De
belevenissen in:
(even klikken met de muis op de locatie)
(even klikken met de muis op de locatie)
Asch: Kolenspoor
2006 oktober
2007 december
2009 januari - Het kolenspoor bij Asch
Vrijdag 9 januari 2009 bleef de temperatuur de hele dag onder nul en vanwege het hoge vochtgehalte in de lucht waren de ganse dag de bevroren waterkristallen op de bomen goed zichtbaar. Na een kopje koffie in het oude stationnetje togen we op pad. Eerst langs wat oud besneeuwd trein-materiaal en vervolgens de trappen op van de uitkijktoren. En waarachtig, boven gekomen zagen we vaag in de witte schimmigheid de terrils van Waterschei.
Weer beneden aangeland zagen we in de verte een kleine loc richting station komen. Even gekeken en een praatje gemaakt met de machinist, die dacht dat wij na de lunch wel mee konden met de loco. Ze gingen toch weer terug, om wissels ijsvrij te maken.
Niet veel later zaten we in een goed warm gestookte treinwagon ons brood op te eten, samen met een drietal medewerkers en/of vrijwilligers, waarvan hun lunch bestond uit frite en frikandellen. Snel werd duidelijk, dat wij echte Hollanders waren, maar dat deerde deze mannen niet. Eigenlijk net als altijd op onze tochten vinden mensen het leuk als er interesse wordt getoond voor hun werk en spullen en was het een gezellige onderbreking, waarbij ook onze voeten en handen wat werden opgewarmd.
(voor de fotoserie van het ritje, hier klikken met de muis)
Vervolgens stapten we in de loc, die met een druk op een knop tot leven kwam. Na wat draaien aan de handrem en geschuif met andere handels rolde de loc van zijn plaats en reden we tussen de berijpte bomen richting Waterschei. Een bijzondere ervaring, wat ik heb nog nooit op een locomotief meegereden. Na een poosje zijn we bij een overweg uitgestapt. De trein stopte daar, omdat een van de mannen de overweg beveiliging aan en uit moest zetten. En hoe verder wij meegingen, hoe verder wij terug moesten lopen door de sneeuw.
Nabij de overweg lagen nog wat leegstaande gebouwen, die er bij nader inspectie zeer haveloos uitzagen. Maar toch, ook weer zoals altijd, wat leuke beelden kunnen vangen.
(Het verlaten weeshuis, voor meer foto's hier klikken met de muis)
Voor de terugreis nog een keer de toren beklommen en geconstateerd, dat het zicht weer iets was verbeterd, want nu dook ook de lifttoren van Waterschei op in de mist.
Al met al weer een bijzondere belevenis, die we afsloten met een kopje koffie in het station. Bijna alle tafeltjes waren bezet door personen, die naar mijn mening niks met sporen hadden, maar gewoon wat wilde gebruiken.
(voor de fotoserie van station As in de sneeuw, hier klikken met de muis)
2007 december
2009 januari - Het kolenspoor bij Asch
Vrijdag 9 januari 2009 bleef de temperatuur de hele dag onder nul en vanwege het hoge vochtgehalte in de lucht waren de ganse dag de bevroren waterkristallen op de bomen goed zichtbaar. Na een kopje koffie in het oude stationnetje togen we op pad. Eerst langs wat oud besneeuwd trein-materiaal en vervolgens de trappen op van de uitkijktoren. En waarachtig, boven gekomen zagen we vaag in de witte schimmigheid de terrils van Waterschei.
Weer beneden aangeland zagen we in de verte een kleine loc richting station komen. Even gekeken en een praatje gemaakt met de machinist, die dacht dat wij na de lunch wel mee konden met de loco. Ze gingen toch weer terug, om wissels ijsvrij te maken.
Niet veel later zaten we in een goed warm gestookte treinwagon ons brood op te eten, samen met een drietal medewerkers en/of vrijwilligers, waarvan hun lunch bestond uit frite en frikandellen. Snel werd duidelijk, dat wij echte Hollanders waren, maar dat deerde deze mannen niet. Eigenlijk net als altijd op onze tochten vinden mensen het leuk als er interesse wordt getoond voor hun werk en spullen en was het een gezellige onderbreking, waarbij ook onze voeten en handen wat werden opgewarmd.
(voor de fotoserie van het ritje, hier klikken met de muis)
Vervolgens stapten we in de loc, die met een druk op een knop tot leven kwam. Na wat draaien aan de handrem en geschuif met andere handels rolde de loc van zijn plaats en reden we tussen de berijpte bomen richting Waterschei. Een bijzondere ervaring, wat ik heb nog nooit op een locomotief meegereden. Na een poosje zijn we bij een overweg uitgestapt. De trein stopte daar, omdat een van de mannen de overweg beveiliging aan en uit moest zetten. En hoe verder wij meegingen, hoe verder wij terug moesten lopen door de sneeuw.
Nabij de overweg lagen nog wat leegstaande gebouwen, die er bij nader inspectie zeer haveloos uitzagen. Maar toch, ook weer zoals altijd, wat leuke beelden kunnen vangen.
(Het verlaten weeshuis, voor meer foto's hier klikken met de muis)
Voor de terugreis nog een keer de toren beklommen en geconstateerd, dat het zicht weer iets was verbeterd, want nu dook ook de lifttoren van Waterschei op in de mist.
Al met al weer een bijzondere belevenis, die we afsloten met een kopje koffie in het station. Bijna alle tafeltjes waren bezet door personen, die naar mijn mening niks met sporen hadden, maar gewoon wat wilde gebruiken.
(voor de fotoserie van station As in de sneeuw, hier klikken met de muis)
As: Weeshuis
9 januari 2009
In de sneeuw.
22 december 2008
Het weeshuis in As, was geen weeshuis maar een opvang voor moeilijke kinderen of kinderen waar problemen in het gezin waren. in november 2008 zijn hier opname's geweest voor een kinderfilm van nederlands-vlaamse makers. De gemeente wil nu het gebouw opkopen voor een horeca en slaapverblijf voor toeristen te maken van het Natuurpark Hoge Kempen (volgens Lucie, België)
In de sneeuw.
22 december 2008
Het weeshuis in As, was geen weeshuis maar een opvang voor moeilijke kinderen of kinderen waar problemen in het gezin waren. in november 2008 zijn hier opname's geweest voor een kinderfilm van nederlands-vlaamse makers. De gemeente wil nu het gebouw opkopen voor een horeca en slaapverblijf voor toeristen te maken van het Natuurpark Hoge Kempen (volgens Lucie, België)
Beringen: Koolmijn
Beringen
29 november 2006
De deur onder het opschrift MIJNMUSEUM blijkt toegang te verschaffen tot een soort café. Vaste houten banken rond tafels op een soort ijzeren poten en hulpvaardige personen, die ons desgewenst lieten aansluiten bij de rondleiding. Alles bovengronds, doch het ondergrondse deel realistisch nagemaakt en alles voorzien van zeer onderhoudend, ja een leuke uitleg.
