Nohoršlenskka!

Nś finnst mér aš Ķslendingar ęttu aš hętta aš fara eins og heitur köttur kringum kaldan graut og gera almennilega mįllżsku śr noršlensku. Žį gętum viš sagt viš śtlendinga aš žaš vęru tvęr mįllżskur talašar į Ķslandi: "sunnlenska" og "noršlenska". Žaš vęri svalt. Mér finnst aš žaš ętti einnig aš fara aš stafsetja noršlenskuna eins og hśn er töluš (alla vega į Ólafsfirši). Til dęmis vęri "noršlenska" skrifuš "nohoršlenskka" į noršlensku, til žess aš gefa til kynna hvernig bera skuli fram oršiš. Žį mętti fara aš gefa śt bękur ķ tveimur geršum, eina į sunnlensku og eina į noršlensku. Einnig žyrfti aš gefa śt oršabók, sunnlensk-noršlensk og noršlensk-sunnlensk. Sķšan žyrfti aš gefa śt sķmaskrį į noršlensku. Žar mętti finna nöfn eins og "Óhólafur", "Einhar", "Gunnhar", "Sighrśn", "Phįll" og "Sišgfinnhur". Žį mętti halda upp į pįšska og jóšl fyrir noršan į mešan haldiš vęri upp į pįska og jól fyrir sunnan. Fólk ętti ašfmęhli fyrir noršan en afmęli fyrir sunnan. Žetta myndi hressa mikiš upp į umręšu um ķslenska tungu og vęri augljóslega almennt til bóta. Ž.e.a.s. til bhóštha fyrir noršan og til bóta fyrir sunnan.

knhśs,
Hennhing.

p.s. žaš er nż gįta ķ gįtuhorninu og enginn bśinn aš reyna viš hana!
|