http://homepage.mac.com/hansio/blog/Blog_hongarije1.html Het soms WEL en soms het WEE van v/h twee Vlaardingers in het zuid westen van Hongarije. Sun, 18 Oct 2009 12:00:50 +0200 60 http://homepage.mac.com/hansio/blog/ilc277541499.html "Ja, we willen het zo graag zien en hoe moet dat dan?" Nou, heel simpel, we hebben het nu zelfs ge-embed in deze blog van de dag. Kwestie van op het knopje 'play' drukken en gaan. Wel jammer dat de kwaliteit zo'n stuk minder is dan die van voornoemde fruitsoort, maar ja... het zij zo. Om het toch voor de oude kijkers nog de moeite waard te maken hebben we er nog een paar minuten aan toegevoegd maar die zullen ook het geluid van die Apple wel missen. Het uploaden was trouwens een verhaal op zich. Afgelopen nacht dus drie uur aan het rotzooien geweest omdat voor elkaar te krijgen en dat allemaal voor hen die iets misten. Voordeel van deze publicatie? Je kunt 'm lekker groot bekijken.

Hier is het vandaag overigens straks blauw, maar koud.. koud.... dus het is maar goed dat we het hout dit keer heel vroeg gereed hadden zodat het nu knetterdroog is en dus heerlijk brandt zonder dat het veel roet en condens afgeeft. Kortom, je bent nooit te oud om te leren.
Veel plezier en tot van de week.


]]> Sun, 18 Oct 2009 08:51:39 +0200 http://homepage.mac.com/hansio/blog/ilc277361542.html 4.400 forinten als je meteen betaald en een daarna steeds hoger bedrag al naar gelang je langer talmt met aftikken.
De bekeuring zit in een mooi waterproof plastic foedraaltje met daarbij de betalingsinstructies.

Nu is het postkantoor hoogst gemoderniseerd en nog dit jaar gereed gekomen. Vier balies en een speciale afdeling waar men, gelijk het model van de Nederlandse postkantoren, allerlei rimram kan aanschaffen van felicitatiekaarten tot een rolletje plakband.
Het is stil bij de Posta en zodoende kunnen wij meteen bij loket 1 terecht en daar zit ook de dame die ons indertijd duidelijk maakte dat zij weliswaar légeszegels verkoopt maar niet terugneemt, waardoor wij de toen zo onbegrijpelijke tour moesten maken voor het retourkrijgen van het door ons ten onrechte betaalde bedrag, maar dit terzijde.

Wij leggen de giro-overschrijving voor haar neus en zij kijkt slechts daarnaar en wijst vervolgens met haar pen naar de nog in te vullen vakjes. Géén oogcontact maar een strak gezicht ... om vervolgens met een papieren zakdoekje haar neus te vegen.
Wij verwijderen ons naar een schrijftafeltje om alsnog de invulling te doen, iets wat slechts twee minuten in beslag neemt en keren ons om en zien haar loket gesierd door het bordje 'zarva', gesloten. Dan maar aansluiten in de inmiddels gegroeide rij ernaast en prompt komt ze tevoorschijn van achter in dit soort kantoren altijd aanwezige verstopwandjes en wacht, tergend lang, met het weghalen van haar bordje.
Heel even twijfelen wij maar gaan toch maar weer terug naar loket 1 en leggen ons nu keurig ingevulde girootje op de balie. Nóg steeds kijkt ze niet op en mijdt ze ieder oogcontact, nee sterker nog, haar gezicht wordt er alleen maar grimmiger onder en voorzichtig begint Míp iets te grommen van 'klerewijf'..... iets dat mij slechts de term "rustig nu maar" doet uitfluisteren. Terwijl ze als een robot alle handelingen verricht maak ik duidelijk dat ook mijn mobiele beltegoed moet worden aangevuld en schrijf alvast het nummer van de betreffende aansluiting op de achterkant van een bonnetje. Nóg steeds kijkt ze niet op en nog steeds heeft ze geen woord gesproken en dat ondanks de toch opdringende smile van Míp en haar belofte dat ze haar wel aan het lachen zou krijgen.



Nu moet voor alle duidelijkheid worden vermeld dat deze dame hooguit eind dertig kan zijn en dus geen persoonlijke ervaringen kan hebben met de bureaucratie van toen... hoewel...?
De lammetierigheid, de ellende van haar smoel lezend, de algehele sfeer en dus ook de aanstekelijkheid hiervan die dit bij de overige klanten kennelijk overbrengt doet nu ook mij heel voorzichtig stoompluimpjes uit mijn oren te tonen maar........ ik blijf , ogenschijnlijk denk ik, kalm. Het ene na het andere bonnetje moet ik aftekenen en wanneer eindelijk deze hele boel ook nog is afgestempeld en zij dit allemaal naar ons toeschuift kijkt ze alweer naar haar stempelautomaat, alsof daar de afgelopen minuten iets aan veranderd zou zijn.
"Klerewijf? Een takkewijf... een teringwijf.. wat een galbak.....". breng ik hardop uit.
Dan herinnerd Míp mij aan het feit dat wij wegens familie-uitbreiding in 'haar kant' nog wat felicitatiekaarten moeten aanschaffen en dus benen wij meteen naar de betreffende hoek alwaar een beveiligingsman meteen tevoorschijn springt en met twee handen wijst op het bordje wat daar nu weer op de balie prijkt... ZARVA!!
Het is dondermiddag en na een volledige weeromslag ijzig koud buiten. Wij warmen ons aan elkaar en merken dat we het erover eens zijn dat dit gedrag het laatste jaar weer boven komt drijven, dat ouderwetse Oost Europa gevoel, die narigheid waar iedereen in lijkt te zwelgen.

Thuisgekomen lees ik een nieuwsbrief die wij per email altijd ontvangen en toeval of niet.... het is wel een rare samenloop van omstandigheden. Klik op de link hieronder.

TOEVAL?



Gelukkig kennen wij ook nog genoeg mensen die dit gedrag niet vertonen en daar houden wij ons dan maar liever aan vast. Hanszio

]]> Fri, 16 Oct 2009 06:52:22 +0200 http://homepage.mac.com/hansio/blog/ilc277195458.html KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen
. De dag van vandaag lijkt in het niets op wat die dag een paar dagen geleden was. Natuurlijk, het is nu woensdag en is niet hetzelfde als zondag, dat maakt zeker verschil. Maar de dag van vandaag is in staat om in één dag een hele zomer te vergeten.

Zaterdag gingen wij op bezoek bij vrienden. Voor het eerst had ik geen zin in zomerjurkjes, korte broeken en hemdjes. Ik hees mezelf in een mallotachtige panty, bontig rokje in zebraprint en jas en eindelijk weer eens mijn (winterse) Jan Jansen laarsjes.

Een gedekte tafel in de tuin met daarop een bord met dun gesneden huisgerookte ham. Bij de eerste hap moest ik mij al bedwingen om niet plotseling met twee handen te gaan eten. Zo’n ham. Waarmee je de mond helemaal vol wil stoppen en dan voorlopig even niet praten maar alle smaken tot je door laten dringen en dan afblussen met een glas heerlijke witte wijn. Ik hield me in. Dat wil zeggen dat ik niet alles tegelijk nam maar keurig in lapjes, zodat een gesprek met onze gastdame/heer gewoon door kon gaan. De zon zakte, de mallotachtige panty kwam nu goed van pas. De jas trouwens ook. Het werd kil, maar nog zeker niet koud. De rest van het (overheerlijke) diner vond binnen plaats maar roken deden we buiten. Toen was er het eerste weerlicht en daarna de eerste regendruppel sinds maanden. Op de terugweg, later op de avond, rook de wereld naar frisheid van pas gevallen regen en flitste het nog steeds ergens in de verte.

Maandag reden we als door een autowasstraat naar Pécs, maar dan zonder borstels, shampoo en droogblaasmachine. Een uitnodiging voor een tentoonstelling “dreef” ons daartoe. Eenmaal binnen stonk het naar natte regenjassen en iedereen rilde van de kou. De omslag, ja die omslag van dat weer. Niemand snapte het.
Gisteren, toen ik de honden ging oplaten, omdat van uitlaten met deze vliegende ijskoude storm weer geen sprake kon zijn, had ik zo mijn bedenkingen over de plannen om naar de overhandiging van tulpenbollen in Pécs te gaan. Maar Hans had plannen met foto’s en daarom hulden wij ons in dikke truien, winterjas en laarzen om de kou te kunnen weerstaan. En deze ochtend valt het zonlicht op donkere winterse wolken die voortgedreven worden door de wind. Vandaag wordt er sneeuw verwacht.

Mip.


Binnenkort gaan we met deze blog migreren. Deze Blog-Mac wil niet zo echt lekker meer lopen en dus gaan we, als we alles doorhebben, gebruik maken van een programma met de wonderschone naam iWeb van Apple. Dat wordt dus weer even studeren... ]]> Wed, 14 Oct 2009 08:44:18 +0200 http://homepage.mac.com/hansio/blog/ilc276795398.html KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.
Al vanaf het begin was ik smoorverliefd op hem. Zijn mooie goudgele glanzende ogen, de sproeten rondom zijn rozige neus en die eeuwige aardige blik. Ondanks dat hij eigenlijk te mager was glom zijn rode vacht, vol mooie strepen en tekeningen. Tígrís, een kater met allure. Hij ging altijd achter de meisjes aan maar keerde altijd weer terug op het honk. Dook stiekem onder de dekens of liet zich verwarmen door zijn moeder en zijn zus. Ongeveer een maand geleden vertrok hij van huis, nog maar net nadat ik een pil tegen wormen zonder veel moeite bij hem naar binnen had gewerkt. Elke morgen tijdens het wandelen met de honden roep ik zijn naam in de hoop dat er ergens een geluid zal klinken wat op het zijne lijkt. Een geluid dat ik uit duizend verschillende katten zou herkennen. Maar er klinkt geen geluid en al helemaal geen herkenbaar geluid. Ik heb het vermoeden dat wij alweer een kat verloren hebben. En eerlijk is eerlijk ook al is het nummer vier uit onze serie hier in Hongarije, echt wennen doet het nooit.

Nu is de kat niet het enige wat ons bezig houd. Allereerst is Hans als een soort jonge dolle hond aan het werk. Vaak ook in de nacht omdat het netwerk dan wat vlotter zou verlopen. Ook van de week trouwens toen hij midden in de nacht zonder licht zijn weg wel dacht te vinden. Helaas stapte hij met zijn handen vol dingen die hij nodig dacht te hebben net naast het trapje waardoor hij een knieval maakte en daarmee zo’n rare smak maakte dat zowel zijn knie als zijn dij open schuurde. Met de spullen in zijn handen ging het wel goed, maar dit even terzijde. Toch gaat die snelheid van het netwerk niet elke nacht op, want afgelopen twee nachten is hij uren in de weer geweest zonder resultaat. Je zou kunnen zeggen dat er lichte irritatie bij hem ontstaat wat betreft ons netwerk. Dat is jammer want zelden hebben we zoveel reacties gekregen op zijn fotowerk van de laatste jaren. Lyrisch is bijna het geschikte woord hiervoor en we willen er graag mee aan de slag, zodat we met een goed gevoel de winter in kunnen gaan.

En wat betreft die winter. Puffend en zwetend versjouwen we ondertussen het hout voor de kachel naar het terras. Een vreemde gewaarwording dat we in onze zomerse kleren bij een temperatuur van ver boven de 25 graden lopen te sprokkelen. Van de week nog toen ik de eerste walnoten raapte voelde ik al een soort dierlijke drang tot verzamelen. Net zoals de voorraadkast met alle soorten jam, compote en chutneys. Of die vriezer vol sappen, sausen en soepen keurig naast het vak met vijf stijf bevroren kippendames die van de week door Esti voor ons geslacht zijn. En het is maar goed dat we er klaar voor zijn. Eerst gaat het een paar dagen regenen en begin volgende week wordt nachtvorst en ijzel verwacht. Wie weet krijgen de weercomputers dit keer gelijk.