Aarde-donker was het beneden. Ook warm. En kans op water en ……. gasssssss. Bovendien was er weinig ruimte om te werken en stof, veel stof. Om bij de kolenaders te komen moest veel gesteente worden doorboord. Stof van steen is veel fijner, dan stof van steenkool. Zo fijn, dat het in de longen van veel mijnwerkers achter bleef en de opname van zuurstof bij het ademhalen uiteindelijk onmogelijk maakte.
Uiteindelijk zijn alle mijnen gesloten. Toen de laatste mijnwerkers uit de lift waren gestapt, zijn eenvoudig de pompen gestopt. Alle machines zijn beneden gebleven. Gelukkig geen paarden, want die werden al jaren niet mee gebruikt. In het begin trokken paarden de wagentjes met kolen naar de lift. Het fabeltje bestaat, dat de paarden nooit meer boven kwamen. Alleen dood. “Voor nieuw hoefbeslag moesten ze zo wie zo naar boven”, zei onze gids. Het vuurtje van de hoefsmid was ondergronds verboden. Mijngas, weet u wel. Wel werden de paarden in het donker blind, doch na enige tijd bovengronds kregen de paarden weer zicht op de wereld. Tenminste, volgens onze gids. Na sluiting zijn de schachten afgedicht, de gangen vol water gelopen en deels ingestort.
Later lopen wij nog tussen de verlaten resten van de bovengrondse gebouwen. Hier en daar staan machinerieën, die we herkennen uit het museum. Opvallend zijn ook de architectonische details aan de gebouwen. Het mocht wat kosten. Verschillende soorten stenen, verwerkt in allerlei motieven en stalen bloemen op de steunbalken boven de ramen. Gelukkig niet gesloopt, net als de torens boven de schachten ; een symbool van macht uit een roemrucht verleden.
29 november 2006
De deur onder het opschrift MIJNMUSEUM blijkt toegang te verschaffen tot een soort café. Vaste houten banken rond tafels op een soort ijzeren poten en hulpvaardige personen, die ons desgewenst lieten aansluiten bij de rondleiding. Alles bovengronds, doch het ondergrondse deel realistisch nagemaakt en alles voorzien van zeer onderhoudend, ja een leuke uitleg.
Aarde-donker was het beneden. Ook warm. En kans op water en ……. gasssssss. Bovendien was er weinig ruimte om te werken en stof, veel stof. Om bij de kolenaders te komen moest veel gesteente worden doorboord. Stof van steen is veel fijner, dan stof van steenkool. Zo fijn, dat het in de longen van veel mijnwerkers achter bleef en de opname van zuurstof bij het ademhalen uiteindelijk onmogelijk maakte.
Uiteindelijk zijn alle mijnen gesloten. Toen de laatste mijnwerkers uit de lift waren gestapt, zijn eenvoudig de pompen gestopt. Alle machines zijn beneden gebleven. Gelukkig geen paarden, want die werden al jaren niet mee gebruikt. In het begin trokken paarden de wagentjes met kolen naar de lift. Het fabeltje bestaat, dat de paarden nooit meer boven kwamen. Alleen dood. “Voor nieuw hoefbeslag moesten ze zo wie zo naar boven”, zei onze gids. Het vuurtje van de hoefsmid was ondergronds verboden. Mijngas, weet u wel. Wel werden de paarden in het donker blind, doch na enige tijd bovengronds kregen de paarden weer zicht op de wereld. Tenminste, volgens onze gids. Na sluiting zijn de schachten afgedicht, de gangen vol water gelopen en deels ingestort.
Later lopen wij nog tussen de verlaten resten van de bovengrondse gebouwen. Hier en daar staan machinerieën, die we herkennen uit het museum. Opvallend zijn ook de architectonische details aan de gebouwen. Het mocht wat kosten. Verschillende soorten stenen, verwerkt in allerlei motieven en stalen bloemen op de steunbalken boven de ramen. Gelukkig niet gesloopt, net als de torens boven de schachten ; een symbool van macht uit een roemrucht verleden.
Blegny: Koolmijn
Blegny
4 april 2007 (tekst Rein Reuter)
14.00 uur, met een groep Nederlandse Taal. Eerst een film en dan een blauwe jas en een helm. Geel en ruim over de datum van houdbaarheid (1995). Op naar de lift, die voor mijn gevoel net zo groot was als de lift in Cheratte. Hier lag er geen ijzeren balk onder en we snelden naar omlaag. Heel bijzonder nu echt omlaag te gaan. De stalen geleiders schoten snel voorbij en in een flits zag ik meer liften door andere schachten bewegen. Schachten nu afgedekt met beton en staal, waar ik op stond en omhoog keek naar soortgelijke roestige geleidingen, die daar nog restten.
Onze gids sprak goed Nederlands, want hij was een Vlaming en had vele jaren ondergronds in Waterschei en Winterslag gewerkt. Hij leidde ons van de lift door een met stalen balken geschraagde gang naar de plaats waar destijds kolen werden gedolven. Deze steenkoollaag was in de loop der eeuwen ontstaan en lag nu onder een hoek van 38° met de horizon. Liggend op een hellend vlak bikkelden de koempels met luchthamers de kolen los, die vanzelf wel naar onder rolden. Daar was namelijk nog een gang. Boven werd de verse lucht aangevoerd en door de onderste gang afgezogen en bovengronds naar buiten geblazen. Meeste door een tweede schacht, zoals bij de Vlaamse mijnen. De mijn van Cheratte had een derde schacht om de lucht af te voeren. Juist, ….. de schacht met de kleine toren, boven aan de helling.
“Ach”, zei onze gids :”het werk onder in de mijn kunt u zich moeilijk voorstellen. Ook als bent u nu hier ondergronds. Herrie, warmte, stof en hard labeur.” Men was op elkaar aangewezen en er zal, naar ik vermoed, een strenge pikorde zijn geweest.
Ooit was ik machinist op een oceaanstomer. Om te werken in de machinekamer moest ik ook vele trappen omlaag. Onder was het warm en rumoerig bovendien. Alles trilde ritmisch mee in het tempo van de hoofdmotor. Wij moesten altijd onze eigen zaken opknappen. De vaste wal was immers ver weg. Een beetje te vergelijken met de mannen onder in de mijn. Een beetje ja, want aan boord hoefden wij geen kolen te hakken. Wel opletten en tussen de kakofonie van geluiden hoorde ik als het mis ging. Net als de mannen in de mijn. Toen dacht ik nooit aan mijnwerkers. Nu wel en ik voelde weer, net als destijds aan boord, de intense spanning bij dreigend onheil. Heel raar, net of ik na lange tijd weer thuis was aangekomen. Zeker geen indringer meer.
4 april 2007 (tekst Rein Reuter)
14.00 uur, met een groep Nederlandse Taal. Eerst een film en dan een blauwe jas en een helm. Geel en ruim over de datum van houdbaarheid (1995). Op naar de lift, die voor mijn gevoel net zo groot was als de lift in Cheratte. Hier lag er geen ijzeren balk onder en we snelden naar omlaag. Heel bijzonder nu echt omlaag te gaan. De stalen geleiders schoten snel voorbij en in een flits zag ik meer liften door andere schachten bewegen. Schachten nu afgedekt met beton en staal, waar ik op stond en omhoog keek naar soortgelijke roestige geleidingen, die daar nog restten.
