Fyrir þá sem hafa ekki enn klárað jólagjafainnkaupin þá mæli ég með 600 músum. Þetta er frumleg, sniðug og lífleg jólagjöf sem elstu menn eiga eftir að muna eftir lengi. Hana má framreiða á marga vegu, til dæmis má setja mýsnar í eggjabakka, og vill svo skemmtilega til að stór eggjabakki tekur 12 egg/mýs og talan 12 gengur upp í 600 svo það má fylla 50 bakka af músum. Hvernig koma á hverri mús fyrir í sínu stæði í eggjabakkanum er önnur og stærri spurning. Gott gæti reynst byrla músunum ólyfjan eða rota þær samanber frægt atriði Monty Python. Ef maður vill vera prakkari þá mætti líka fela mýsnar einhvers staðar á heimilinu, til dæmis nokkrar í vídjóinu, soldið góðan slatta inn í skóskáp og svo restina í grænmetisskúffunni í ískápnum - en þá verður að muna að hækka hitann soldið duglega þannig að þær fái ekki kalbletti. Einfaldast væri að hafa þær allar saman í stórum kassa þannig að þær geti leikið sér og haft ofan af fyrir sér í jólapakkanum meðan fjölskyldan gæðir sér á jólamatnum. Síðan vaknar spurningin hvernig hljóð 600 mýs gefa frá sér. Ef hver mús gefur frá sér að meðaltali eitt "míííp" á tveggja sekúndna fresti þá gefa 600 mýs frá sér um 18.000 "míííp" á mínútu og má gera ráð fyrir að það heyrist bara endalaust "mííííííí..." úr kassanum nema hann sé hristur duglega. Enn stærri spurning er hvað 600 mýs gera þegar þær komast út úr dimmum jólapakka eftir að hafa verið þar í nokkra tíma og hversu mikið pláss þær taka.

En nú er víst kominn aðfangadagur þannig við óskum landsmönnum öllum gleðilegra jóla og farsældar á komandi ári. Við viljum einnig minna á að Kattholt getur tekið við umframmúsum eftir hátíðarnar.

Það má með sanni segja að UPS beri nafn með renntu! Ég átt von á pakka 8. desember en fór til Íslands 7. desember og sendi því tölvupóst á úps! og bað þá að fresta sendingunni til 19. desember. Ég fæ síðan svar við þeim tölvupóst þar sem öllu fögur er lofað og ekkert vandamál að fresta þessu. Síðan kem ég hérna 18. desember og allt fullt af miðum frá pirruðum úps! sendli sem hafði reynta að koma fjórum sinnum með pakkann og enginn heima. Ég hringi í úps! hér í Providence og segi þeim frá frestuninni og öllu því. Þeir vildu ekkert kannast við það og sögðu að ef ég kæmi ekki að sækja pakkann þá yrði hann sendur aftur til sendandans 22. desember. Ég spurði hvort ég gæti frestað pakkanum til loka janúar þegar við komum aftur en þá var það ekki hægt því það var búið að fresta pakkanum einu sinni... sem gerðist þó raunar aldrei. Síðan var annað vandamál að pakkinn var stílaður á karl föður minn sem er ekki staddur hér. Ég þurfti því að fara með rafmagnsreikning til þess að sanna að ég ætti nú heima hérna og eitthvað vesen. Frábær þjónusta! Mæli eindregið frekar með FedEx sem hefur ekki brugðist hingað til.

Í skemmtilegri fregnum þá er ég á heimleið á eftir og hlakka ógeðslega mikið til þess að koma og hitta prinsessurnar mínar og fjölskylduna og vinina! Sjáumst!

Ég sit hér í Leifstöð og bíð og bíð og bíð því "áætlunarflugfélagið" Flu-gleiðir ákvað að seinka vélinni minni til 19:00 og svo aftur til 20:00. Farþegunum var reyndar boðið upp á Lasagna í sárabætur. Því miður hafði ég fengið mér að borða áður en lét mig nú samt hafa það að fá mér Lasagna. Eftir matinn beið ég í röð eftir að fá sæti og þá vatt sér að mér dauðadrukkinn Norðmaður að nafni Sven sem hafði týnt vegabréfinu sínu. Stuttu seinna kom til okkar öryggisvörður sem hafði fundið vegabréfið hans. Hann var svaka kátur en alveg löðrandi af svita eftir stressið og talaði mikið um hvað hann langaði í aðra skyrtu. Eftir mikið spjall kom í ljós að Sven er búsettur í Boston og rekur þar innflutningsfyrirtæki. Hann hefur ekki mikið álit á Bush og vill meina að hann geti ekki talið upp að 15 óstuddur. Hann talaði einnig um að það styttist í 3-4 véla "mid-air collision" á einhverjum stórum velli í Bandaríkjunum vegna mikillar umferðar. Þetta vakti mikla lukku hjá viðstöddum og sér í lagi hjá þeim sem smeykir eru við flug! Eftir nokkuð áreiti þá tókst mér að sleppa frá honum og sit hérna út í horni og sé að Sven hefur vundið sér upp að ólánssamri konu og er byrjaður að ónáða hana. Ég vona innilega að ég lendi ekki við hliðina á honum í vélinni!

