Nóttin var frekar slæm, bæði var ég gjörsamlega að drepast í lífbeininu og hver bylta hræðilega sársaukafull og svo svaf hún Kolka voðalega illa, vaknaði margoft og var kvefuð.. Núna er hún aðallega þreytt og lúin eftir nóttina (eins og mamman) en ekki eins kvefuð og ég hélt hún væri en hún fékk að vera heima hjá mömmu sinni í dag og taka því rólega..

Ég er alltaf verst í grindinni eftir nóttina og í morgun gat ég varla gengið og langaði mest til þess að garga og góla við hvert skref.. En það þýðir lítið þegar maður er einstæður með tvo grísi sem þurfa mat, föt, nesti og hárgreiðslur..

Mér hefði aldrei dottið í hug að "grindargliðnun" (eða hvað þetta er sem ég er með gæti verið svona svakalega sársaukafullt. Þetta er margfalt verra en að fæða barn (sem ég hef gert 2x án verkjalyfja!) og ég er hrædd um að ef lífbeinið fer ekki að hætta að láta svona við mig þá eigi þetta barn ekki eftir að fæðast á eðlilegan máta eða alla vega ekki án verkjalyfja!

Allar einstæðar óléttar konur sem eiga fleiri börn á heimilinu eiga hrós skilið! Ég hélt ég myndi alveg ráða við að vera ein með stelpurnar og ólétt í 3 vikur en ég sé núna að hef ofmetið mig ÖRLÍTIÐ! Þetta tekur hræðilega mikið á og ég held ég sofi í viku eftir að Henning kemur heim..

jæja.. ætla að setjast hjá Kolkunni og horfa á Báá (Bangsimon) þar sem ég get voða lítið annað gert í dag!
Emma