Onze gids sprak goed Nederlands, want hij was een Vlaming en had vele jaren ondergronds in Waterschei en Winterslag gewerkt. Hij leidde ons van de lift door een met stalen balken geschraagde gang naar de plaats waar destijds kolen werden gedolven. Deze steenkoollaag was in de loop der eeuwen ontstaan en lag nu onder een hoek van 38° met de horizon. Liggend op een hellend vlak bikkelden de koempels met luchthamers de kolen los, die vanzelf wel naar onder rolden. Daar was namelijk nog een gang. Boven werd de verse lucht aangevoerd en door de onderste gang afgezogen en bovengronds naar buiten geblazen. Meeste door een tweede schacht, zoals bij de Vlaamse mijnen. De mijn van Cheratte had een derde schacht om de lucht af te voeren. Juist, ….. de schacht met de kleine toren, boven aan de helling.
“Ach”, zei onze gids :”het werk onder in de mijn kunt u zich moeilijk voorstellen. Ook als bent u nu hier ondergronds. Herrie, warmte, stof en hard labeur.” Men was op elkaar aangewezen en er zal, naar ik vermoed, een strenge pikorde zijn geweest.
Ooit was ik machinist op een oceaanstomer. Om te werken in de machinekamer moest ik ook vele trappen omlaag. Onder was het warm en rumoerig bovendien. Alles trilde ritmisch mee in het tempo van de hoofdmotor. Wij moesten altijd onze eigen zaken opknappen. De vaste wal was immers ver weg. Een beetje te vergelijken met de mannen onder in de mijn. Een beetje ja, want aan boord hoefden wij geen kolen te hakken. Wel opletten en tussen de kakofonie van geluiden hoorde ik als het mis ging. Net als de mannen in de mijn. Toen dacht ik nooit aan mijnwerkers. Nu wel en ik voelde weer, net als destijds aan boord, de intense spanning bij dreigend onheil. Heel raar, net of ik na lange tijd weer thuis was aangekomen. Zeker geen indringer meer.
Cheratte 1: Koolmijn
Cheratte
(tekst Rein
Reuter)
4 april 2007
Van de straat af gezien is alles goed afgesloten. Achterom dan maar. Min of meer op ons gevoel de helling op gereden en plots stonden we voor een merkwaardig torentje op de rand van de helling. Niet geheel kompleet, zou ik zeggen, maar in betere staat dan het motorgebouwtje ernaast.
Links naast het torentje was een doodlopend weggetje, dat bij nadere inspectie voor ons zeker geen dood spoor was, maar de toegang tot de voormalige mijn. Langs de steile helling afgedaald kwamen we bij een touw, zodat we de laatste tientallen meters zonder kleerscheuren overbrugden.
Daar stonden we dan, midden tussen de kasteelachtige gebouwen.
Wederom de vervallen douches, ruimten met kapstokhaken, rekken voor de mijnlampen, standaards voor prik-klok-kaarten en loketten. Daar zullen de lonen wel zijn uitbetaald. De stalen brandkast staat er nog steeds. De deur is open en de kast leeg. Anders dan mijn gemoed. Voor het eerst voelde ik mij geen onbevoegde, die binnendringt in andermans verleden. Wellicht komt het door de moeite, die we doen om een glimp op te vangen van het verleden en ons voor te stellen hoe zwaar het geweest moet zijn onder de grond. Verder de herkenning van dezelfde onderdelen als in de Kempen, maar alles is hier veel kleiner.
Goed te zien bij de liften, vooral die met de oprolkabel. Beide kooien geblokkeerd met twee stalen balken, maar met een beetje werk nog wel aan de gang te krijgen. Tenminste, dat gevoel heb ik.
Tekst Rein Reuter.
4 april 2007
Van de straat af gezien is alles goed afgesloten. Achterom dan maar. Min of meer op ons gevoel de helling op gereden en plots stonden we voor een merkwaardig torentje op de rand van de helling. Niet geheel kompleet, zou ik zeggen, maar in betere staat dan het motorgebouwtje ernaast.
Links naast het torentje was een doodlopend weggetje, dat bij nadere inspectie voor ons zeker geen dood spoor was, maar de toegang tot de voormalige mijn. Langs de steile helling afgedaald kwamen we bij een touw, zodat we de laatste tientallen meters zonder kleerscheuren overbrugden.
Daar stonden we dan, midden tussen de kasteelachtige gebouwen.
Wederom de vervallen douches, ruimten met kapstokhaken, rekken voor de mijnlampen, standaards voor prik-klok-kaarten en loketten. Daar zullen de lonen wel zijn uitbetaald. De stalen brandkast staat er nog steeds. De deur is open en de kast leeg. Anders dan mijn gemoed. Voor het eerst voelde ik mij geen onbevoegde, die binnendringt in andermans verleden. Wellicht komt het door de moeite, die we doen om een glimp op te vangen van het verleden en ons voor te stellen hoe zwaar het geweest moet zijn onder de grond. Verder de herkenning van dezelfde onderdelen als in de Kempen, maar alles is hier veel kleiner.
Goed te zien bij de liften, vooral die met de oprolkabel. Beide kooien geblokkeerd met twee stalen balken, maar met een beetje werk nog wel aan de gang te krijgen. Tenminste, dat gevoel heb ik.
Tekst Rein Reuter.
Cheratte 2: Koolmijn
Cheratte
op moederdag
2007
Om 10:00 uur stonden we met de urban explorers uit België, Duitsland en Nederland te wachten op het openen van de poort. De poortman was echter ziek geworden (bleek achteraf) en na wachten tot ± 10:30 uur loste de groep op.
Via de achterkant bij de kleine (gerestaureerde) liftbok boven op de heuvel en een pad omlaag was de locatie ook toegankelijk, dit keer echter zonder het handige touw bij het laatste stukje dat ons vorige keer zeer van pas kwam. Bij verkenning van de oude wasruimten hoorde ik andere ontdekkingsreizigers en vlak daarop een in het Frans gevoerde conversatie met wat bleek de beheerder te zijn (met zijn forse Rottweiler, gelukkig aangelijnd).
Het gesprek mondde tenslotte toch nog uit in een toestemming om ter plaatse de photoshooting voort te zetten. Dank mijnerzijds aan de Belgische urban explorers voor de bemiddeling.
Om 10:00 uur stonden we met de urban explorers uit België, Duitsland en Nederland te wachten op het openen van de poort. De poortman was echter ziek geworden (bleek achteraf) en na wachten tot ± 10:30 uur loste de groep op.
Via de achterkant bij de kleine (gerestaureerde) liftbok boven op de heuvel en een pad omlaag was de locatie ook toegankelijk, dit keer echter zonder het handige touw bij het laatste stukje dat ons vorige keer zeer van pas kwam. Bij verkenning van de oude wasruimten hoorde ik andere ontdekkingsreizigers en vlak daarop een in het Frans gevoerde conversatie met wat bleek de beheerder te zijn (met zijn forse Rottweiler, gelukkig aangelijnd).