Það er aldeilis margt sem drífur á daga manns hér á Íslandi! Um daginn fórum við fjölskyldan í sund og þegar ég kem inn í klefann mætir mér allsber sundvörður sem er í óða önn að moppa eitthvað upp af gólfinu. Þetta fannst mér einkar viðeigandi þar sem venjulega eru allir allsberir nema sundlaugavörðurinn. Við nánari skoðun þá reyndist þetta vera ólánssamur maður sem hafði misst svitalyktareyðinn sinn í gólfið og var að flýta sér að hreinsa upp eftir sig glerbrotin. Eftir að hafa byrjað að hugsa um sundlaugaverði yfir höfuð varð mér auðvitað hugsað til Gísla sem var betur þekktur sem Stórfótur af ungum drengjum í skólasundi í Garðabænum fyrir um áratug síðan. Hann Gísli var afspyrnu undarlegur sundlaugavörður sem lifði eftir fáum en hnitmiðuðum lífsreglum:

1) Gísli hefur alltaf rétt fyrir sér.
2) Ef þú ert ekki Gísli þá hefur þú alltaf rangt fyrir þér.
3) Þeir sem nota skóstærð undir 54 eru aumingjar.
4) Ávallt skal troða öllum fötunum sínum ofaní buxurnar sínar.
5) Það kann enginn að þvo sér almennilega.

Eins og listinn hér að ofan gefur til kynna þá var Gísli mjög sérstakur sundlaugavörður og erfiður viðureignar. En fyrst ég er á annað borð farinn að tala um sundlaugaverði þá má sjá hér að neðan mynd af ofboðslega dónalegu loðaldin sem Emilía rakst á í Fjarðarkaupum í dag.

Það má alltaf treysta á mikil glens og grín þegar maður er með Pétri! Ég fór með honum og Árna á KFC í Kópavoginum í fyrradag. Við ákváðum fara inn á staðinn og borða þar því það er svo fáránlega huggulegt. Síðan sáum við hversu fáránlega troðið var inn á staðnum og ákváðum því að fara í bílalúguna, sem reyndist örlagarík ákvörðun. Þegar við ætluðum að snúa við á bílaplaninu (sem er nánast flatt) komumst við hvorki áfram né aftur á bak sökum hálku! Við Pétur þurftum að fara útúr bílnum og ýta! Það hófst með því að taka tilhlaup þaðan sem engin hálka var og hlaupa á bílinn, því ekki þýddi að standa og ýta bílnum sökum hálku. Eftir að hafa snúið við héldum við í bílalúguna þar sem við Árni pöntuðum okkur Tower Zinger að sið víkinga og Pétur pantaði sér kjúkling af sið ambátta. Ekkert vesen var að panta Zingerana og stelpan í talstöðinni skildi okkur Árna mjög vel, enda hefur Árni mikla reynslu af því að tala við fólk gegnum talstöð. Síðan kom að Pétri:

Pétur: "Ég ætla að fá þrennu, takk."
Stelpan í talstöðinni: "Ha?"
Pétur: "Þrennu."
Stelpan í talstöðinni: "Þrennu?"
Pétur: "Já, þrennu."
Stelpan: "Þrennu?"
Pétur: "Svona nokkra kjúklingabita saman, einn Barbeque."
Stelpan: "Kjúklingaþrennu?"
Pétur: "Já, þrennu!"

Inn á milli allra lína má svo bæta

Árni og Henning: "Tíhíhíhí!"

Þetta var semsagt einkar fyndið því þetta var í annað sinn á nokkrum dögum sem Pétur á í erfiðleikum með að panta sér þrennu, betur þekkta sem kjúklingaþrennu, á KFC. Það er mér mikil furða að starfsmenn KFC skilji ekki að "Þrenna" eigi við kjúklingaþrennu, en þýði ekki eitthvað annað eins og til dæmis: "Mér er mál, má ég nota salernið og gera númer þrjú" eða "Við erum þrír hérna í bílnum og viljum allir fá þrjár kokteilsósur" eða "Ég er með þrjár geirvörtur".