Mip


Voetnoot.
Eigenlijk was deze blog bestemd voor afgelopen vrijdag, maar door internetperikelen ( het zal wel weer niet waar zijn....) is het dus tot heden niet gelukt om deze te plaatsen. Mocht het nu dus wel lukken, dan kun je dus ook deze voetnoot lezen. .]]> Mon, 12 Oct 2009 00:00:00 +0200 http://homepage.mac.com/hansio/blog/ilc276548878.html We hebben een paar dagen door moeten knallen en aan het vervolmaken van de resultaten is voorlopig nog geen eind is voorlopig in het zicht, maar wat we nu al zien.... dat is verbluffend en overstijgt onze stoutste verwachtingen.
Je kunt natuurlijk wel proberen om de mooiste panorama's te maken die er tot heden werden gemaakt, maar na twee jaar flink klootzakken is het dan zover... en collectie van juweeltjes.
Natuurlijk, we horen graag wat de lezer ervan denkt en dus bij deze de link:
De mooiste tot heden toe...... Dan nog even een schijnbeweging. Ik was door alle drukte door het gereis natuurijk weer eens een belangrijke datum vergeten.
7 oktober, is dus Míp-nap, oftewel, haar verjaardag. Bellen kan, mailen kan. Kortom, even langskomen mag ook... al zal je dat net niet meer redden vanuit Nederland. Ten overvloede... vanuit Nederland ( géén landnummer) 010 891 7319 en die 010 er altijd voor kiezen, ook vanuit regio R'dam.

Nu moet ik maken dat ik onopvallend weer de kamer in ga voordat ze het doorheeft...... zal toch wel?

N.B. Zo groot en stoer als ik soms mag overkomen, heb ik toch soms zo mijn onzekerheden en dus het verzoek: graag uw mening over dit panorama, dat zou een cadeautje voor ons beiden zijn. Want hier kan niémand meer omheen..... vinden wij.]]> Tue, 06 Oct 2009 21:07:58 +0200 http://homepage.mac.com/hansio/blog/ilc276379345.html
Ja, op de Nederlandse ambassade hadden ze er een speciaal iemand mee belast en die zou het wel even klaren, nou dat heeft dus even moeten duren. Tot afgelopen donderdag. Een afspraak op de ambassade met de kolonel van de BP politie en Gabor, de assistent van de culturele afdeling, had er nog zo de pest in dat die kolonel dan ook nog drie kwartier te laat op kwam dagen. Nou, mooi dat je dan als afhankelijke partij mooi in het voordeel bent. Wij overhandigen hem de waslijst met 'verzoeknummers' van te fotograferen objecten en hij telt er zo maar meer dan veertig.

Ja, er is op topniveau over gesproken en men is tot de conclusie gekomen dat ons verzoek, ( slechts een vrijgeleide om daar waar nodig even te mogen stoppen in het verkeer teneinde de mast op te zetten en een panorama te maken) toch op veiligheidsproblemen zou stuiten in zo'n stad met 2 miljoen inwoners.
Hij kuchte nog een keer, schoof wat nerveus heen en weer op zijn stoel en kwam met een tegenvoorstel. Wat nou als wij u, om alle risico's te beperken, voor twee dagen nu eens ..................

Miep keek mij verheugd aan en knikte meteen goedkeurend. Dit was het helemaal en zou ons vreselijk kunnen helpen om zodoende een proeve van ons kunnen te gaan tonen binnenkort.

Ik zal het kort houden. We reden binnen Budapest in die paar dagen 164 km en maakten in totaal meer dan dertig super-panorama's van wereldklasse, een actie die normaal gesproken wel een week in beslag zou gaan nemen, laat staan om uberhaupt ergens binnen te komen.

Ja, er zal de komende weken wel wat werk achter het scherm moeten worden gewerkt,. maar als het eenmaal zover is dan zul je het weten ook. Dan nog even om je een beetje in de goede richting te helpen ( want je word natuurlijk nieuwsgierig..) even de volgende denkbeeldige discussie:
" Wie hadden jullie gisteren?"
"Gisteren? Ehhh.... de president van Letland en jullie?"
"Oh, wij hadden een stel maffe Hollanders die zo nodig de stad in moesten."

Zie het filmpje voor een korte indruk....... klik op de link hieronder.

Budapest the Movie

en voor een van de eerste resultaten een mooi panorama als voorbeeld:Panorama Budapest Citadella

Before I forget... thanks Jan and specialy you Gabor... thanks.]]> Sun, 04 Oct 2009 22:02:24 +0200 http://homepage.mac.com/hansio/blog/ilc276011275.html
PS. We zijn nu samen naar Budapest en hebben daar dus donderdagochtend een gesprek op de Nederlandse ambassade waar men de kolonel van de Budapester politie (hoger kan niet) heeft ontboden. Twee jaar aan gewerkt en nu hebben we dus toestemming om in de hele stad naar believe te panorameren. Alleen had hij wat problemen met de zgn. no-go-zones waar ik toch naar toe wilde. Alternatief? We gaan dus voor vier dagen een motoragent als escorte krijgen die ons overal naartoe en doorheen gaat loodsen en dan de bus neeerzetten waar wij maar willen. Als dat maar goed gaat aflopen.....
Kortom.... blijf ons maar volgen, want je weet maar nooit wat dit allemaal voor waanzinnige platen gaat opleveren.

Hanszio

Paleistuin Noordeinde in Netherlands




Palace garden2 in Netherlands]]> Wed, 30 Sep 2009 15:47:55 +0200 http://homepage.mac.com/hansio/blog/ilc275673663.html
Met deze 'betrouwbare' makker maakte ik dus wel een afspraak en omdat we toch voor werk naar Nederland moesten ging de hut in de sleur. De heenreis was zonder meer een groot succes, vooral vanwege een ferm gesprek. Lekker op het gemakkie en toen we nog geen dertig kilometer gevorderd waren gooide ik de boel aan de kant. "Míp, als deze gozer ook in de fout gaat door ook maar iéts verkeerd te zeggen over onze hut, dan nemen we 'm mee terug, akkoord?"
Wij spraken een bodemprijs af en omdat we het toch zonde vonden om per jaar meer dan duizend euro aan waarde af te schrijven, was dat het matje. Met een tevreden gevoel vervolgden wij onze reis, mede omdat we het deze keer zo ontzettend eens waren over de toekomst van ons mobiele bestaan.

Je snapt het al, hij kwam en begon meteen.... onze edele sleurhut af te kraken. Onze sleurhut, die nog zoveel luchtjes draagt van allen die erin verbleven door de jaren. Onze sleurhut met dat lekkere lange bed. Onze sleurhut waarmee we Nederland verlieten en waarmee we luisterend naar Natalie Merchants Motherland en passant de bocht aan het einde van onze straat iets teveel afkortten.
Ja, dat scheurtje en ja, dat raampje en ja, hij had toch wel wat kilometers gemaakt...toch?

Ik keek hem strak aan en sprak de legendarische woorden: "Dat is onze prijs en zo niet, dan gaat ie gezellig mee terug."
Nou, dáár had ie niet op gerekend deze zo helemaal uit het noorden van het land komende man met het uiterlijk van een iets te vette en te verwende baby. "Maar dan moet ie ook weer helemaal mee terug, toch?" probeerde hij nog, maar wij waren blij dát ie weer mee terug mocht.

We hadden de daaraan voorafgaande dagen op een camping gestaan.... in onze geboortestad.... camping de Hoogkamer en eerlijk is eerlijk, wat een genot en noit geweten dat ie daar was en hoé het daar was. Nee, je bent niet zo gemakkelijk in het centrum van de stad, maar met het OV ging het prima. We hebben bijgetankt door veel vrienden en de kinderen te zien. We hebben ons laten verwennen op allerlei etentjes, we hebben kortom, genoten. Haring, broodje kroket en wat te denken van een lekker getapt biertje, maar dan op z'n Hollands.

Wat we ook ontdekt hebben, voor de zoveelste keer, is dat we nu nog zekerder zijn van ons toenmalige keuze. Natuurlijk zijn die voornoemde dingen prettig en vanzelfsprekend, maar hier in Hongarije bevalt het ons toch alles bij elkaar toch stukken beter.

Míp zal er de komende dagen uiteraard uitgebreid op terug komen, maar dit is alvast een thuismelding en weet je wat? We gaan de sleurhut van binnen helemaal op-pimpen.... gezellig maken en er is niemand die dan nog verder een bod mag doen op onze Caravelair.

Hanszio

En toch werd op die manier nog mijn verjaardag meerdere malen gevierd.



Sprak ik tijdens het wachten op onze bus dit kleine prinsesje aan dat ze wel héél erg mooie krullen had.







Lieten wij ons op de terugweg onze liter bier heerlijk smaken.... en sassen die nacht....



Kregen wij op de terugweg een demonstratie te zien van Deutsche Gründlicheit. Een ongevalletje van niets... autobahn dicht en na enige minuten wel vijf hulpvoertuigen..... en meteen aan de slag die gasten....




Oh, ja... bijna vergeten... we deden nog een proefopdracht ....... in de Paleistuin van onze vorstin, wel te verstaan... tja, het zal je maar gebeuren... nietwaar? Het panorama zul je binnenkort wel kunnen zien.

]]> Sat, 26 Sep 2009 18:01:03 +0200 http://homepage.mac.com/hansio/blog/ilc274773978.html
Het einde van het seizoen is zichtbaar. Nog een laatste beetje fruit aan de bomen. Eigenlijk alleen nog peren en natuurlijk kweeperen. Van die laatste wachten er acht op rijping. Sommige bomen staan er bladloos bij en sommige gaan langzaamaan hun blad verliezen. De laatste bramen zijn klaar voor de pluk. De eerste walnoten vallen al.

Was het een vruchtbaar seizoen? Voor het fruit zeker. En voor de moestuin, als ik de ruim honderd door de hagel verloren gegane tomatenplanten niet meereken, was het een mooi seizoen.

Nu schrijf ik het einde van het seizoen, maar een volgend komt er alweer aan. Grote vaten vol fruit, borrelend, stinkend en rottend. Het moment van palinka stoken is alweer in zicht en zelfs de stoker vroeg zich af wanneer we zullen aanbieden. Voor het zover is zullen we eerst sterke mannen moeten ronselen, omdat de vaten loeizwaar zijn. Zeshonderdvijftig liter en wanneer dat dus tien procent product gaat opleveren... reken maar uit. Ondertussen schoffel ik de moestuin, omdat onkruid toch kruipt waar het niet gaan kan. De bladeren die gaan vallen zal ik straks weer verzamelen en daarna uitspreiden, zodat de grond weer mooi bedekt de winter in kan om mij in het voorjaar weer een (steeds minder onderhoudsgevoelige) moestuin te geven. Nu ik de permacultuur heb gevonden zal ik die niet meer loslaten.

Een vlucht spreeuwen ruist voorbij. De groep wordt steeds groter en gelukkig verzamelen ze zich hier niet al te ver vandaan zodat we kunnen genieten van hun verpletterend mooie luchtshows. Voor de veldleeuwerik was het te laat. Ik vond hem spartelend in de bek van Jolene, hoewel ik denk dat zij hem met die korte pootjes niet uit de lucht heeft geplukt. Waarschijnlijk lag de vogel al gewond in het gras. Mijn hulp mocht helaas niet baten want niet veel later vond ik de vogel met open ogen en stijve poten op het bedje van stro wat ik voor hem gemaakt had.

Was het een mooi seizoen? Als we spreken over vriendschappen was het een heel mooi seizoen. De vrienden, vriendinnen en familie die verwacht en onverwacht kwamen aanwaaien of die reacties gaven op onze blog of dit liever deden per email of per telefoon. Vriendschappen die wij hier in Hongarije hebben opgedaan met zowel Hongaren als Nederlanders. Wij kijken terug op een rijk en warm seizoen.

Mip.

Omdat het tijd was om de apparatuur weer eens even te checken heb ik, Hans, toch maar weer eens wat panorama's geschoten en die op 360 gezet. Hieronder zie je de resultaten en wanneer je op de plaatjes drukt, dan krijg je een volledig beeld. Ja, de storm is wel aan de haal gegaan met het asfaltpapier op de overkapping en daar zal dus voor de winter iets aan moeten worden gedaan. Maar zoals ze hier in het Hongaars spreken met een Spaanse inslag: Holnap.... oftewel morgen.........