Het gesprek mondde tenslotte toch nog uit in een toestemming om ter plaatse de photoshooting voort te zetten. Dank mijnerzijds aan de Belgische urban explorers voor de bemiddeling.
Eisden: Koolmijn
Eisden:
Koolmijn (2005/2007)
Tijdens een bezoek aan het Outletcenter in Maasmechelen keek ik wat verder dan de zogenaamde oude gebouwtjes en zag opeens twee verlaten torens. Vlug op de foto, om later te ontdekken dat het de liftbokken waren van de verlaten kolenmijn in Eisden. Min of meer spontaan keek ik opeens anders naar de dingen om mij heen. Snel volgden bezoeken aan andere verlaten gebouwen en moderne ruïnes.
Photogallery 2009
Tijdens een bezoek aan het Outletcenter in Maasmechelen keek ik wat verder dan de zogenaamde oude gebouwtjes en zag opeens twee verlaten torens. Vlug op de foto, om later te ontdekken dat het de liftbokken waren van de verlaten kolenmijn in Eisden. Min of meer spontaan keek ik opeens anders naar de dingen om mij heen. Snel volgden bezoeken aan andere verlaten gebouwen en moderne ruïnes.
Photogallery 2009
Genk: Centrale
Genk:
Centrale
Op uitnodiging van Harald Finster hebben we hier en daarna in Winterslag de nodige plaatjes geschoten.
Op uitnodiging van Harald Finster hebben we hier en daarna in Winterslag de nodige plaatjes geschoten.
Houthalen: Koolmijn
Houthalen
(tekst Rein Reuter)
7 januari 2007
Komend uit het noorden over de Grote Baan is het niet ver voor de E314 rechtsaf. Een brede dubbele oprijlaan, met aan het einde het hoofdgebouw. Van minder allooi,dan de voorgaande. Veel minder, want deze mijn is van veel later stadium dan de vorige. De voordeur is open en meteen rechts is de plaatselijke VVV gevestigd. Desgevraagd mogen we het gebouw betreden en kijken wat rond. Ook hier een grote hal, met op de tweede verdieping een brede balustrade. Granieten vloeren en weer de tegels aan de wanden. Door enige kapotte matglazen van het plafond zien we vervuilde plastic golfplaten. Neen, dan het dak in Waterschei.
We liepen boven wat rond en plots betrad, wat later bleek het contactpersoon van Kees te zijn, de ruimte. Van hem kregen we later wat uitleg, boekwerkjes en een kaart van de omgeving, met daarop aanduidingen van belang. Plaatsen van de oude Cité, Meulenberg en een ruïne.
Dan lopen we rond de twee liftbokken, die precies in spiegelbeeld zijn gebouwd. Alles rondom de toren is gesloopt. Wat rest zij twee monumentale lifttorens boven de twee liftschachten, beide afgesloten met een vierkante stalen plaat. Wat tekst op twee ronde stalen deksels herinnerd aan wat ze afsluiten. Aan de bedrijvigheid, die eens ook hier is geweest.
Dan gaan we langs de Mijnwerkersschool. Gebouwd in 1957, het jaar waarin ik naar de Mulo in Voorburg ging en nauwelijks van kolenmijnen had gehoord. Ja, wij hadden een kolenkachel in de kamer en mijn moeder was dagen overstuur als de kolenboer kwam. Wij hadden geen achterom en zodoende werden alle kolen door het huis naar de schuur in de achtertuin gesjouwd. Moeder was daarna uren in de weer het zwarte stof overal weg te poetsen. En wat hadden ze dan gebracht ? Een mud of zes, meen ik. Niks vergeleken bij de hoeveelheden, die in Houthalen naar boven werden gehaald. Op school werd er ook niet al te veel aandacht aan besteed. Ik heb ten minste nooit en te nimmer overwogen bij een kolenmijn te gaan werken, maar voor mijn leeftijdgenoten in Houthalen moet het de gewoonste zaak van de wereld zijn geweest. De mijn en dus de school bepaalden hun leven.
7 januari 2007
Komend uit het noorden over de Grote Baan is het niet ver voor de E314 rechtsaf. Een brede dubbele oprijlaan, met aan het einde het hoofdgebouw. Van minder allooi,dan de voorgaande. Veel minder, want deze mijn is van veel later stadium dan de vorige. De voordeur is open en meteen rechts is de plaatselijke VVV gevestigd. Desgevraagd mogen we het gebouw betreden en kijken wat rond. Ook hier een grote hal, met op de tweede verdieping een brede balustrade. Granieten vloeren en weer de tegels aan de wanden. Door enige kapotte matglazen van het plafond zien we vervuilde plastic golfplaten. Neen, dan het dak in Waterschei.
We liepen boven wat rond en plots betrad, wat later bleek het contactpersoon van Kees te zijn, de ruimte. Van hem kregen we later wat uitleg, boekwerkjes en een kaart van de omgeving, met daarop aanduidingen van belang. Plaatsen van de oude Cité, Meulenberg en een ruïne.
Dan lopen we rond de twee liftbokken, die precies in spiegelbeeld zijn gebouwd. Alles rondom de toren is gesloopt. Wat rest zij twee monumentale lifttorens boven de twee liftschachten, beide afgesloten met een vierkante stalen plaat. Wat tekst op twee ronde stalen deksels herinnerd aan wat ze afsluiten. Aan de bedrijvigheid, die eens ook hier is geweest.
Dan gaan we langs de Mijnwerkersschool. Gebouwd in 1957, het jaar waarin ik naar de Mulo in Voorburg ging en nauwelijks van kolenmijnen had gehoord. Ja, wij hadden een kolenkachel in de kamer en mijn moeder was dagen overstuur als de kolenboer kwam. Wij hadden geen achterom en zodoende werden alle kolen door het huis naar de schuur in de achtertuin gesjouwd. Moeder was daarna uren in de weer het zwarte stof overal weg te poetsen. En wat hadden ze dan gebracht ? Een mud of zes, meen ik. Niks vergeleken bij de hoeveelheden, die in Houthalen naar boven werden gehaald. Op school werd er ook niet al te veel aandacht aan besteed. Ik heb ten minste nooit en te nimmer overwogen bij een kolenmijn te gaan werken, maar voor mijn leeftijdgenoten in Houthalen moet het de gewoonste zaak van de wereld zijn geweest. De mijn en dus de school bepaalden hun leven.
Luik: Museum
Museum 2008 oktober 2
MAISON DE LA METALLURGIE ET DE L'INDUSTRIE
Een ontdekkingstocht door het museum met 4 eeuwen technologie-objecten: de oudste hoogoven van België, stoommachines, de zinken badkuip van Napoleon, prototype dynamo van Zénobe Gramme, oude zeldzame computer, oude kantoormachines etc. .....
MAISON DE LA METALLURGIE ET DE L'INDUSTRIE
Een ontdekkingstocht door het museum met 4 eeuwen technologie-objecten: de oudste hoogoven van België, stoommachines, de zinken badkuip van Napoleon, prototype dynamo van Zénobe Gramme, oude zeldzame computer, oude kantoormachines etc. .....
