Þá er hún loksins komin í heiminn litla stúlkan okkar. Þetta byrjaði allt klukkan fjögur í eftirmiðdaginn á föstudaginn síðasta. Við tókum því rólega en ákváðum síðan að kíkja aðeins upp á fæðingardeild um miðnættið. Þá voru um 5 mínútur milli samdrátta en við ætluðum samt að reyna að koma heim aftur í rólegheit. Þegar á fæðingardeildina var komið var Emma skoðuð og kom í ljós að hún var með milli 8 og 9 í útvíkkun og stutt í að barnið kæmi í heiminn! Ljósmóðirin, Þórdís Klara Ágústsdóttir, átti von á að um leið og vatnið færi þá myndi barnið koma, en það reyndist vera meiri bið eftir litlu dömunni. Ljósmóðirin spurði okkur hvort læknanemi mætti vera viðstaddur fæðinguna og Emma var til í það. Mér leist ekkert alltof vel á það en leyfði Emmu auðvitað að ráða þessu, enda reyndist neminn, Berglind María Jóhannsdóttir alveg ótrúlega vel. Eftir skoðunina fórum við í fæðingarstofu þar sem við höfðum útsýni yfir Hallgrímskirkju -- ekki amalegt það! Við hringdum í mæður okkar sem komu að vörmu spori. Þær voru mikil stoð og stytta fyrir okkur og ómetanlegt að hafa þær á svona stundu.

Samdrættirnir fóru að koma með styttra millibili en Emma tók því með mestu ró og það heyrðist aldrei neitt í henni. Ég er alveg viss um að ég gæti ekki gengið í gegnum einu sinni svona smá byrjunarsamdrætti, hvað þá heila fæðingu. Ég gerði mitt besta til þess að hjálpa Emmu með hjálp Kristínar. Við gáfum henni ísvatn í lok hríðanna og settum kaldan þvottapoka á ennið hennar. Mér fannst ég samt aldrei geta gert neitt almennilegt og vorkenndi Emmu alltaf alveg rosalega, jafnvel þó hún stæði sig svo hetjulega. Loksins var útvíkkunin öll búin og Emma mátti byrja að rembast. Þá lá hún á bakinu upp í rúmi en fannst ekki gott að rembast þannig. Hún ákvað því að fara á fjóra fætur og steig út úr rúminu. En áður en hún fór aftur upp í prófaði hún að rembast standandi og það fannst henni mjög gott. Við héldum því áfram þannig og Emma rembdist og rembdist -- án nokkurra verkjalyjfa -- hetja munið þið!? Þá loksins kom kollurinn út en stóð síðan fastur þannig að Emma brá sér upp í rúm og kláraði þannig.

Akkalý kom síðan beint upp á magann til mömmu sinnar -- soldið blá, eins og venja er -- en andaði með prýði og var hin hressasta! Ég klippti síðan á naflastrenginn og svo var strokið af Akkalý og hún fékk að vera smá stund í ró og næði hjá mömmu sinni og pabba. Þar næst var hún vigtuð: vóg 4575 gr eða 18 merkur, og mæld: mældist 53 cm. Þess má geta að Emma hafði giskað á 4500 gr og 53 cm daginn áður! Ljósmóðirin og nemin voru alveg frábærar, voru inni hjá okkur við og við; leyfðu okkur að vera útaf fyrir okkur og reyndust okkur rosalega vel undir lokin. Síðan tók við nokkkur bið eftir Hreiðrinu. En loksins máttum við fara þangað og fengum þar hið besta herbergi með mikilli lofthæð og útsýni yfir flugvöllinn!

Við vorum auðvitað í skýjunum og þvílíkt þreytt og gátum sofið vel fram eftir degi. Ég er alveg ótrúlega stoltur af henni Emmu! Hún stóð sig svo frábærlega vel að ég get varla lýst því -- og svo gerði hún þetta allt án deyfingar! Ég er alveg í skýjunum með eiginkonuna mína og litlu sætu telpuna sem hún færði mér!

Við fengum alveg fullt af heimsóknum seinna um daginn, Salka, Fríða og Úlfar komu fyrst og Salka var alveg svakalega glöð að sjá litlu systur sína. Hún Akkalý er nú heppin að eiga svona frábæra stóru systur! Síðan komu Bryndís og Fanney, vinkonur Emmu og svo afar mínir og ömmur og Kristín og Hjalti, bróðir Emmu. Yfir daginn þá svaf Akkalý eins og engill og gólaði sára lítið. Hún hafði hinsvegar lítinn áhuga á svefni um nóttina og við vorum orðin ansi þreytt hjónin á sunnudagsmorgninum þegar við fórum heim. Á sunnudeginum svaf hún alveg heilmikið og við áttum því von á erfiðri nóttu. Við reyndumst þó ekki vera sannspá því Akkalý svaf næstum alla nóttina og við þar af leiðandi líka. Núna sofa mæðgurnar saman tvær upp í rúmi!

Við viljum þakka öllum fyrir hamingjuóskirnar sem við höfum fengið -- þið eruð öll svo góð!

-Henning