Beke Utca Panorama in Hungary ]]> Wed, 16 Sep 2009 08:06:18 +0200 http://homepage.mac.com/hansio/blog/ilc274379830.html KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

Toen ze de gaten in mijn paspoort sloeg kon ik niet vermoeden dat het plan voor de komende week moest worden opgeschort.

Koos en Ineke vertrokken woensdagmorgen. Tijdens het uitzwaaien kwam de vraag in me op: Kan tijd vliegen? En of tijd kan vliegen. Eigenlijk leek het alsof ze nog maar twee dagen geleden waren aangekomen. Maar terugdenkend was dat niet mogelijk. Want hoe kun je in twee dagen twee keer zwemmen, een vliegende storm om je oren krijgen, stroomuitval van negentien uur hebben, palen zetten, een hek repareren, een caravan van binnen en van buiten poetsen zodat die er nog nieuwer uitzag dan bij de aanschaf? En hoe kun je dan ook nog hout zagen en optasten, een behoorlijke hoeveelheid wijn verorberen, winnen met Triominos en zo’n vriendschap met al het pluizend vee sluiten dat ik dacht dat zij ter stond asiel aan zouden vragen. En dan ook nog alle dingen die ze zelf hebben ondernomen. Neen, dat moet echt een week geweest zijn. Maar wel een bijzondere en zeker een bijzonder fijne.






Tijdens het uitzwaaien kwam er een email van vrienden die in Praag zaten en aangezien ze toch op een korte afstand van ons verwijderd waren leek het eerst nog een mooi plan om vrijdag bij ons langs te komen. Maar beter nadenkend kwamen zij tot de conclusie dat het toch wel héél veel kilometers voor maar drie dagen waren. En daarin moest ik hen zeker gelijk geven, want Praag kan dan niet al te ver zijn, de terugweg naar Nederland daarbij opgeteld wel. We wijzigden onze plannen. Nederland stond op de rol voor eind september en nu er toch een gat in de agenda zat namen we het besluit om a.s. zaterdag al te vertrekken. Alleen moest ik donderdag nog even mijn paspoort verlengen bij de ambassade in Budapest.

Ze sloeg dus gaten in mijn paspoort met de mededeling dat het nieuwe er tussen nu en twee weken zou zijn en dat het niet toegestaan is om te reizen zonder document. Nu is Hans een waaghals en zijn wij nog nooit aangehouden, dus stemde ik in om dan maar zonder document te reizen. Maar vannacht zat ik rechtop in bed en was al in de boeien geslagen door de Duitse politie . Toen zag ik mezelf zitten op een strooien bed in een kleine cel met slechte verlichting en kakkerlakken op de muur. Met buiten hekken waar ik niet door of overheen kon. Waar ik gevangen zat als ongewenste vreemdeling, te wachten tot mijn paspoort eindelijk zou arriveren.

De reis is uitgesteld tot eind volgende week, dan zal mijn paspoort ongeveer wel klaar zijn. En dan kan ik reizen zonder zenuwen. Misschien ben ik een watje. Ik vind het goed, maar beter dat dan met een stempel “ongewenste vreemdeling “ op mijn voorhoofd te lopen.

Mip

Ja, en als je dan tóch in Budapest bent, dan doe je even net als al die andere toeristen, nietwaar? Vooral wanneer je je zonnebril bent vergeten en je dus kunt verschuilen achter die net aangeschafte.... oerlelijke... diva-achtige....... knoepert.



En wanneer we dan toch lekker bezig zijn, dan nog even deze. Het was wel 25 jaar geleden dat ik er voor het laatst was en eerlijk is eerlijk, als toerist krijg je dan wel een uitzichtje voorgeschoteld.


]]> Sat, 12 Sep 2009 00:00:00 +0200 http://homepage.mac.com/hansio/blog/ilc273935836.html Voordat de blog start eerst even een dienstmededeling. De afgelopen dagen al enige keren getracht om de blog te publiceren, edoch. Op de e.o.a. manier wil het maar niet lukken en is er telkens een time out. Mocht het dan nu wel lukken, dan is iedereen weer blij... .., toch?

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

Nog voor aankomst had zus Ineke zich al een beetje druk gemaakt. Die Pip, nou die vertrouwde ze wel maar die kleine Duitse teckel, daar had ze zo haar bedenkingen over. Niet wetend dat die kleine hond overladen rondloopt met harten. Gestolen harten. En al bij het verschijnen aan het hek had ze er weer twee bij. Die van Koos en Ineke.

Het weerzien was prettig en warm en al kletsend liepen we het terrein op, alsof we elkaar nog verleden week gezien hadden. En omdat ik toch nog even iets aan Esti moest vragen vroeg ik Ineke even mee te lopen. Laci sloeg zijn armen ten hemel toen hij de gelijkenis zag. Nog een Mip! Riep hij en loodste ons meteen naar binnen. Alles werd opzij gegooid en nog geen minuut later zaten we aan de rode wijn en werd alles aan snacks uit de kast getrokken. Toen Hans en Koos arriveerden werden de glazen weer vol geschonken en een uur later stond ik met potten en pannen te gooien, omdat koken met een slok wijn op dan ineens iets ongecontroleerds krijgt. Welkom in Hongarije riep ik nog. Het werd een makkelijke maaltijd.

Omdat de hitte ons nog steeds in de greep heeft besloten we donderdag om naar het zwembad te gaan. Lekker afkoelen en een beetje soezen in de schaduw van de hoge bomen. Die dag betrok het nog wel even maar alles waaide gewoon weer over. Vrijdag sloeg de hitte weer toe. Lamleggend, geen ander woord. Tot ver in de avond bleef het warm maar rond een uur of half tien begon het te waaien. Nee te stormen. Om het vliegen van de bloempotten te voorkomen werd het een gesleep om alles in veiligheid te brengen. En terwijl we sleepten klonk een doffe klap en keken wij ineens recht de straat op. Een deel van de poort was door de wind losgerukt en ondertussen werd het ook nog donker, omdat de stroom uitviel. Niet veel later brandde de straatverlichting alweer, dus we hadden goede hoop. Die hoop was voorbarig. De volgende morgen klonk het geluid van hamers, spijkers en schroeven en niet veel later was de poort alweer als vanouds. De “mannen”, Laci, Koos en Hans, sleepten met palen, groeven gaten en maakten zo een basis voor wat straks een mooi begroeide muur moet gaan worden ter verbetering van ons uitzicht. Ineke en ik plukten druiven. Ineke legde elke tros voorzichtig in de mand, zodat er geen beschadigingen zouden optreden. Maar toen wij mijn volle mand naar voren brachten en deze in een keer in het palinkavat werd gekieperd en daarna flink werd aangestampt met een stok, werd de rest van de pluk wat minder verfijnd uitgevoerd. En toen, eindelijk rond een uur of drie, ging de stroom er weer op. Konden we onder de douche (Koos was daar net mee bezig toen de wind aanwakkerde en de stroom uitviel, waardoor hij bijna een doodgooi in de kamer maakte, omdat hij het trapje niet in de gaten had) afwassen en weer door met alle dingen van de dag.

Mip.

Wat is een blog zonder beeld... en vandaar deze kleine bijdrage. Met Koos was ik ( Hans) op de antiekmarkt en trof daar dus dit aanbod. Een heel echte Simson die het eigendom moet zijn geweest van een wel héél serieuze hobbyist... of van een malloot, natuurlijk.





En konden wij thuis genieten van de temperatuur die eindelijk iets zakte. Dat dit niet meteen helemaal naar de smaak van ene Jolene was en dat zij dus daarom meteen het eerste ochtendzonnetje te pakken nam om maar ietsjes op te warmen.... koukleum. En dat noemt zich nu een echte Hongaarse...... NB.
Omdat Analysa zo zit te zeuren over de regen hebben we dan toch maar een stukje zonneschijn erin gestopt in de vorm van een zonnebadende Joelene. ]]> Sun, 06 Sep 2009 15:17:15 +0200 http://homepage.mac.com/hansio/blog/ilc273502786.html Mogelijk storm? Ja. Die hebben we over ons heen gehad en dat terwijl wij ten oosten en ten westen van ons de donkere, neen, zelfs inktzwarte luchten met een noodgang zagen passeren richting zuiden. Maar regen? Niets van dat alles.
Dus vanaf dat moment maar weer iedere ochtend vroeg op en met de loodzware tuinslangen de boel bewateren voordat het allemaal voor niets is geweest met die verse aanplant.
Ja, ik weet het, je moet jonge aanplant niet teveel verwennen, anders worden ze lui en ontwikkelen ze geen goed wortelstelsel. Maar met zoveel droogte als de afgelopen maanden restte er niet veel anders.

De droogte heeft ook veel invloed op de markt. Waar er anders vrachten met paddestoelen worden aangeboden, is het nu maar een beetje schraalhans. Natuurlijk, er is altijd wel iets van je gading bij, maar niet in verhouding tot wat er anders allemaal vanuit de bossen wordt binnengebracht. Voorlopig kan ik me in ieder geval niet herinneren dat ik waar dan ook in Nederland zo'n gevarieerd aanbod en schoonheid aan paddestoelen zag. Ja, als echte Hollanders wil je natuurlijk weten wat dat dan allemaal niet zal kosten. Nou, van die cantharellen heb ik verleden week nog een schoonheid van een omelet gemaakt en die zijn dus best prijzig. 1300 forinten de kilo... zeg maar €5,00
De overige zijn wat goedkoper en komen op 800 forint de kilo. Ja, mevrouw M die weet er wel raad mee en wordt telkens héél hebberig. Hier een pondje en daar een pondje.. Nou hoor ik sommigen zeggen "doe mij van die aardige jongedame ook maar...... " foei, toch











/> Eenmaal buiten moest met alle boodschappen ik even wachten op M omdat ze toch nog iets vergeten was te kopen en toen viel mijn oog op haar. Weggedrukt achter de telkens open en dicht slaande deur, op een van de laatste plekjes. Ze had last van haar benen en ook de rest van haar lijf moet haar hebben dwarsgezeten want nog geen tien tellen kon ze stil zitten zonder haar gezicht te vertrekken van de pijn en moest ze haar benen even bewegen. Geheel tegen mijn gewoonte stal ik een paar foto's van haar en voelde me verplicht iets terug te doen. "Míp... koop even wat bloemen bij haar, joh..."
Heel even was er een glimlach op haar gezicht toen M zelfs wel twéé bosjes kocht. Wat kan het leven toch simpel zijn, nietwaar?









Hanszio]]> Tue, 01 Sep 2009 14:59:46 +0200 http://homepage.mac.com/hansio/blog/ilc273080837.html
Vroeger, toen we nog in ons Kasteel in Vlaardingen woonden met haar bijna door een kas overdekte binnentuin en haar ruime dakterras, zei ik regelmatig: “Heer, als u nou eens lekker de was droogt, dan doe ik vandaag zelf de plantjes wel”. Maar nu we in Hongarije wonen met een halve hectare grond (hoewel dat voor Hongaarse begrippen echt niet zo heel veel is), zijn mijn “gebeden” toch wel iets anders geworden. Vooral als je van die grond wil eten en wil genieten van de prachtige fruitbomen en de opkomende mooie grassen. Daar is regen bij nodig. Natuurlijk ook zon, maar dat is nu even het kleine probleem, die schijnt al tijden achter elkaar en het is steeds zo bloedheet dat de aarde onder haar stralen verschroeit.