Luik: Station Guillemins
Station
Luik-Guillemins (tekst
KdJ)
Van station Kinkempois gingen we te voet via de oever van de Maas richting station Guillemins.
Helaas was het bewolkt en een beetje mistig. Via de loopbrug langs de spoorbrug bereikten we de overkant.
Het nieuwe station Guillemins bevindt zich in de afbouwfase,
We komen beslist nog eens terug als het gereed is en dan hopelijk met een blauwe lucht.
(uit Wikipedia)
Gare Liège-Guillemins (Fr) is het belangrijkste spoorwegstation van de stad Luik. Het station ligt op het einde van verschillende spoorlijnen. In reizigersaantallen is dit het derde drukste station van Wallonië, na Ottignies en Namen en het elfde drukste station in België (reizigerstelling 2007).
Het station is genoemd naar de wijk Guillemins waarin het ligt; deze wijk is op zijn beurt weer genoemd naar de kloosterorde van de Wilhelmieten, die daar in 1287 een klooster stichtte.
Van station Kinkempois gingen we te voet via de oever van de Maas richting station Guillemins.
Helaas was het bewolkt en een beetje mistig. Via de loopbrug langs de spoorbrug bereikten we de overkant.
Het nieuwe station Guillemins bevindt zich in de afbouwfase,
We komen beslist nog eens terug als het gereed is en dan hopelijk met een blauwe lucht.
(uit Wikipedia)
Gare Liège-Guillemins (Fr) is het belangrijkste spoorwegstation van de stad Luik. Het station ligt op het einde van verschillende spoorlijnen. In reizigersaantallen is dit het derde drukste station van Wallonië, na Ottignies en Namen en het elfde drukste station in België (reizigerstelling 2007).
Het station is genoemd naar de wijk Guillemins waarin het ligt; deze wijk is op zijn beurt weer genoemd naar de kloosterorde van de Wilhelmieten, die daar in 1287 een klooster stichtte.
Luik: Vormingsstation Kinkempois
Kinkempois.
De TomTom bracht ons niet naar het ingebrachte adres (Rue du Chêne 3) uit het foldertje, maar 8 km verder voorbij Tilff langs de Ourthe. Wel bij het spoor, doch geen museum. Na wat navragen en omzwervingen, tenslotte en met behulp van de Google Earth print, toch de Rue gevonden. Rue du Chêne was, wegens één richting verkeer niet meteen bereikbaar. Na een omweg toch een parkeerplaatsje bij een toegang gevonden.
Via een trappetje kwamen we op het rangeerterrein pardoes naast een paar oude locomotieven, waarvan de 2363 niet was afgesloten. Een buitenkansje, dus vlug de loc van binnen geïnspecteerd.
Het verbaasde ons, dat er niet veel was gesloopt, want de loc is eenvoudig van de openbare weg te bereiken en vanuit het seinhuis niet te zien.
Later gingen we langs wat hopen oud spoorwegijzer
richting museum en werden bij het betreden van de verschillende sporen vanuit een seinhuis tot de orde geroepen. Helaas verstonden we geen Frans, maar bereikten wel zonder schade de toegangsdeur van het seinhuis, met daarin o.a. het museum. Helaas was het museum gesloten.
Wat restte was een bezoek aan de regelkamer, waar we (wat in tegenstelling stond tot de eerdere vermanende woorden) gastvrij werden ontvangen. Eerst ging de communicatie wat stroef, maar we mochten ongestoord fotograferen en gaande weg was het ijs gauw gebroken.
Het gehele oude bedienigspaneel van de seinen was nog in oorspronkelijke staat en prachtig om te zien. Buitenkansje twee !
Weer buiten gekomen zagen we, dat ook de kabels en kettingen naar de seinpalen nog prima werden onderhouden. Verder konden we ook ongestoord over de (met gele strepen gemarkeerde)
paden langs de sporen lopen. Gaande en komende spoorwegmannen groetten ons vriendelijk en bij het betreden van de werkplaats werden we niet weg gestuurd. Nou ja, bezoek. We bleven wel in de hoek, vlak bij de deur.
Al met al een bijzondere ervaring ! Zo ongestoord op een spoorweg emplacement rond te lopen, dat nog volledig in bedrijf is. Leuk ook het hier en daar buiten dienst gesteld materiaal, waarvan sommige deuren niet gesloten waren.
Even op bovenstaande foto klikken voor de gehele fotoserie
Link naar web-site van het museum
De TomTom bracht ons niet naar het ingebrachte adres (Rue du Chêne 3) uit het foldertje, maar 8 km verder voorbij Tilff langs de Ourthe. Wel bij het spoor, doch geen museum. Na wat navragen en omzwervingen, tenslotte en met behulp van de Google Earth print, toch de Rue gevonden. Rue du Chêne was, wegens één richting verkeer niet meteen bereikbaar. Na een omweg toch een parkeerplaatsje bij een toegang gevonden.
Via een trappetje kwamen we op het rangeerterrein pardoes naast een paar oude locomotieven, waarvan de 2363 niet was afgesloten. Een buitenkansje, dus vlug de loc van binnen geïnspecteerd.
Het verbaasde ons, dat er niet veel was gesloopt, want de loc is eenvoudig van de openbare weg te bereiken en vanuit het seinhuis niet te zien.
Later gingen we langs wat hopen oud spoorwegijzer
richting museum en werden bij het betreden van de verschillende sporen vanuit een seinhuis tot de orde geroepen. Helaas verstonden we geen Frans, maar bereikten wel zonder schade de toegangsdeur van het seinhuis, met daarin o.a. het museum. Helaas was het museum gesloten.
Wat restte was een bezoek aan de regelkamer, waar we (wat in tegenstelling stond tot de eerdere vermanende woorden) gastvrij werden ontvangen. Eerst ging de communicatie wat stroef, maar we mochten ongestoord fotograferen en gaande weg was het ijs gauw gebroken.
Het gehele oude bedienigspaneel van de seinen was nog in oorspronkelijke staat en prachtig om te zien. Buitenkansje twee !
Weer buiten gekomen zagen we, dat ook de kabels en kettingen naar de seinpalen nog prima werden onderhouden. Verder konden we ook ongestoord over de (met gele strepen gemarkeerde)
paden langs de sporen lopen. Gaande en komende spoorwegmannen groetten ons vriendelijk en bij het betreden van de werkplaats werden we niet weg gestuurd. Nou ja, bezoek. We bleven wel in de hoek, vlak bij de deur.
Al met al een bijzondere ervaring ! Zo ongestoord op een spoorweg emplacement rond te lopen, dat nog volledig in bedrijf is. Leuk ook het hier en daar buiten dienst gesteld materiaal, waarvan sommige deuren niet gesloten waren.
