ben ik nog met Kees een stukje langs het water gelopen en zagen we een duwbak genaamd : Horn. De thuishaven was : Zaandam. Toevallig de woon- en geboorteplaats van Kees. Later hebben we bij de oude koekfabriek van Verkade nog een pilsje gedronken. Tot onze verbazing was het Budels bier. Gebrouwen in de plaats waar we samen jaren gewerkt hebben.
Al met al, een onvergetelijke dag.
Rein Reuter
(voor meer plaatjes? hier klikken)
Zaandam: Houtindustrie
Bruynzeel
Bij het betreden van het voormalige kantoor van de Fineer/triplexfabriek, werd ik aangesproken door een bewoner die vroeg of ik toestemming had tot het gebouw. Maar daar was ik juist naar op zoek, was mijn reactie. Hierop werd mij de toegang verschaft. De gehele Fineer/triplexfabriek was reeds verdwenen ( op Google-earth is hij nog steeds zichtbaar, 6 juli 2007)
Alleen de pijp van het ketelhuis stond er nog en ook het voormalige TD-kantoor. Daar was niets van de inventaris meer over dan een paar kasten, die van graffiti waren voorzien, evenals de muren.
De kasten, daar stonden de ordners met technische gegevens en de technische historie van de machines in (de straaljager, de drogers, de lijmmachines, de triplex-persen, de schilmachines, de snijmachines, de afzuig-installaties etc.), maar dat was eind jaren 60 begin jaren 70. Willem Bruynzeel liep toen nog door de fabriek en vroeg mij naar het aantal pk's van de aandrijfmotor van de snijmachine, het moet iets van 76 pk geweest zijn.
Ja zo komen er weer herinneringen boven.
Het vastlopen van het fineer in de Torwegge dwarslijmmachine!!
Tijdens de middagpauze (1973, of was het 1974?) stond ik in de deuropening van de afdeling te kijken naar het open draaien van een machine.
Tot mijn verbazing werd de inhoud van de lunch-paketten (broodjes met kaas) in de machine geschoven en aan de uitgaande kant kwamen de boterhammen met kaas er als tosties weer uit. De creativiteit van de machinebedienden had de dwarslijmmachine in de middagpauze omgevormd tot een maxi-tostie-apparaat.
De gesmolten kaas tussen de transportkettingen veroorzaakte het scheef- en vastlopen van de fineerstroken in de machine!!
(Ditmaal tekst: Kees de Jong)
(voor meer plaatjes van 2006 november, hier klikken)
(voor meer plaatjes van 2007 september, hier klikken)
Bij het betreden van het voormalige kantoor van de Fineer/triplexfabriek, werd ik aangesproken door een bewoner die vroeg of ik toestemming had tot het gebouw. Maar daar was ik juist naar op zoek, was mijn reactie. Hierop werd mij de toegang verschaft. De gehele Fineer/triplexfabriek was reeds verdwenen ( op Google-earth is hij nog steeds zichtbaar, 6 juli 2007)
Alleen de pijp van het ketelhuis stond er nog en ook het voormalige TD-kantoor. Daar was niets van de inventaris meer over dan een paar kasten, die van graffiti waren voorzien, evenals de muren.
De kasten, daar stonden de ordners met technische gegevens en de technische historie van de machines in (de straaljager, de drogers, de lijmmachines, de triplex-persen, de schilmachines, de snijmachines, de afzuig-installaties etc.), maar dat was eind jaren 60 begin jaren 70. Willem Bruynzeel liep toen nog door de fabriek en vroeg mij naar het aantal pk's van de aandrijfmotor van de snijmachine, het moet iets van 76 pk geweest zijn.
Ja zo komen er weer herinneringen boven.
Het vastlopen van het fineer in de Torwegge dwarslijmmachine!!
Tijdens de middagpauze (1973, of was het 1974?) stond ik in de deuropening van de afdeling te kijken naar het open draaien van een machine.
Tot mijn verbazing werd de inhoud van de lunch-paketten (broodjes met kaas) in de machine geschoven en aan de uitgaande kant kwamen de boterhammen met kaas er als tosties weer uit. De creativiteit van de machinebedienden had de dwarslijmmachine in de middagpauze omgevormd tot een maxi-tostie-apparaat.
De gesmolten kaas tussen de transportkettingen veroorzaakte het scheef- en vastlopen van de fineerstroken in de machine!!
(Ditmaal tekst: Kees de Jong)
(voor meer plaatjes van 2006 november, hier klikken)
(voor meer plaatjes van 2007 september, hier klikken)
Zierikzee: Meelfabriek
Graansilo 2008 july 20