Nu is van mij bekend dat ik vaak de meest typische gesprekken voer buiten de mens om. Allereerst natuurlijk met de honden en de katten, wat er uiteindelijk toe kan leiden dat ze mij begrijpen. Vooral als het gaat over eten. Heel vreemd, maar dan zijn ze echt één en al oor en begrijpen precies waar ik het over heb. Als ik met hen door de tuin wandel neem ik gelijk maar alles mee wat groeit en bloeit. Zelf heb ik het idee dat het enig effect heeft en dat het al heel wat vruchten heeft afgeworpen. Hoewel ik moet zeggen dat ik schrok dat er augurken in onze tuin groeien. Gelukkig bij nadere inspectie bleek dat het gewoon courgettes waren. Ik geeft toe, een heel moeilijk woord courgettes. En als bewijs, zonder dat ik daar overigens om vroeg, vertelde Esti dat zij iemand kent die tegen haar planten praat en dat de Oleander van deze vrouw er net zo bij staat als de onze. Maar eerlijk is eerlijk je kunt natuurlijk nog zoveel gesprekken voeren, als een plant geen water krijgt gaat die gewoon dood. En dat laatste ligt dan weer in de handen van Hans.

Afgelopen voorjaar is er een pomp in de waterput geïnstalleerd. Ik zie broer Jan en Hans nog samen fronsend over het tuinpad gaan. Steeds weer proberen. Neef Gérárd hing nog wel eens met zijn hoofd in de put, maar dat mocht ook niet helpen. Er werd gegoocheld met slangen en touwen, toen Jan, de “lampje” (zie Willie Wortel, zie assistent van Willie Wortel) van onze familie, met de oplossing kwam. Maar juist toen de mannen het wilde proberen viel de stroom voor langere tijd uit. We gingen die dag maar gewoon lekker varen en toen we terug kwamen werd niet eerst het licht gecontroleerd maar de pomp, zo ver kan zoiets gaan. En de pomp deed het. De volgende dag kon de familie met een gerust hart weer naar Nederland vertrekken en de pomp is één van onze belangrijkste apparaten gebleken.


Bijna dagelijks, zo tussen half vijf en half zes als de zon wat minder krachtig is, verlaat Hans zonder al teveel woorden het huis en niet veel later hoor ik het geluid van de pomp. In de tuin zie ik Pip als een dolle door de straal rennen, zodat de afkoelingceremonie tegelijk kan lopen met het wateren van de planten. Praktisch en efficiënt. Maar nu het bijna september is begint Hans er een beetje genoeg van te krijgen. En daarom doe ik bij mijn dagelijkse gesprekken nog een dans. Voor regen. Dit laatste alleen wel als ik de honden in het donker van de avond uitlaat.

Mip

]]> Thu, 27 Aug 2009 17:47:16 +0200 http://homepage.mac.com/hansio/blog/ilc272815046.html KortLevens verhaal en andere dierenvertellingen.

Omdat Laci en Esti voor drie dagen op “vakantie” gingen naar hun kinderen in Szenna vroegen zij ons om de kippen tegen zonsondergang op te hokken en hen na zonsopkomst weer vrij te laten. Sógornö (spreek uit als sjoogorneu en je hebt het Hongaarse woord voor schoonzus) had de zorg over het voedsel voor de kippen. Ook kreeg zij de zorg voor vier honden en drie katten toegeschoven. Sógornô is de zus van Laci en lijkt dan ook sprekend op hem, wat enige verwarring met zich meebrengt om een man in vrouwenkleren te zien. Maar ze draagt een bril en dat maakt weer het verschil. Maar dit terzijde. De honden zijn twee damesteckels en een herenteckel. De andere hond is een herenvuilnisbak en zit aan de ketting omdat hij te vaak wegloopt. Zijn naam is Rex en schijnt niet echt aardig te zijn als hij los loopt.

Om een tuin te betreden als iemand niet thuis is voelt als een soort inbreken. Hoewel er van inbraak natuurlijk geen sprake is omdat hier een taak voor mij ligt. De honden blaffen zo hard dat ik toch als een soort verdachte om me heen kijk en als ik hen niet beter zou kennen zou ik nooit naar binnen gaan. Maar ik ken ze beter en ga naar binnen. Rex blaft schor en door zijn ketting blijft hij op mooie afstand, zodat ik mijn werk als kippenophokster in alle vrijheid kan doen. Tot mijn grote vreugde zitten de kippen al op stok, alleen de haan jaagt nog achter een gillende parelhoen aan om haar naar het hok te drijven. Maar hij doet zijn werk goed en niet veel later zit mijn taak er alweer op.

Het is nog vroeg in de morgen en al een paar uur onrustig in het dorp. Volgens Hans omdat er waarschijnlijk een duitse herder losloopt waardoor heel blaffend Gerde een gratis concert geeft. Als ik naar buiten kijk stel ik mijn vraag eerst nog onzeker: Hans? Is dat niet Rex die daar loopt? Mijn onzekerheid wordt weggenomen, het is Rex. Rex is duidelijk bezig met het plaatsen van zijn sporen en bijna dansend plaatst hij drollen en grote stralen hondenpis. Ik loop naar buiten en sta enkele seconden later weer binnen, denkend aan de woorden van een hond die niet zo aardig is als hij losloopt. Hans, mijn held en zeker niet bang voor een hond, begeleidt al roepend de hond tot aan het hek en sleept hem mee naar binnen als hij er toch weer vandoor wil gaan. Hij zet hem opnieuw aan de ketting. Ik geef de kippen hun vrijheid terug en zo willen we de tuin weer verlaten. Maar omdat één van de teckeldames loops blijkt te zijn en steeds bereden wordt door de herenteckel is er voor Rex geen houden meer aan. Hij trekt zo hard aan de ketting dat hij zichzelf bijna stikt en rukt zich weer los terwijl hij zijn oor open scheurt. Hij duikt op de loopse teckel en wordt hard in zijn poten gebeten door de andere twee teckels. Het geluid is hartverscheurend. Hans bedenkt een plan om de rust weer terug te brengen en niet veel later loopt de damesteckel bij ons in de tuin. Maar dan verschijnt sógornö aan het hek en eist de hond weer terug, omdat de honden bij elkaar moeten blijven. De hond gaat weer terug en nog vele uren later horen wij het gejank van een kettinghond met liefdesverdriet. En de haan, hij kraaide die dag iets later.

Mip. ]]> Mon, 24 Aug 2009 15:57:26 +0200 http://homepage.mac.com/hansio/blog/ilc272396283.html Op deze datum vieren wij altijd samen een klein feestje want het is dan namelijk precies de dag waarop zij een wederopstanding meemaakte.

Wat? hoor ik je zeggen? Een wederopstanding? Dat is bijna blasfemie....
Nou echt niet. Na een uur of drie in diepe coma te zijn geweest en na dus heel veel werk door de ambulancebroeder/zuster opende ze voor het eerst weer haar ogen en sprak gedempt door het grote zuurstofmasker: "Hallo, leuke man... daar ben ik weer".
Hoe het verder allemaal verlopen is en wat er allemaal daarna gebeurde, is misschien beter en beslist ook amusanter dat zij dat zelf een keer bloemrijk verhaalt als daar tenminste behoefte aan is.

Vast staat in ieder geval dat ze vanaf dat moment niet meer uit mijn leven is geweest. Vandaag werd ik geconfronteerd met een beeld dat herinneringen opriep. Miep aan het schuren en gronden en ik maakte daar een foto van. Met een verhit hoofd en met tranen in haar ogen beet ze ons, de camera en mij dus, toe dat als er één ding was waar ze een hekel aan had, dan was het schuren. Leuke foto trouwens, maar dat terzijde. Vandaag is ze doende het hout te veredelen...... mooi woord voor het voorkomen van houtrot.



Met vette spetters op haar gezicht kijkt ze verontwaardigd in de lens en zegt, zeker weten dat ze óók dat moment nog weet :"Lul....moet je me nu altijd op zo'n lullig moment op de plaat zetten!"



Ik antwoord slechts" Ik ook van jou".
Ja, soms hebben we een heerlijke communicatie en vooral met dit weer.
In ieder geval wilde ik niet de gelegenheid voorbij laten gaan om toch ook iets leuks te doen en vandaar ik op open vuur eens een heel mooie tomatensaus te maken. Je weet wel, tien kilo tomaten erin en dan lekker stoken. De lucht ging linea recta neus van de kwastende Miep en de blik die ik toen terugkreeg was er eentje die ik maar al te graag zie.
Straks pizza...... met op de bodem dan mijn saus... dat heet nog eens een echte fusie... toch?





Hanszio]]> Wed, 19 Aug 2009 19:38:02 +0200 http://homepage.mac.com/hansio/blog/ilc272091053.html
Ondanks alle vooroordelen en kennis over het land ( hele felle discussies over de staat Roemenië ontspinnen zich toevalligerwijs op VK-blog en daar is het oordeel over Roemenië niet al te zuinig VK Blog ) beperken wij ons tot het doen van onze reis. Wij zijn op studiereis en willen iets meer over de grote geheimen achter het PANORAMA te weten zien te komen.
Dat treft, want de jaarlijkse wereldwijde meeting van de panografen is dit keer op een voor ons overbrugbare afstand: Timisoara, of zoals de Hongaren het het blijven Temesvár. De rivier ter plaatse heet de Timis en en Vár betekend kasteel, slot, burcht....
Tja, tenslotte behoorde dit deel van Roemenië ooit tot de Oostenrijks/Hongaarse dubbelmonarchie tot dit in 1920 onder het verdrag van Trianon definitief aan Roemenië werd toebedeeld. En dat terwijl vlak daarvoor die oude heersers er nog allerhande bouwwerken hadden afgerond en er zodoende een, zoals vandaag de dag nog steeds de bijnaam, Klein Wenen van hadden gemaakt.







Blijft de vraag... is de stad mooi? Ja.. indrukwekkend mooi, al zullen er een paar slordige miljardjes doorheen moeten om alle verwaarloosde gebouwen weer hun schoonheid terug te moeten geven.


De stad is zeer zeker de moeite waard en zoals Míp mij na afloop met zekerheid stelde: Nog nooit heb ik buiten Italië zo lekker Italiaans gegeten.

De reden hiervoor is te vinden in het feit dat een wel heel groot deel van de werkende bevolking zich in Italië heeft gevestigd en dan ook tijdens de vakantie terug in eigen land óók lekker wensen te eten. Onderweg naar en van Roemenië zagen we dan ook bijna uitsluitend de dusrte auto's met...... Italiaanse kentekens en de terrassen in de stad waren dus vergeven van.... de op vakantie zijnde Roemenen die daar even de big spender kwamen uithangen. De stad is zelfs naar onze Hongaarse begrippen spotgoedkoop en een stuk gezelliger als uitgaansplek dan menig andere Europese stad.


Nou, dan ook nog heel even over het panoramadeel van de reis, wat tenslotte het hoofddoel was. In telegramstijl dan maar:
Interessant. Spannend. Ingewikkeld. Vermoeiend. Nieuwe vriendschappen. Veel geleerd. De moeite méér dan waard.

Het waren dus dagen waarin we veel opgepikt hebben over de technieken van het maken van de panorama's, al hebben de mensen die wij ontmoet hebben weinig op met de inhoud van het beeld, maar veel meer met de techniek.
Zij zijn het die, geheel belangeloos, de nieuwste technieken hebben ontwikkeld en complete programma's hebben geschreven, al noemen zij het zelf liever 'scripts'. Hun enige beloning bestaat uit de waardering die zij ondervinden en geloof het of niet, ze waren in staat om ons in ieder geval heel erg veel bij te brengen in begrijpelijke taal.
Onze beloning voor de hele groep was van een heel andere aard dan we zelf hadden kunnen verwachten. Op een middag, na de ochtendsessie, lopen we op het grote plein tegen een paar bekenden aan. Vonck& Vlam met de kinderschare..... ze hadden getracht om, met gewone identiteitskaarten voor de kinderen, Servië door te kunnen reizen. Neen, dus. Terug, omweg en dus belandt in Timisoara. "Zouden jullie het leuk vinden om morgen ons ochtendprogramma af te sluiten?" Nou, dat wilden ze wel en dus was de cirkel weer helemaal rond. Sterker nog, vanuit onze hotelkamer konden wij ze, pal tegenover ons raam, op de bewaakte parkeerplaats zien staan. Toeval? Geen idee. We hebben in ieder geval weer inspiratie voor maanden en kunnen er dus weer volledig tegenaan.