Even op bovenstaande foto klikken voor de gehele fotoserie
Link naar web-site van het museum
Maaseik: Steenfabriek
Montzen: spoorwegstation
Terrils
Waterschei: Koolmijn
Waterschei
(tekst Rein Reuter)
11 januari 2007
Een indrukwekkend hoofdgebouw, met aan de linkerzijde het onvermijdelijke torentje. Rechts aan de zijkant een grote deur, met aan weerszijde geparkeerde auto’s. Hopelijk van ons contactpersoon, wat zo bleek te zijn. Het E-mail verkeer van Kees had weer gewerkt. Zonder restricties mochten we het gehele gebouw verkennen. Wat op de begane grond meteen opvalt is de enorme ruimte, want bijna alle toenmalige tussenmuren zijn gesloopt. Vroeger was het magazijn, doch nu stonden hier en daar wat houten scheidingswanden en in een hoek enige kledingkasten, een personen spoorwagonnetje en een etalagepop. Zonder kleren, maar met helm. Ook was een grote klok aan het plafond bevestigd. De klok stond stil, met de wijzers op zes uur. Wij hebben de klok op vijf over twaalf gezet, want te veel wat restte van de oorspronkelijke mijnindustrie is reeds verdwenen.
De tweede verdieping spreekt meer tot de verbeelding. Als eerste de grote hal, met de balustrade rondom, tegels aan de wanden en het prachtige open karakter van de dakconstructie. Geheel vernieuwd en voorzien van vensterglas. Ook nieuw zijn de kozijnen en buitenramen in het hele gebouw. Wat een indruk zal dit gebouw gemaakt hebben op eenvoudige handarbeiders uit afgelegen oorden, die onzeker de trap naar de tweede verdieping bestegen, om op de splitsing weifelend rond te kijken. Niet wetend welke kant op te gaan. Wellicht als zodanig ontworpen. Geen werkelijke functie, alleen om te imponeren. Net als de vertrekken in het torentje. Feitelijk te ver weg van de centrale hal om belangrijke personen te huisvesten. Maar misschien heb ik het mis !
Ons contactpersoon opende het liftgebouw en ook hier konden we vrij rondkijken. De meeste ramen zijn kapot, maar beide liftmotoren met aandrijfwielen zijn nog aanwezig. Grappig zijn de houten keetjes, met de hefbomen voor de bediening van de motoren. Het zal daar in het gebouw wel koud geweest zijn in de winter. Vlak voor de keetjes een liftstandaanwijzer. Een klein wit metalen pijltjes zag de liftbediende langs een zwarte balk naar beneden bewegen, als de lift vol met mijnwerkers naar beneden suisde. Nooit zag hij de lift, alleen steeds weer het pijltje en de dikke kabel rond het grote wiel.
Buiten gekomen zien we de wielen boven in de toren draaien. Komt door de harde wind, maar is een imposant beeld. Als willen de torens zeggen : “Voor ons is het nog niet voorbij.” We \staan op de platen, die de schachten afdichten en zien wat rest van de gebouwen rond de torens. Verschrikkelijk wat een puinhoop. Jammer, dat het zover is gekomen. Gelukkig is nu het tij gekeerd en beseffen onze Zuiderburen, dat het vijf over twaalf is.
Links van het torengebouw staat nog een bouwwerk, waaruit twee grote ronde betonnen buizen komen, die in de grond verdwijnen. Wellicht de kanalen voor frisse en afgewerkte lucht, want de ene buis is groter dan de andere. Aangezogen koude lucht neemt namelijk toe in volume als het warm wordt. En dat werd het onder in de mijn.
Waterschei 2007 september
Waterschei 2006/jan 2007
11 januari 2007
Een indrukwekkend hoofdgebouw, met aan de linkerzijde het onvermijdelijke torentje. Rechts aan de zijkant een grote deur, met aan weerszijde geparkeerde auto’s. Hopelijk van ons contactpersoon, wat zo bleek te zijn. Het E-mail verkeer van Kees had weer gewerkt. Zonder restricties mochten we het gehele gebouw verkennen. Wat op de begane grond meteen opvalt is de enorme ruimte, want bijna alle toenmalige tussenmuren zijn gesloopt. Vroeger was het magazijn, doch nu stonden hier en daar wat houten scheidingswanden en in een hoek enige kledingkasten, een personen spoorwagonnetje en een etalagepop. Zonder kleren, maar met helm. Ook was een grote klok aan het plafond bevestigd. De klok stond stil, met de wijzers op zes uur. Wij hebben de klok op vijf over twaalf gezet, want te veel wat restte van de oorspronkelijke mijnindustrie is reeds verdwenen.
De tweede verdieping spreekt meer tot de verbeelding. Als eerste de grote hal, met de balustrade rondom, tegels aan de wanden en het prachtige open karakter van de dakconstructie. Geheel vernieuwd en voorzien van vensterglas. Ook nieuw zijn de kozijnen en buitenramen in het hele gebouw. Wat een indruk zal dit gebouw gemaakt hebben op eenvoudige handarbeiders uit afgelegen oorden, die onzeker de trap naar de tweede verdieping bestegen, om op de splitsing weifelend rond te kijken. Niet wetend welke kant op te gaan. Wellicht als zodanig ontworpen. Geen werkelijke functie, alleen om te imponeren. Net als de vertrekken in het torentje. Feitelijk te ver weg van de centrale hal om belangrijke personen te huisvesten. Maar misschien heb ik het mis !
Ons contactpersoon opende het liftgebouw en ook hier konden we vrij rondkijken. De meeste ramen zijn kapot, maar beide liftmotoren met aandrijfwielen zijn nog aanwezig. Grappig zijn de houten keetjes, met de hefbomen voor de bediening van de motoren. Het zal daar in het gebouw wel koud geweest zijn in de winter. Vlak voor de keetjes een liftstandaanwijzer. Een klein wit metalen pijltjes zag de liftbediende langs een zwarte balk naar beneden bewegen, als de lift vol met mijnwerkers naar beneden suisde. Nooit zag hij de lift, alleen steeds weer het pijltje en de dikke kabel rond het grote wiel.
Buiten gekomen zien we de wielen boven in de toren draaien. Komt door de harde wind, maar is een imposant beeld. Als willen de torens zeggen : “Voor ons is het nog niet voorbij.” We \staan op de platen, die de schachten afdichten en zien wat rest van de gebouwen rond de torens. Verschrikkelijk wat een puinhoop. Jammer, dat het zover is gekomen. Gelukkig is nu het tij gekeerd en beseffen onze Zuiderburen, dat het vijf over twaalf is.
Links van het torengebouw staat nog een bouwwerk, waaruit twee grote ronde betonnen buizen komen, die in de grond verdwijnen. Wellicht de kanalen voor frisse en afgewerkte lucht, want de ene buis is groter dan de andere. Aangezogen koude lucht neemt namelijk toe in volume als het warm wordt. En dat werd het onder in de mijn.
