þegar maður er heimavinnandi og án vina og áhugamála eins og ég þá eru einu skiptin sem maður er án barna þegar maður bregður sér á salernið eða í sturtu, en ef ég læsi þá er bankað á hurðina og ég spurð ýmissa spurninga um allt milli himins og jarðar - yfirleitt hvort ég sé ekki að verða búin.. þannig að friðurinn er ekki svo mikill.. og ef ég læsi ekki og bregð mér í sturtu, til dæmis, þá lendi ég í því að þegar ég slekk á sturtunni og kippi sturtuhenginu frá til þess að sækja handklæðið þá situr eitt stykki stórt barn á klósettinu (og bíður eftir því að ég verði búin) og mér svo gjörsamlega dauðbregður að ég ræð ekkert við mig og garga og góla, blóta og bölva, rek krakkann út og þarf að minna mig á að draga andann inn og anda svooo rólega út aftur..

núna sit ég hérna heima - alein - og veit ekkert hvað ég á af mér að gera.. Kannski ég ætti bara að skella mér á klóið og svo í sturtu og njóta þess að geta verið í ró og næði!

-Emman