Hanszio ]]> Sun, 16 Aug 2009 06:50:53 +0200 http://homepage.mac.com/hansio/blog/ilc271924020.html KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

De naakte waarheid.

We volgden het bord dat ons de weg wees naar de camping die we zochten. Toen we al een heel eind van de grote weg waren en wij dachten dat dit zandpad tussen de hoge bomen ons nergens zou brengen, kwamen we op een kruispunt van keuzes: gekleed of niet gekleed. Wij kozen voor het laatste en reden nog een stuk door.

“Paradiscom” is een mooi Hongaars woord voor tomaat maar tevens voor paradijs, de naam voor deze camping slaat op Paradijs. Een plek omringd door hoge bomen, waar veel mensen hun schaduw kunnen vinden in deze hitte, met als centraal punt een voormalige zandafgraving vol heerlijk verkoelend water omringd door prachtige hoge rietkragen. Aan het water is een klein strandje waar ouders heerlijk in de schaduw van de lindeboom zaten terwijl hun jonge kinderen in het ondiepe deel van het water met elkaar speelden. Opvallend dat het er druk was maar dat er bijna geen geluid was. Typisch Hongaars, Hongaren kunnen in stilte genieten. Een prachtige sfeer waar eigenlijk alleen nog maar het vijgenblad ontbrak om het helemaal compleet te maken.

We aten wat op het druk bezette terras waar de voertaal duidelijk Hongaars was. Een goed gevoel om in “eigen” land een vakantiedag door te brengen. Hoewel het eten weinig met een paradijs te maken had waren we toch tevreden. Toen de zon achter de hoge bomen zakte en ouders en kinderen langzaamaan naar hun slaapplaats vertrokken verscheen er aan de hemel een sproeivliegtuig. Een Antonov vol giftige stof om de vele muggen het loodje te laten leggen. Het vliegtuig vloog een tiental malen heen en weer met tussenafstanden van honderd meter en keerde nog een keer terug om zeker te weten dat hij zijn werk goed had gedaan. In de verte, vanaf de grond, klonk echter het loeiende en onheilspellende geluid van een grote en enorm snel draaiende ventilator.

We dronken nog wat op het terras en hadden een groot plezier met jonge Hongaren die hier hun weekendvakantie doorbrachten. Het geluid van de op volle toeren draaiende ventilator kwam steeds dichterbij en niet veel later verscheen bij de ingang van de camping een pick-up die een goor wit poeder in wolken verspreidde met diezelfde ventilator. We renden naar binnen en sloten de deuren om niet alle giftige stoffen binnen te krijgen. We klopten op de ramen om de Hongaren die buiten achter waren gebleven naar binnen te roepen. Heel even verdwenen ze, omdat een witte gifwolk het zicht op hen ontnam. Toen de lucht eenmaal geklaard was en wij onze plek op het terras weer innamen vroeg Hans hen waarom ze waren blijven zitten. Ze haalden hun schouders op. Ze zaten hier al twee weken en dit gebeurde iedere dag. Ze waren juist blij met dit gif, omdat hun vakantie anders door muggen verziekt zou worden en dan zouden ze al lang vertrokken zijn. En hiermee kwam de naakte waarheid uit de mouw. Wie een paradijs wil en geen muggen zal gif moeten vreten.

De volgende morgen vertrokken wij in alle vroegte richting Roemenië waar we in Timisoara weer heel andere verrassingen zouden beleven. Maar daarover morgen meer. Foto’s ontbreken van deze camping omdat het niet toegestaan is om de naakte waarheid te fotograferen.

Mip. ]]> Fri, 14 Aug 2009 08:27:00 +0200 http://homepage.mac.com/hansio/blog/ilc271361234.html Mensen lief, we hebben het zo vreselijk druk gehad met allerlei zaken die geregeld dienden te worden. Wat te denken van het laatste fruit. We dachten een makkie te hebben, maar tja, het bleek toch nét weer even meer dan de voorgaande jaren, dus weer een vat erbij gekocht.

Daarnaast is het zo verdomde heet de laatste tijd en ook veel schrale droge wind en dus elke ochtend vroeg op om de hele tuin te bewateren.... en dan is een halve hectare ineens erg veel.
Natuurlijk ook nog steeds bezig om hier zaken te kunnen doen, maar geloof het of niet... alle overheden vinden het prachtig wat ik allemaal doe, maar hebben geen cent te makken en dan houdt het snel op, nietwaar. Maar de moed opgeven? Nooit!

Van de week nog wel even naar een heel leuk optrden geweest. Een Nederlands stel is met hun drie kinderen op weg van Nederland naar Istanbul en onderweg doen zij huiskameroptredens met hun act. Dit keer was het buiten en waren er zowaar een redelijke opkomst van publiek en eerlijk is eerlijk, het was fantastich.
Gewoon weer eens ongeremd kunnen gieren van de lach en met een pretgvoel huiswaarts keren. Vonck en Vlam heten ze en zijn, mochten ze ooit bij jullie in de buurt zijn, het mer dan waard om te bezoeken.





Wij zelf gaan een paar dagen naar school, althans ik. De laatste kneepjes leren van het panorameren.... als je het zo mag noemen tenminste. Normaal komt die beroepsgroep ergens ver weg in de wereld bijeen en dit keer net over grens in Roemenië. In Timisoara om precies te zijn en dus zal daar vandaan ons volgende blogje komen.
We beloven beterschap en zullen, als de heetste tijden voorbij zijn, weer met trouwer regelmaat publiceren.

Veel plezier met jullie warmte in NL.

Hansio en natuurlijk de goede Míp.]]> Fri, 07 Aug 2009 20:07:14 +0200 http://homepage.mac.com/hansio/blog/ilc270811472.html Goede vrienden waren gisteren 40 jaar getrouwd en of wij ook zouden komen en.... of Miep dan meteen haar kunstje met de salades wilde doen.... voor 100 personen. Kortom, we zijn drie dagen aan het voorbereiden geweest en het succes was een warme douche. Vooral de Hongaarse vrouwen die met de nodige reserve aan het eten gingen, kwamen terug voor een tweede lading en gaven Miep dikke zoenen op haar wangen. Toch benieuwd wat ze nu eigenlijk nog meer in die dressing heeft gestopt, maar dat terzijde.



Hoofdmoot van het feest? Eten, drinken en .... muziek. Muzikanten die elkaar helemaal niet kenden gingen op in jamsessies die hun weerga niet kennen, waarbij overigens ook de kinderen van de feestvarkens zich niet onbetuigd lieten.
Muzikale grenzen werden geslecht en naarmate de drank haar werk begon te doen, werd de muziek steeds warmer, roeriger en begon aan alle snaren van het gevoel te pulken.
Eén van de violisten had zijn dochter meegenomen. Jong, mollig en met een bescheiden uitstraling.... tot ze haar klep opentrok.
Een bominslag is ongeveer de juiste beschrijving, want vanaf het moment dat haar stemgeluid de ruimte vulde werden de gezichten van de meeste aanwezigen zo sentimenteel als de pest. Een Nederlandse Hongaar kreeg de tranen in zijn ogen en vertelde dat dit precies de liedjes waren die zijn moeder vroeger voor hem zong en dat hij ze sinds die tijd nooit meer had gehoord en al helemaal niet vertolkt door zo'n stem.
Een mes dat door je ziel snijdt en dat is denk ik de meest accurate omschrijving. Klik op de link hier beneden en draai het volume op... ( als het werkt, tenminste)
Voor Miep en mij was dit het hoogtepunt van de avond en nog lang in de slaap hoorden we dat geluid maar weer terug... tot lang in onze dromen. Of zou het toch ook een beetje door de palinka gekomen zijn?













Singing

Hanszio


]]> Sat, 01 Aug 2009 11:24:32 +0200 http://homepage.mac.com/hansio/blog/ilc270470053.html KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

Wat de ogen zien. Wat de vingers voelen.

In alle vroegte wandel ik in het zachte ochtendlicht. Dauw over de aarde. De geur van fris, nat gras. Stilte, slechts het geluid van zoemende hommels en bijen. Een fijn moment van de dag, omdat de zon de aarde nog niet zal schroeien. Ik verzamel, zoals ik elke dag verzamel. Bloemen, frambozen, een toch niet verloren gegaan tomaat. Ik voer een gesprek met de aubergines, pluk wat courgettes, voel aan de suikermaïs die bijna klaar is en bekijk geknield de vordering van de meloenen. Pip gaat mij voor bij de wandeling naar de bosrand, zodat we nog een tijdje zijn spel kunnen spelen in de schaduw van de hoge bomen.

Het bankje staat bijna aan het einde van de fruitboomgaard, onder de abrikozenboom die een mooie schaduw slaat tegen de ochtendzon. Ik vind er mijn rust. Mijn oog valt op de amandelbomen, waar er vijf van staan. Niet allemaal in dezelfde conditie. Diegene die het meest op de wind staan hebben de minste bladeren en ook weinig vrucht. Maar een andere, die bescherming mag genieten van de appelboom, staat nog prachtig in blad en hangt redelijk vol. Ik wandel erheen en bekijk de vruchten van dichtbij. Het oog ziet. Een openstaande vrucht heeft de betekenis van een pluk die er snel aan gaat komen. Al is nog maar één amandel zo ver.



Bij het verlaten van de boomgaard voert het pad mij langs een boom vol nectarines. Haar takken hangen zowat nog lager dan die van Koninklijk ooit gehangen hebben. De donkerrode vruchten lijken hard. Mijn vingers voelen. En zonder plukken valt de vrucht in mijn hand. Zacht en mals en bij de eerste beet een mond vol sap. Een zachte vrucht heeft te betekenis dat de pluk snel moet gaan gebeuren en bij verdere inspectie blijkt dat dit niet al te lang meer mag wachten.

Gewoon een vroege ochtend in alle rust. Niet nadenken over het ontbijt, want ik wandel in mijn ontbijt. Ja, het is een klein paradijs waar zelfs de slang niet ontbreekt. Niet dat ik de slang gezien heb, maar ik vond zijn jas niet zo lang geleden zomaar in het gras. Heel ver weg kan hij niet zijn.

Mip. ]]> Tue, 28 Jul 2009 12:34:13 +0200 http://homepage.mac.com/hansio/blog/ilc270207326.html Het thuisslachten wordt hier nog oogluikend toegestaan en eerlijk gezegd is het voor veel gezinnen van levensbelang dát dit nog zo is, want anders zou de armoe echt de troef in handen hebben.


Nog gekker is het om op die zelfde binnenplaats een keurig aangeklede en opgedirkte peuter te treffen waarvan men dan wil dat ik daar een plaatje van schiet en dat terwijl de darmen en pens aan de boomtakken hangen voor verdere verwerking.



Gelukkig is zo'n confrontatie maar heel kortstondig en kun je daarna weer genieten van de zwaluwen die alweer aan het lullen zijn over hun binnenkort te ondernemen vlucht naar Afrika.... wat doe jij? Raamstoel of ga je roken zitten aan het gangpad?
Eerst nog maar eens even goed poetsen, toch?



Over vliegen gesproken. Vanochtend bij het perziken entsaften viel mijn oog op dit muur zonnebadende vliegende raadsel. Wanneer een gemiddeld lijnvliegtuig toch zo gehavend is, dan komt het toch niet meer van de grond? Deze rakker echter, trok zich er niets van aan en besnuffelde na deze foto nog vele welriekende bloemen in onze tuin en maakte nu niet bepaald de indruk door deze rafels te zijn gehandicapt. Weet je veel is hij door deze 'kleerscheuren' extra aantrekkelijk, net als de Duitse houwdegens?



Als laatste een plaatje dat de zomer hier wel symboliseert. In Pécs trok dit stel mijn aandacht en trouwens niet allen die van mij, want heimelijk waren er velen. Is toch gewoon een lekkere kiek? Nou, wat wil je dan nog meer met deze temperaturen, toch?