Waterschei 2007 september
Waterschei 2006/jan 2007
Welkenraedt: Keramiek fabriek
Winterslag: Koolmijn
Winterslag
(Genk) (tekst
Rein Reuter)
29 november 2006
De locatie heet tegenwoordig C-mine en is ook van verre herkenbaar door de liftschachten, die het middelpunt worden van een fantastische herstructurering van deze voormalige mijn. Na wat E-mails vooraf van Kees mochten we om !400 uur aansluiten bij een rondleiding. Wij waren op tijd op het trefpunt voor het restaurant, dat is gevestigd in een deel van het voormalige kantoor van de mijn. De Gids was er ook, maar geen gezelschap : een Seniorenraad uit Maaseik. Twintig na twee kwamen de eerste senioren uit het restaurant en ging de Gids opgewekt van start. Het zou niet zo zeer over het verleden gaan, doch meer over wat het gaat worden. Voorbeelden zijn het restaurant achter ons en het bioscoopcomplex. Beide gevestigd in oude mijn gebouwen. Voor ons is een nieuwe parkeergarage.
Naast de parkeergarage staan de beide lifttoren, die duidelijk verschillen. “Juist”, zegt onze gids. De voorste is gebouwd bij de opstart in 1917 en de andere pas in 1960. Belgische kolen werden te duur (5 BFr / kg) ten opzichte van Poolse (3BFr / kg) en om de productie op te voeren werd in eigen beheer werd een nieuwe toren, waardoor meer kolen omhoog gehaald konden worden. De toren over de oude gebouwd en de uiteindelijke omschakeling duurde 5 dagen, waarna containers met 11 ton steenkool elk werden opgehaald. Helaas was het uitstel van executie, maar dat wisten we al !
Nu was het tijd om het gebouw te betreden, waar de oude hijsmotoren van de liften stonden, doch samen met de Gids stonden we voor een gesloten deur. Communicatie ! Onze Gids meteen aan de GSM, doch iets verder was een toegangsdeur wel open. Wij naar binnen. Prachtig. Een grote hal met drie reusachtige roterende compressoren, aangedreven door elektromotoren. Tenminste, draaien deden ze vroeger, want veel gereedschap in de mijn werkte op perslucht. Zelfs lampen ! Nu staat alles stil. Tegels op de vloer, ook op de muren en prachtige smeedijzeren hekken om de openingen in de vloer. Eigenlijk staan de compressoren op de eerste verdieping, om de machines ook van onder goed toegankelijk te maken.
De wielen van de lift, waarlangs de kabels werden geleid en die zorgden voor de aandrijving zijn enorm. Net als de motoren. Daarbij vergeleken is het huisje van de liftbediende nietig. Een paar handels en een bord met utgeschreven bel-signalen, want de bediende zat reuze ver van de liften, die meer dan 700m naar omlaag suisden met een hoge snelheid. Ook hier weer duidelijke verschillen tussen de beide torens, wat niet verwonderlijk is. De techniek schreed voort, net als nu.
Als laatste ; de Barenzaal. Feitelijk het hart van de elektrische installatie. Overal open schakelaars gemonteerd op marmeren platen, met daarachter de dikke rechthoekige koperen leidingen. Koperen baren, vandaar Barenzaal. Smeedijzeren leuningen alom. Ook hier is de technische vooruitgang duidelijk te zien. Het oudste gedeelte werkte met 2000 volt, doch verderop staan bordjes met 6000 volt en zijn de schakelaars achter de wand gemonteerd en bediend met perslucht apparatuur. Heel mooi ! Evenals het uitzicht vanuit de zaal, want de muur aan de achterkant is voorzien van glas en geeft een uitstekend zicht op de steenbergen, die uiteraard ook geherstructureerd worden.
Een mooie rondleiding, waarvoor wij de Gids hartelijk dankten, doch het gebouw konden we niet verlaten. De deur, die ons toegang verschafte, was nu gesloten. Communicatie ! Onze Gids weer in de weer met zijn GSM, doch weer bleek een andere deur niet op slot te zijn. We konden eruit en dronken nog een kopje koffie samen de leden van een Seniorenraad van Maaseik.
Winterslag september 2007
Winterslag december 2007
29 november 2006
De locatie heet tegenwoordig C-mine en is ook van verre herkenbaar door de liftschachten, die het middelpunt worden van een fantastische herstructurering van deze voormalige mijn. Na wat E-mails vooraf van Kees mochten we om !400 uur aansluiten bij een rondleiding. Wij waren op tijd op het trefpunt voor het restaurant, dat is gevestigd in een deel van het voormalige kantoor van de mijn. De Gids was er ook, maar geen gezelschap : een Seniorenraad uit Maaseik. Twintig na twee kwamen de eerste senioren uit het restaurant en ging de Gids opgewekt van start. Het zou niet zo zeer over het verleden gaan, doch meer over wat het gaat worden. Voorbeelden zijn het restaurant achter ons en het bioscoopcomplex. Beide gevestigd in oude mijn gebouwen. Voor ons is een nieuwe parkeergarage.
Naast de parkeergarage staan de beide lifttoren, die duidelijk verschillen. “Juist”, zegt onze gids. De voorste is gebouwd bij de opstart in 1917 en de andere pas in 1960. Belgische kolen werden te duur (5 BFr / kg) ten opzichte van Poolse (3BFr / kg) en om de productie op te voeren werd in eigen beheer werd een nieuwe toren, waardoor meer kolen omhoog gehaald konden worden. De toren over de oude gebouwd en de uiteindelijke omschakeling duurde 5 dagen, waarna containers met 11 ton steenkool elk werden opgehaald. Helaas was het uitstel van executie, maar dat wisten we al !
Nu was het tijd om het gebouw te betreden, waar de oude hijsmotoren van de liften stonden, doch samen met de Gids stonden we voor een gesloten deur. Communicatie ! Onze Gids meteen aan de GSM, doch iets verder was een toegangsdeur wel open. Wij naar binnen. Prachtig. Een grote hal met drie reusachtige roterende compressoren, aangedreven door elektromotoren. Tenminste, draaien deden ze vroeger, want veel gereedschap in de mijn werkte op perslucht. Zelfs lampen ! Nu staat alles stil. Tegels op de vloer, ook op de muren en prachtige smeedijzeren hekken om de openingen in de vloer. Eigenlijk staan de compressoren op de eerste verdieping, om de machines ook van onder goed toegankelijk te maken.
De wielen van de lift, waarlangs de kabels werden geleid en die zorgden voor de aandrijving zijn enorm. Net als de motoren. Daarbij vergeleken is het huisje van de liftbediende nietig. Een paar handels en een bord met utgeschreven bel-signalen, want de bediende zat reuze ver van de liften, die meer dan 700m naar omlaag suisden met een hoge snelheid. Ook hier weer duidelijke verschillen tussen de beide torens, wat niet verwonderlijk is. De techniek schreed voort, net als nu.
Als laatste ; de Barenzaal. Feitelijk het hart van de elektrische installatie. Overal open schakelaars gemonteerd op marmeren platen, met daarachter de dikke rechthoekige koperen leidingen. Koperen baren, vandaar Barenzaal. Smeedijzeren leuningen alom. Ook hier is de technische vooruitgang duidelijk te zien. Het oudste gedeelte werkte met 2000 volt, doch verderop staan bordjes met 6000 volt en zijn de schakelaars achter de wand gemonteerd en bediend met perslucht apparatuur. Heel mooi ! Evenals het uitzicht vanuit de zaal, want de muur aan de achterkant is voorzien van glas en geeft een uitstekend zicht op de steenbergen, die uiteraard ook geherstructureerd worden.