Kjúklingakveðjur,
Henning

Jæja, þá er biðin loks á enda, dömur mínar og herrar! Eins og má væntanlega lesa úr fyrirsögninni þá heitir bumbubúinn okkar ekki lengur Akklú, heldur Akkalý, því í bumbunni á Emmu er að finna litla sæta stúlku! Ég verð því í miklum minnihluta á heimilinu! Við komumst að þessu í sónar sem við fórum í daginn sem við fórum til Íslands, sem var í gær eða fyrradag eftir því hvernig litið er á það. Þetta vakti mikla lukku hjá foreldrunum því nú getum við notað öll gömlu fötin hennar Sölku aftur! Nei, svona í fullri alvöru þá erum við auðvitað í skýjunum yfir þessu og erum líklega komin með nafn á gripinn, sem enginn fær að vita... Fyrir þá sem sofnuðu í miðjum lestri hér að ofan og voru að vakna aftur þá erum við sem sagt komin til Íslands! Jei! Ég þarf reyndar að fara aftur út og fara yfir eitthvert fjárans próf en kem síðan aftur heim fyrir jól. En við erum í dúndrandi jólaskapi og erum búin að búa til fullt af laufenglum úti á túni og bíðum spennt eftir snjónum!

Jólakveðjur,
Henning

Furðuleg fyrirsögn, ha? Á henni er þó ofureinföld asnaleg útskýring. Ég var að halda síðasta dæmatímann minn á önninni núna um daginn og dreyfði út svona kennslukönnun, (sem sagt tækifæri fyrir nemendurna til að hefna sín). Síðan geng ég upp á töflu og segi: "Fyrir þá sem ekki vita eftirnafnið mitt, þá skal ég skrifa það á töfluna." Á ensku sagði ég: "Like, for you's who don't know, like what's my last name and all, I'll like write it on the board or something." Nei, svona í fullri alvöru þá skrifaði ég eftirnafnið mitt á töfluna og ætlaði svo að fara að segja eitthvað svakalega gáfulegt eins og: "Denial ain't just river in Egypt," þegar ég fékk spurninguna: "I thought your last name ended with an "n"?" Sem þýðir á íslensku: "Svakalega ertu hávaxinn og í flottum skóm, en endar eftirnafnið þitt ekki á "n"?" Ég segi "já" og sný mér í sama mund að töflunni þar sem stendur stórum stöfum: ULFARSSO.

Nú fer hver að verða síðastur að láta spádómsgáfur sínar skína og segja til um hvort Akkalú er réttnefni á bumbubúanum okkar! Það er aðeins einn dagur í sónarinn!!! Spennan hefur náð hámarki (þ.e.a.s. afleiða spennunar hefur nú gildið núll) og ekki eftir neinu að bíða!

Halló, halló...

Ég gerði þau mistök að lofa leikskólanum hennar Sölku að baka köku fyrir styrktarkökubasar, eða kökustyrktarbasar, eða eitthvað... Þetta var semsagt styrktarbasarkaka eða kökubasarsstyrktarkaka eða styrktarkökubasarkaka. Það sem varð fyrir valinu var Betty Crocker gulrótarkakan sívinsæla. Eftir að hafa tekið fram eggin, blandað vatni, matarolíu og kökuduftinu í form og smellt þessu inn í ofninn benti Emma mér á það að ég hafði gleymt að setja eggin í uppskriftina, þau voru enn óhreifð á borðinu... Þá þurfti að taka kökuna aftur út, setja hana aftur í skál og hræra eggjum útí og setja hana svo aftur inn í ofninn. Á endanum varð þetta samt hin fínasta gulrótarkaka. Aftan á kökukassanum eru mjög einfaldar leiðbeiningar (þar sem meðal annars er tekið fram að það eigi að fara þrjú egg í uppskriftina...) ásamt leiðbeiningum fyrir fólk sem er statt í 6500 feta hæð, eða meira! Það sem er öðruvísi er meðal annars hitinn á ofninum og tími inni í ofni og þvíumlíkt. Það er semsagt nóg af fólki sem fer í fjallgöngur með bakaraofn og Betty Crocker gulrótarkökuuppskrift til þess að réttlæta það að setja sérstakar leiðbeiningar aftan á umbúðirnar. Eða kannski er þetta bara til þess að tryggja sig fyrir lögsóknum frá snjómanninum ógurlega sem gæti orðið sérlega sár ef gulrótarkakan hans lyftist ekki nógu hratt í ofninum hans. Gæti verið.

En annars ætti föndursjúkum ekki að láta sér leiðast yfir jólin heldur búa til fiskabúr úr gömlu tölvunni sinni. Sniðugt!

Jæja, góða nótt og ekki láta rúmpöddurnar bíta ykkur!
Henning