Hansio




NB. Deze blog is nu, na enige keren overdag proberen, deze nacht de lucht in gegaan. Programma hapert en dus gaan we kijken of we met het eigen Mac prgramma iWeb aan de slag kunnen om beter en betrouwbaarder kunnen bloggen. Kortom, er is verbetering op komst, maar dat laten we wel merken als het zover is.]]> Sat, 25 Jul 2009 11:35:26 +0200 http://homepage.mac.com/hansio/blog/ilc270024571.html KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

Ze scheren vlak langs onze hoofden in het schrale licht van maan en sterren. Met snelle en behendige bewegingen, die amper waar te nemen zijn, plukken ze de insecten uit de lucht. Nog maar net als de zon onder gaat komen ze in actie, als opvolgers van de al even zo behendige zwaluwen lijken de vleermuizen te wachten op een teken om daarna massaal uit te vliegen.

Wij zijn warm en ons bloed is aantrekkelijk, althans als ik voor een mug mag denken (hoewel ik de indruk heb dat ze Peter veel meer met rust laten). We hebben er verschillende soorten van en sinds kort is er weer een nieuw soort bijgekomen. Eentje met in verhouding nogal grote vleugels voor een mug. Ze zijn groen en doorzichtig die vleugels en het smalle lijfje heeft op afstand een gestreepte print. Ziet er lief uit tot het kreng in je huid dringt, gif erin spuit en je bloed zuigt. Dikke harde bulten met een lekkend gaatje is het presentje dat het insect achter laat. Nu heb ik zwaluwen altijd al bewonderd om hun vliegkunsten en het idee dat ze duizenden kilometers in één keer kunnen afleggen en de weg heel makkelijk kunnen vinden zonder kaart of TomTom. Maar sinds ik bekend ben geworden met de kennis over de hoeveelheid insecten die zij per dag verorberen hou ik nog meer van de zwaluw en van de vleermuis natuurlijk. Nu is het alleen nog even wachten tot zich hier in de tuin een wespendief wil nestelen, want ook van wespen hebben we een leuke voorraad in verschillende modellen en verschillende afmetingen, allen in grote hoeveelheden.

Omdat de hitte ons dagritme bepaald kan een mens daar best eens een beetje narrig van worden. Nu vind ik dat natuurlijk van Hans en hij vindt dat van mij. En omdat het Peters laatste dag hier was besloten we het hoofd koel te houden en verplaatsten wij onze niet-bezigheden naar het zwembad van Szigetvár. Slepen met een huurbed was eigenlijk al teveel, daarom liet ik het dit keer aan de mannen over. We sliepen in de schaduw van de bomen, zochten onze koelte in het warme water,we aten wat, we dronken wat. Opnieuw sliepen we in de schaduw van de bomen en weer we zochten koelte in het warme water. Zo dreven de uren voorbij in totale ontspanning. De meegenomen boeken bleven in de tas. Teveel moeite om vast te houden laat staan om van die letters woorden te vormen. Op tijd terug naar huis om eerst nog even een dutje te doen voordat ons diner, een door Laci gevangen en fantastisch klaargemaakte Afrikaanse meerval, op tafel zou komen. Een gezellig en fijn samen zijn voordat het afscheid 's nachts om drie uur zou plaatsvinden. Peter is nu alweer thuis met zeker één wetenschap meer, dat het hier best wel een beetje warm kan zijn.

Mip.








]]> Thu, 23 Jul 2009 08:49:31 +0200 http://homepage.mac.com/hansio/blog/ilc269762044.html writersblock en neen, het is ook niet omdat ze geen inspiratie heeft. Gewoon geen tijd, dat is alles.
Geen tijd? Inderdaad. Nog zoveel te doen en vanwege de extreme warmte moeten we spaarzaam met onze energie omgaan. Vroeg op en tot een uur of acht doen wat je kunt en daarna.... binnenblijven.

Vandaar vandaag dus aan de hand van wat kiekjes wat kleine hoogte- en zelfs dieptepunten uit onze afgelopen dagen.

Toen ik op het station van Szentlörincs op Peter liep te wachten viel mijn oog op het perron meubilair. Eigenlijk al te weinig licht, maar dan toch even wat kiekjes. Mag dan de vernieuwingsdrang op sommige plaatsen in Hongarije al zijn toegeslagen, dan is dit perron nog een heerlijke plek om in het recente verleden te duiken. De bankjes staan er nog precies zo bij als onder het oude regime en ook de prullenbakken annex asbakken zijn onveranderd. Jaarlijks een lik verf en ze houden het nog vol tot na 2050... misschien. Vooral die prullenbakken vallen op door hun eenvoud en zoals eerder in een blog over zoeklichtenZoeklichten anno toen... heeft hier ooit iemand een prototype ontworpen dat model heeft gestaan voor de op alle stations aanwezige prullenbakken.






Dan even een ander plaatje als uitgangspunt. A en E hebben aardig wat te verbouwen en zo ook een oude schuur, Loods 6 geheten, is nu onder handen. Op een balk naar de bovenverdieping, precies dáár waar de trap moet komen te staan, heeft een stel zwarte roodstaarten een korenwolf-effect veroorzaakt. Plat ligt ligt dus tijdelijk de bouw. Terwijl we daar wat over praten meldt A dat er volgens hem geen leven meer in het nestje zit en dat heel misschien de bouw dus weer door kan. Aangezien het nest zó krap tegen de bovenvloer zit geconstrueerd, is er in kijken geen optie. Met een ladder dus maar even poolshoogte genomen en stiekem met een simpele camera een inspectie uitgevoerd.
Nee, A, dat gaat nog wel even duren, ze leven nog en voordat daar veren zitten in plaats van dons ben je wel een paar weken verder ..... net als de expert die onze stormschade moet komen opnemen. We zijn nu twee weken verder en zowaar hebben we een sms-je ontvangen dat we misschien vandaag de inspectie tegemoet kunnen zien.




Tja.... en dan de afgelopen nacht. De dagen zijn al zo warm en dus ook nachten waarop de hitte nauwelijks blijkt te temmen. Gisteren met z'n drieën de tuin in om van het laatste daglicht te genieten. Honden spelen... katten jagen. De ene na de andere muis wordt verslonden en meteen wordt al weer jacht gemaakt op de volgende. Vooral Fefe is een heldin op dat gebied. Met scherp oog en gehoor weet ze telkens weer een nieuwe vindplaats te ontdekken en tijdens ons half uurtje daar zitten, heeft ze er zo maar drie achter de kiezen.



Leuk.. zal je zeggen... opgeruimd staat netjes... zal je zeggen. Tot de afgelopen nacht. Vanwege die warmte dus de terrasdeuren open en de ventilator op de hoogste stand en zelfs boven dat geluid uit ineens een luid gemiauw, onmiskenbaar Fefe. Dan een plof tussen ons in op het laken en een jungleachtig gegrom. Met een zwiep verwijder ik de veroorzaker vanaf ons bed, maar dan begint het pas. Een uur lang weet die trut zich dus met die muis bezig te houdenwaarbij wij, met inmiddels het licht aan, geen kans zien om noch de muis, noch Fefe te pakken te krijgen. Doodmoe proberen we het nog een paar keer en besluiten om dan maar verder te slapen.....
Dan ineens schiet M recht overeind en doet in het donker een greep...
Flying Fefe en een sok waarin ze haar prooi had verstopt verdwijnen naar buiten. Slaap... alsjeblieft slaap.......
Vandaag wel even een stukje inhalen.... toch?



Voor alle duidelijkheid. Deze blog is tot stand gekomen onder druk van de omstandigheden. Makers dezes nemen dan ook geen enkele verantwoordelijkheid voor onjuistheden of voor de gevolgen die hieruit mogen voortvloeien.]]> Mon, 20 Jul 2009 07:54:03 +0200 http://homepage.mac.com/hansio/blog/ilc269584086.html KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

Toen het Luipaard model stond voor de print van de stof moet ze gedacht hebben dat het bedoeld zou zijn voor iemand van haar eigen postuur. Rank en slank. Hoeveel mens kan er in een paar lapjes textiel? Veel. En om daar achter te komen gingen wij voor een studie naar het zwembad in Szigetvár.

De zon ging al bijna onder toen Peter aan kwam op het station. Tijdens zijn reis vanaf Budapest had hij al kennis gemaakt met de verlammende hitte die Hongarije en haar bewoners in bedwang houdt. We aten buiten maar moesten ons ondanks de warme zomeravond toch weer goed aankleden. Muggen kunnen een plaag zijn en dat is het dan ook. Wandelende tankstations zijn wij voor die krengen met als gevolg dat wij schurkend en krabbend door het leven gaan met een huid vol bulten.

Gisterenmorgen moest het er dan eindelijk van komen. Vijf bomen vol abrikozen die klaar zijn om geplukt te worden. Nog voor de zon begon te branden doolden we rond in de tuin. Hans verdween via de trap met zijn hoofd tussen de takken en scheidde op die manier gelijk de mooie en minder mooie. De ene voor de jam de andere voor het palinkavat. Bukkend, slepend en gooiend deden we ons werk terwijl het water spontaan in stralen ons lichaam begon te verlaten. Rond zeven uur hielden we het voor gezien.



De potten pruttelden in heet water en niet veel later klonk het ploffende geluid van kokende abrikozen. Het fijne van buiten koken is dat de rotzooi buiten blijft. Een nadeel is dat Hans nu met zijn hoofd in een zwerm wespen in de pan stond te roeren. Een reden voor mij om me niet al teveel met dit proces te bemoeien. Toen de potten vol waren was de maat ook vol. We pakten zwemgoed en handdoeken en niet veel later lagen we in de schaduw van een boom op te drogen van een heerlijke huiddip in het zwemwater. En daar begon de studie.

Nu valt mij op dat mannen op een heel andere manier kijken dan vrouwen. Vooral als het om vrouwen gaat. Natuurlijk zie ik ook de wonderschone jonge vrouwen met hun prachtige vormen, maar meer word ik altijd getrokken door de hele dikke. Niet de volslanke of die een beetje te dik zijn misschien. Neen, die hele massale kolossale grote lichamen die zich in een bikini hijsen. Het broekje hoog opgetrokken om te dienen als vangnet voor de buik. De print moet eerst een ruitje zijn geweest maar zag er nu uit als een spinnenweb. Voor het bovenstuk gold al niet veel anders. Maar het meest werd ik nog getrokken door de jonge blonde vrouw op haar handdoek. Haren mooi gekapt, rinkelende juwelen en een bikini met Luipaard print. Bij elke kleine beweging deinde het vlees van haar lichaam. Door het rekken van de stof werd de print uitgetrokken waardoor een soort slangenhuideffect ontstond. Ook het bovenstuk rekte mee door de inhoud van twee enorme borsten die een decolleté vormden die niet op een brievenbus maar op een postbus leken. En toen dacht ik aan dat Luipaard dat model had gezeten voor deze stof. Mooi, slank en rank. Volgende studieobject wordt de man, want daar kwam ik nu nog even ogen voor tekort.

Mip ]]> Sat, 18 Jul 2009 06:28:06 +0200 http://homepage.mac.com/hansio/blog/ilc269262618.html KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

Het “bloc” in schrijven zit hem meestal niet in het idee dat hier niets gebeurd of dat we helemaal niets meemaken. Het “bloc” zit meestal in de openingszin. Als die niet wil lopen zoals ik graag wil is het verhaal al verloren. Aldus startte ik allerlei verhalen waarvan de openingszin de lading niet kon dekken. Terwijl er toch een leuk verhaal te vertellen viel over een Hardrock Marathon in de buurt van Pécs die een week lang zou duren. Maar ik kon de woorden niet samenbrengen zodat ze een verhaal zouden vormen.

Eerst stonden we voor het hek waar we werden tegen gehouden door iemand met gevoel voor verantwoordelijkheid. We kwamen er niet in zonder dat de baas van de baas en daarvan weer de baas toestemming zou geven dat we het terrein op mochten. Maar Hans zou Hans niet zijn als hij niet een paar telefoontjes spendeerde en wij een paar dagen later met open armen werden ontvangen. Niet veel later, opgesierd met rode armbandjes en een VIP-sticker op de auto, reden we het terrein op. De muziek klonk op volle sterkte en het tempo lag redelijk hoog waarmee de term Hardrock eer werd aangedaan. Opvallend hoeveel anders de fans er uit zien. In het zwart, zware kisten aan de voeten, lang haar en in het geval van de mannen een sikachtige baard. Doordat ze dit allemaal dragen blijkt ineens weer hoe snel iets een éénheidsworst kan worden. Zelfs het aangrenzende kampeerterrein laat zien dat hun tenten daar niet vanaf wijken.