Een mooie rondleiding, waarvoor wij de Gids hartelijk dankten, doch het gebouw konden we niet verlaten. De deur, die ons toegang verschafte, was nu gesloten. Communicatie ! Onze Gids weer in de weer met zijn GSM, doch weer bleek een andere deur niet op slot te zijn. We konden eruit en dronken nog een kopje koffie samen de leden van een Seniorenraad van Maaseik.
Winterslag september 2007
Winterslag december 2007
Zolder: Koolmijn
Zolder (tekst
Rein Reuter)
Drie malen waren wij hier. Twee keer op woensdag. Dan was het druk vanwege de markt, met nog enkele vrije plaatsen om te parkeren. De vrije ruimte tussen het liftgebouw en de centrale was geheel gevuld met marktkramen. Een drukte van belang en niet zo geschikt om rustig buiten rond te lopen, dus wij naar de voormalige centrale. Kees had al contact gelegd en zodoende werden we, na ons gemeld te hebben, door een mevrouw naar de ruimte van de Watt-man gebracht.
voor foto's op bovenstaand plaatje klikken
Alle machines zijn inmiddels verdwenen. Alleen de grote bovenloopkraan herinnerde nog aan een andere tijd, die (voor ons) herleefde in de voormalige regelkamer, waar een Watt-man vele jaren trouw de elektrische energievoorziening van de mijn in de gaten hield. Hier was niet zo veel veranderd, dachten wij. Heel vertrouwd voor mij, want ik werkte meerdere jaren in een elektrische centrale en stond daar ook menigmaal leunend op het bedieningspaneel te wachten op mijn aflosser. Net als hier. Alleen wachtte ik nu op Kees, die druk was met zijn camera en praatten we wat over de Wet van Ohm, want daar weet Kees alles van.
Koffie dronken we in het restaurant, dat mooi is gemaakt voor in het gebouw, waar vroeger de kompels het steen- en kolenstof van hun lijf spoelden. Honderden douchecellen, met ruimte voor één persoon en daar leken ze echt op : cellen. Keurig betegeld, met twee haken voor de kleren en een bakje voor de zeep.
Buiten gekomen beklommen we de afgevlakte steenberg en zagen langzaam de donkere wolken boven de mijngebouwen wegtrekken, tot de lucht weer helder blauw was. Mooi weer om te fotograferen, want donkere wolken beperken de hoeveelheid licht en lichte luchten met sluierbewolking zijn de vijand van elke buitenfotograaf.
Ons tweede bezoek was, niet zo handig, weer op woensdag. Maar de derde keer toch maar op een andere dag en toen was, zowel de parkeerplaats als de marktplaats, verlaten. Het hek rond de lifttoren al op verschillende plaatsen met de grond gelijk gemaakt, dus konden we zonder klimwerk en zonder iets te vernielen de lifttoren/gebouw binnen. Ook hier waren de schachten afgedekt, was al veel vernield, maar restte voldoende om een goed beeld te krijgen van hoe het geweest was en om mooie foto’s te maken. Voorzichtig klommen we omhoog tot de dak van het gebouw en via een stukje kooiladder nog hoger, waardoor we net boven het dak uitstaken.
Voor de overige foto's, even op bovenstaande foto klikken
Drie malen waren wij hier. Twee keer op woensdag. Dan was het druk vanwege de markt, met nog enkele vrije plaatsen om te parkeren. De vrije ruimte tussen het liftgebouw en de centrale was geheel gevuld met marktkramen. Een drukte van belang en niet zo geschikt om rustig buiten rond te lopen, dus wij naar de voormalige centrale. Kees had al contact gelegd en zodoende werden we, na ons gemeld te hebben, door een mevrouw naar de ruimte van de Watt-man gebracht.
voor foto's op bovenstaand plaatje klikken
Alle machines zijn inmiddels verdwenen. Alleen de grote bovenloopkraan herinnerde nog aan een andere tijd, die (voor ons) herleefde in de voormalige regelkamer, waar een Watt-man vele jaren trouw de elektrische energievoorziening van de mijn in de gaten hield. Hier was niet zo veel veranderd, dachten wij. Heel vertrouwd voor mij, want ik werkte meerdere jaren in een elektrische centrale en stond daar ook menigmaal leunend op het bedieningspaneel te wachten op mijn aflosser. Net als hier. Alleen wachtte ik nu op Kees, die druk was met zijn camera en praatten we wat over de Wet van Ohm, want daar weet Kees alles van.
Koffie dronken we in het restaurant, dat mooi is gemaakt voor in het gebouw, waar vroeger de kompels het steen- en kolenstof van hun lijf spoelden. Honderden douchecellen, met ruimte voor één persoon en daar leken ze echt op : cellen. Keurig betegeld, met twee haken voor de kleren en een bakje voor de zeep.
Buiten gekomen beklommen we de afgevlakte steenberg en zagen langzaam de donkere wolken boven de mijngebouwen wegtrekken, tot de lucht weer helder blauw was. Mooi weer om te fotograferen, want donkere wolken beperken de hoeveelheid licht en lichte luchten met sluierbewolking zijn de vijand van elke buitenfotograaf.
Ons tweede bezoek was, niet zo handig, weer op woensdag. Maar de derde keer toch maar op een andere dag en toen was, zowel de parkeerplaats als de marktplaats, verlaten. Het hek rond de lifttoren al op verschillende plaatsen met de grond gelijk gemaakt, dus konden we zonder klimwerk en zonder iets te vernielen de lifttoren/gebouw binnen. Ook hier waren de schachten afgedekt, was al veel vernield, maar restte voldoende om een goed beeld te krijgen van hoe het geweest was en om mooie foto’s te maken. Voorzichtig klommen we omhoog tot de dak van het gebouw en via een stukje kooiladder nog hoger, waardoor we net boven het dak uitstaken.
Voor de overige foto's, even op bovenstaande foto klikken
Zwartberg: Abandoned Garage
Hier hebben we nog
niets van terug kunnen vinden.
Misschien alleen een deksel op de schacht?
Op zoek naar het schachtdeksel in Zwarberg kwam ik een verlaten gebouw tegen, zo te zien een garagebedrijf met grote werkplaats. De showroom was niet te onderscheiden, mocht die er geweest zijn. Wel het woonhuis met de diverse kamers. De zwarte berg bestond nu uit autobanden.
Dus volgend keer wellicht meer succes met het dekselse deksel. !
Misschien alleen een deksel op de schacht?
Op zoek naar het schachtdeksel in Zwarberg kwam ik een verlaten gebouw tegen, zo te zien een garagebedrijf met grote werkplaats. De showroom was niet te onderscheiden, mocht die er geweest zijn. Wel het woonhuis met de diverse kamers. De zwarte berg bestond nu uit autobanden.
Dus volgend keer wellicht meer succes met het dekselse deksel. !
Voor meer foto's naar de index links