Maar de openingszin kwam vanmiddag. Op een onverwacht moment. Omdat er ineens weer heel veel hitte over dit land woekert ben ik nogal veel binnen. Als ik buiten ben is dat slechts in de schaduw. Tegen het einde van de middag, toen de schaduw de binnentuin mooi verkoelde, begon ik het met verpotten van de basilicumplantjes. Ik tilde één van de potten op. En daar lag hij (of zij) en meteen schoot mij iets te binnen.

Terwijl de zon de aarde liet sidderen leek de schaduw koel in de binnentuin. De basilicumplanten lonkten al een paar dagen. Ik versleepte de zak aarde en koos een mooie aardewerken pot uit, zodat ze meer ruimte en voeding krijgen. Ik trok de oude pot van de grond en zag iets wat mij niet bekend voorkwam. Een langwerpige bolvormige massa met tijgerprint. Ik dacht aan een ei van iets heel bijzonders maar daar was het te week voor. Of was het een ineen gedoken slang? Ik riep Hans erbij, zodat hij getuige kon zijn van mijn vondst. Hij boog zich voorover en hielp mij uit mijn dromen. “Hé, dat is een tijgerslak!” Alsof het de normaalste zaak van de wereld is dat onze tuin wordt bevolkt met tijgerslakken bekeek hij het beest van dichtbij en maakte een paar foto’s. Ik stamelde nog de woorden zoals: bijzonder en vast wel beschermd. Maar toen de slak zich in beweging zette zag ik zijn enorme lengte die voor een kleine slang niet zou misstaan.



Had ik eerst nog bewondering toen ik zijn gang gadesloeg, niet veel later drong het tot mij door dat zo’n beest natuurlijk ook moet eten en gezien zijn omvang zou dat wel eens heel veel kunnen zijn. Ik dacht aan kruiden en groenten waarvan straks alleen nog draadjes over zouden blijven en niet veel later vloog de slak in opdracht (het was voor Hans niet makkelijk om het beest op een stokje te vervoeren) naar een wereld vol onkruid. Niet dat ik mijn tomaten tegen deze slak zou moeten beschermen. Die hebben door de vele regenval aardappelziekte opgelopen en hangen erbij alsof ze zojuist door een enorme brand zijn getroffen. Jammer van de oogst, jammer van de tijd 0die er in gestoken is om alles welig te laten groeien. Maar gelukkig groeit dit jaar de meloen wel heel goed.

Mip. ]]> Tue, 14 Jul 2009 13:10:18 +0200 http://homepage.mac.com/hansio/blog/ilc268729925.html
Gisteren een rare dag. De wervelstorm van de avond ervoor heeft een stukje dak meegenomen en dat moet nu worden gerepareerd. Kortom, mannetjes over de vloer en schade opnemen en dan gaan steggelen met de verzekering. Niet echt mijn liefhebberij, dat soort dingen.
Toen men weg was heb ik toch maar even het boze oog aangezet om even het verloop van de tour te bekijken en toen schoot me ineens iets te binnen van jaren terug.

Tijdens één van de Dakars die ik fotografeerde, raakte ik op goede voet met een medewerker van de sponsor van dat jaar en dat resulteerde erin dat ik een prachtige en unieke koeltas wist buit te maken... met sponsornaam en uiteraard het felbegeerde beeldmerk van de organisatie TSO. De sponsor zorgde ervoor dat er bij iedere 'arrivé' een heuse openlucht bar was ingericht war met name hun product, Coca Cola, goed tot zijn recht kwam. Was je dorstig tot op het bot en passeerde je een controlepost, dan stonden ook daar de speciale motoren behangen met stootvaste koelkastjes en werd er meteen een blikje cola in je handen gefrommeld en ook al heb ik nog steeds absoluut niéts met dat product, het smaakte toen heerlijk.

In het vliegtuig van Dakar naar Brussel sprak ik hem weer en vroeg terloops wat hij dan de rest van het jaar zoal deed en terloops merkte hij op dat hij bij andere evenementen eigelijk hetzelfde deed en dat zijn hoofdtaak eruit bestond dat hij specialist was in het 'in beeld komen', iets wat ik toen niet direct begreep. Hij ontving een salaris en kreeg een bonus op basis van het aantal seconden dat hij in beeld wist te blijven.....
Hij legde uit dat hij aanpapte met cameralieden en regisseurs en dat dus zijn hoofdtaak was. Ik knikte toen vol begrip, maar snapte er eigenlijk nog steeds geen barst van. Totdat ik, eenmaal thuis, wat beeldmateriaal zag wat was opgenomen en waar ik wellicht mezelf nog zou tegenkomen. Actiebeelden en interviews bekeek ik en ineens zag ik hem. Bij ieder interview met een etappewinnaar was hij beeld en nam hij net een slokje uit zijn blikje... met het beeldmerk precies in de goede richting. Niet opdringerig, maar terloops stond hij dan net op de achtergrond, wel of niet pratend met iemand anders of gewoon per ongeluk, schuin wegkijkend van de camera, maar wel telkens met zijn blikje in beeld. Toén viel bij mij het kwartje....... wat een beroep.
De daar opvolgende jaren kwam ik hem weer telkens tegen tijdens de Dakar die ik deed en leuker nog, althans voor hem denk ik, was hij in beeld bij andere sportgebeurtenissen.
Toen de Tour de France nog haar dope-loze glans had keek ik er nog wel eens even naar en dan wederom was hij het die zich met veel gevoel voor dorstlessen in beeld wist te friemelen, keer op keer.
Ik kreeg bewondering voor zijn volharding en ook voor zijn gevoel voor timing en nog meer voor zijn precieze gevoel voor het bepalen van de juiste hoek die de camera zou weergeven.

Gisteren keek ik dus weer eens even naar de Tour en hoopte eigenlijk hem weer eens in beeld te zien maar kennelijk zijn de marketing-tools, zo mooi heet dat toch allemaal, erg veranderd en zal hij wel thuis zitten bij moeder de vrouw. Met een lekkere beker met koffie... met het beeldmerk naar voren natuurlijk.

Hanszio


]]> Wed, 08 Jul 2009 09:12:05 +0200 http://homepage.mac.com/hansio/blog/ilc268570050.html KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

Het was de geur die maakte dat ik me er direct thuis voelde. Eerst kon ik de geur niet plaatsen en dacht dat ik iets had beroerd met mijn voeten. Een korte zoektocht gaf geen antwoord en de geur verdween langzaam. Tot ik het bospad op liep. Ik keek omhoog, maar eigenlijk rook ik omhoog, omdat dat daar de geur vandaan kwam. Een zoete gelukzalige geur, die je het water in de mond doet lopen.

We stonden op het kleine dorpsplein waar Hans inspecteerde of hier wel een paar mooie foto’s gemaakt konden worden toen de man verscheen. Lang golvend haar en een lief gezicht. Hij moet ergens half in dertig zijn of misschien iets daarboven. Toen hij vroeg of hij ons ergens mee kon helpen viel zijn zachte stem mij op. De stem klopte precies bij het gezicht. Hij legde uit dat hij zijn vrouw ging zoeken, omdat zij Nederlands spreekt. Hij kon haar zo snel niet vinden, waarschijnlijk was zij in bos op zoek naar paddestoelen. Alleen dat al kan een mens gelukkig maken, mensen die zoeken naar paddestoelen in het bos. Ik werd nieuwsgierig naar de vrouw, maar ze liet zich niet zo makkelijk vinden.

Omdat onze bus 4x4 is reed hij ons in zijn 4x4 voor naar een prachtige en voor een normale auto niet te bereiken plek. Via diepe sporen en veel blubber kwamen we op de top. Hij straalde, omdat wij straalden. Wat een uitzicht en wat een rust. Hij excuseerde zich en verdween tussen de struiken, nog steeds op zoek naar zijn vrouw. Daarna bracht hij ons naar een nog mooiere plek en vertelde over de geschiedenis ervan.


Zie hier het dorp en de omgeving. Terug in het dorp liep hij naar het bospad waar ik eerder de geur had geroken. Niet veel later verscheen hij met zijn vrouw, waarvan het niet anders kon zijn dat het zijn vrouw was. Een zachte stem, een lief gezicht. Ze droeg een grote bos met takken waaraan kleine witte bloemen bengelde. Ze hief de bos op, ik begroef mijn gezicht er in om de geuren die ik nu meteen herkende op te snuiven. Lindebloesem, dat ik dat niet direct herkend had.

We dronken koffie in de schaduw van de grote boom op het eilandje naast het huis. We wisselden verhalen uit over rijkdom en schoonheid. Die rijkdom ging niet over geld maar over de dingen die dit land rijk is en dat het juist daarom zo fijn is om hier te wonen. Zij vertelde over de “oer-boswachter” van hun dorp met wie ze de dag ervoor paddestoelen was gaan zoeken en hoe zij onderricht had gekregen van deze man. Ondanks de hitte had ik dik kippenvel. Het was een verrijking deze twee mensen te ontmoeten. Mensen die nadenken over het leven en wat het allemaal te bieden heeft.

Mip ]]> Mon, 06 Jul 2009 12:47:29 +0200 http://homepage.mac.com/hansio/blog/ilc268506191.html Het gevolg? Geen blog.... writersblock of iets in die geest, misschien.
In ieder geval, zo was haar commentaar, het is in Nederland nu toch schitterden weer en dus zal nu niemand mij lezen........

Ik denk dat het anders is, maar ja, wie ben ik..
Misschien dat u, o edele lezers, haar op andere gedachten zou kunnen brengen?
Dan beloof ik geen hoge eisen meer te stellen.

Vandaag in ieder geval een unieke trip gemaakt door de Mecsek en geloof het, met een lokale inwoner als gids, hebben we de meest bizarre plekken kunnen 'panorameren'.

Kortom, binnenkort via de link hiernaast weer een bezichtiging van het laatste werk.
Nu reeds is daar een aantal platen van Vlaardingen te zien welke ik in opdracht van het Stadsarchief maakte.

Wat betreft het eerste deel van de blog.... niet vergeten, hè?]]> Sun, 05 Jul 2009 19:03:10 +0200 http://homepage.mac.com/hansio/blog/ilc268060131.html KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

Haar dracht is bijna volbracht. Door menselijk ingrijpen hebben wij haar verlost van een groot deel van haar vruchten. Niet dat het een tangverlossing is geworden, maar we schudden aan haar overvolle takken waardoor de perziken in het hoge gras ploften. Door hagel is van sommigen de huid beschadigd waardoor kleine etterige oranje beestjes zich naar binnen kunnen vreten en de vrucht oneetbaar maken. Die zijn dan alvast bestemd voor het pálinkavat. Maar ook de grote hoeveelheid regen van de laatste tijd zorgt er voor dat schimmels hun slag slaan. We bekijken ze stuk voor stuk en sorteren ze op goed en niet goed en dan blijkt dat Koninklijk nog meer dan genoeg over heeft om onze innerlijke mens te verwennen.

En dan die perziken, die ploffen in het hoge gras. Ooit vertelde een Amerikaan dat het leek alsof hij naar groeiend gras keek toen hij sprak over de wereldkampioenschappen allround schaatsen. Dat zelfde gras zou nog wel eens een mooi avondvullend televisieprogramma kunnen worden en dan eens zien of die schaatsers dat per ronde bij kunnen houden. Ik schat dat we nu gemiddeld op een rondje 25,3 zitten. Hoewel deze tijd natuurlijk in de komende dagen nog verbeterd zou kunnen worden. Er valt hier de laatste tijd vaak en vooral veel regen. Vandaar. Is het dan koud? Koelt het dan af? Nee, het bloedverziekend heet. Maar vooral ook heel benauwd. Zitten wij hier met een luttele 33 graden, een temperatuur die we inmiddels best aankunnen, maar de gevoelstemperatuur wordt opgedreven tot 48 graden. Elke dag begint met zon en tegen de middag drijven donkere wolken binnen die een verstikkende deken over ons leggen. Daarna barst een onweer los dat zijn weerga niet kent en plettert er meteen zo’n bak water uit, dat bevloeien voorlopig weer even niet nodig is. Koelt het dan af? Nee, daarna breekt de zon door en worden de temperaturen weer opgestuwd. Inderdaad de reuzel in je.......

Míp

]]> Tue, 30 Jun 2009 15:08:51 +0200 http://homepage.mac.com/hansio/blog/ilc267907921.html
Hij was er eerder dan ik verwachtte en daarom hoefde ik niet turend en hunkerend bij het hek te staan, gelijk de zeemansvrouwen in vroegere tijden op de kade deden. Ik verdiepte mij in de aardbeientuin en ontdeed die van onkruid. Nog maar net kwam ik aan het eerste pad toe, omdat hij in de tuin verscheen. Bijzonder om te merken dat het hart sneller gaat kloppen. Eigenlijk wilde ik op hem toe rennen maar dan in slowmotion net als in een echte romantische film. Het was Koninklijk die hem het zicht op mij ontnam en gelukkig maar, want slechts gekleed in bh en korte broek begreep ik al snel dat ik mij direct in een gevarenzone bevond. Pip ging als eerste en rende op hem af. Piepend en zwaaiend met zijn ranke achterlijf. Hij boog zich, ging door de knieën, de hond likte zijn gezicht. Hetzelfde gezicht wat ik al snel ook zou zoenen. Het maakte mij niet uit, al was een Lama mij voor geweest. We zwegen, zetten de pas langzaam in, alleen onze ogen spraken de boekdelen die door onze gedachten gingen. Met een charmant gebaar tilde hij een tak van Koninklijk op, zodat ik er rechtop onderdoor kon. Een mooier thuiskomen had ik hem niet kunnen wensen.

De tafel kwam langzaam vol te staan met cadeautjes en meegebrachte waren van de oosterse keuken. De wind stak op, de lucht verkleurde van blauw naar zwart/grijs en in de verte klonk het alom bekende gegrom van aankomend onweer. Cadeaupapier waaide weg en plasticzakken bolde op. Zo snel als we konden brachten we alles in veiligheid. Nog voordat de wind helemaal op kracht was pakte Hans de zaag en zaagde de onderste tak van de notenboom, om te voorkomen dat die nu wel door de wind gepakt zou worden. Ik keek naar hem en bedacht dat alles snel went en dat het leek alsof hij nooit was weggeweest.

Maar hij is wel weggeweest en daarom konden wij los van elkaar plannen en ideeën bedenken voor de toekomst. Daar zullen ook nog heel wat gesprekken en hoofdbrekers over plaatsvinden, maar uiteindelijk zal het tot iets leiden. En wat betreft die oosterse kruiden? Die passen prima bij het weerbeeld van de laatste weken. Heet, hozende regen en donderse buien. Lekker groeizaam weer dus.

Mip

Naschrift Hanszio:
Vanwege alle onverwachte problemen aan het vehikel en de daaraan verloren gegane tijd kon ik dus niet iedereen opzoeken die eigenlijk in mijn 'balboekje' stonden. Vandaar bij deze de belofte om het bij een volgend bezoek allemaal maar weer goed te maken als het mag.

Hieronder dan ook nog een paar platen die bij het verhaal van Míp behoren.

Groet.

Hanszio





]]> Sun, 28 Jun 2009 20:52:01 +0200 http://homepage.mac.com/hansio/blog/ilc267523379.html
Enige tijd geleden plukte ik frambozen, samen met een jonge kunstenaar en zijn nog jongere zoon. Het moet ergens in augustus zijn geweest, de tijd van het jaar dat ik onkruid trekken voeg onder de woorden: even geen zin meer in. De jonge zoon plukte en plukte maar zijn mandje raakte maar niet vol. Wel zijn mondje en ook zijn beeldschone t-shirt waar het frambozensap als prachtige inktvlekken in trok. Zijn hebberigheid maakte hem blind, hij wist niet meer van de voorzichtigheid die zijn vader hem geboden had. Plotseling een schreeuw en daarna brak het arme ventje in snikken uit. Zijn vader snelde hem te hulp en zag dat zijn jonge zoon met zijn kleine hebberige handjes in een enorme brandnetel had gegrepen. “Snel! Weegbree! Die staat altijd in de buurt bij brandnetels!” Omdat onze Hongaarse buurman mij ooit gewezen had op een zacht groene plant met fel gele bloemetjes, waarvan de steel moet worden doorgebroken voor het gele sap als middel tegen brandnetel brand, en die ook juist naast de brandnetel stond, bracht ik deze twee vormen van kennis samen. Vanaf die dag van het nare ongeluk heb ik de Stinkende gouwe Weegbree genoemd. Dank u allen voor deze les in De ontdekking van de tuin. Er zullen vast nog meer vragen komen en dan hoop ik op jullie antwoord.

Natuurlijk was mijn tocht nog niet klaar en nog steeds niet trouwens. Gewapend met boek en plakharten zocht ik verder. Hoewel mijn plakharten uit een hele stapel bestonden zijn deze nu bijna op en het boek is bijna niet meer herkenbaar als boek. Ondanks dat ik dacht dat ik wel enige kennis had blijkt nu pas dat ik dagelijks over een apotheek vol medicijnen loop en dat de zolen van mijn kaplaarzen de meest smaakvolle planten vermorzelen. En als ik zou willen ik een kit vol opium zou kunnen stoken. Maar daar gaan we maar niet aan beginnen. Aan het verzamelen van fruit voor jam, curry en Palinka heb ik nu wel even mijn handen vol.

Mip. ]]> Wed, 24 Jun 2009 10:02:59 +0200 http://homepage.mac.com/hansio/blog/ilc267425671.html
Om een beetje in kaart te brengen wat onze tuin allemaal rijk is nam ik de kruiden encyclopedie ter hand die ik ooit cadeau heb gekregen van schoonzus Nici. Een prachtig boek vol mooie foto’s en omschrijvingen. Die foto’s zijn fijn voor de gemakkelijke herkenning en de omschrijving om er achter te komen of iets eetbaar is of juist giftig. En, ook niet onbelangrijk, wat de heilzame werking van zo’n kruid zou kunnen zijn.

De zon brandde, daarom nam ik het kleine houten bankje ter hand en plaatste dat in de schaduw van de appelboom. Zo zou ik dat onder bijna alle bomen kunnen doen en daarmee al een heel groot deel van de tuin kunnen bestuderen. Behalve natuurlijk onder Koninklijk, want die heeft het nu ondertussen zo zwaar dat ik bang ben dat zij zal bezwijken als ze niet snel haar vruchten zal afwerpen.

Ooit kocht ik plakbriefjes in een zoet roze kleur in de vorm van een hartje. Waarom weet ik eigenlijk niet, want je kunt er weinig informatie op kwijt. Slechts één steekwoord en het hart is vol. Maar nu kwam het me goed van pas. Bij elk kruid wat ik waarnam plakte ik een hart en al snel zag het boek er uit als een wilde bloem. Ik bekeek de foto’s en daarna speurde ik de tuin af om te zien of er enige vergelijking was. Toen kwam ik bij de weegbree, hier klopte iets niet. Was de foto verkeerd of de tekst? Ik ken namelijk een weegbree die sappig groen van kleur is met fel gele bloemetjes en waaruit geel sap loopt als je de steel doorbreekt, wat dan weer goed helpt tegen brandnetel brand. Maar wat ik hier zag was iets heel anders en de tuin blijkt er ook nog eens helemaal mee vol te staan. Zelfs alle drie de soorten die benoemd worden groeien hier welig, terwijl ik altijd dacht dat het een ruw soort gras was of een niet uit te roeien onkruid. Ik plakte een hart. Blij met deze nieuwe kennis. Maar blijft natuurlijk wel een vraag open: Wat is nou “mijn” weegbree?

Mip .]]> Tue, 23 Jun 2009 06:54:30 +0200 http://homepage.mac.com/hansio/blog/ilc267292935.html
De honden keken mij hoopvol aan na mijn belofte. Maar ook ik wist niet dat dingen anders zouden lopen waardoor het al stikdonker was voordat we eindelijk de tuin in liepen.

Gewapend met een zak vol snoepjes om Jolene te belonen als ze goed luistert en terug komt. Pip droeg zijn frisbee zelf tot het moment dat hij los moest laten en het spelen kon beginnen. Ik snoof de geur van klamme aarde en keek naar een met sterren bezwangerde hemel. Jolene lag bij mijn voeten. Ze maakte een grommend geluid en zette haar halstooi op. Haar jachtinstinct voerde haar laag over grond, door het hek. Met grote snelheid maakte ze bochten en snoof de geuren. Pip stak zijn neus in de lucht, zette het op een rennen en sprong over het hek. Hun samenwerking kon ik amper zien, alleen maar horen. Hoewel ik het witte deel van Pip wel kon zien verplaatsen. In grote vaart kwamen ze weer terug, schoten aan mij voorbij en renden het koren in. Daar stond ik dan in het pikkedonker met een zaklantaarn waarvan de batterijen hun laatste krachten bundelde om mij een streepje licht te geven. Ik riep hun namen maar het ritstelen van het koren verplaatste zich naar de verte. Ze zaten achter iets aan wat ik niet had kunnen waarnemen, niet met de ogen niet met de neus. Ik kwam tot de conclusie dat het klein moest zijn en snel en zeker geen stinkdier. Na veel roepen ritselde het koren dichterbij en bij het horen van een heftig snuivend geluid hoopte ik maar dat het Pip was die tot bezinning was gekomen. Het koren week, zijn zwart/witte kop stak er tussen en weg was hij weer.

Ze liepen naast mij en als één van de twee maar een pas verkeerd zette greep ik in, met in dit geval de snoepjes die mij nu voor beiden goed van pas kwamen. Pip leek teleurgesteld, maar ik weet niet of dat in hem zelf was omdat de jacht mislukt was of in mij die hen bijna schreeuwend was blijven roepen. Of misschien wel omdat hij zo’n oen was om in zijn jacht zijn frisbee kwijt te raken en die niet meer terug te kunnen vinden. Het antwoord zal ik nooit weten, maar liever laat ik hen toch bij daglicht uit. Of met de juiste zaklantaarn.

Mip ]]> Sun, 21 Jun 2009 18:02:14 +0200 http://homepage.mac.com/hansio/blog/ilc267196913.html
De grootste perzikenboom kreunt onder haar eigen gewicht van vruchtvlees. Haar takken hangen dreigend laag, ondanks de ondersteuning van enkele extra stokken. Ze stremt de doorgang en daarmee kan zij slechts met een buiging worden gepasseerd. Sinds kort draagt zij daarom ook de naam Koninklijk, omdat buigen voor een boom zelden onder de menselijke gewoonten valt. Haar vruchten blozen mooi roze als teken dat de val niet meer lang zal gaan duren.

De lucht is grijs. Niet donkergrijs, maar lichtgrijs. Scherpgrijs eigenlijk. Zo’n lucht waarbij je de ogen moet samenknijpen. Regen is op komst. De wind is gaan liggen en ik vraag me ineens af hoe de wind zou liggen. Op haar rug? Op haar buik? Of lekker in foetushouding op haar zij? Ik zou het niet weten, in ieder geval stemt het mij blij dat de wind ligt, zodat Koninklijk het niet nog zwaarder krijgt met de dracht van haar vruchten.

Bij het verlaten van de tuin schieten mij ineens woorden te binnen die een vriendin mij deze week schreef. Leuke en aardige woorden die mij een stevige glimlach ontlokte. Het meest nog wel over onze “zwangere” bomen. Ik kijk nog één keer om en zeg zachtjes: “Allemachtig Koninklijk, je loopt op alle dag”!

En zo gaat het als een vrouw wat langer alleen is en haar liefste mist, dan gaat ze praten tegen bomen. Geeft die bomen namen en menselijke trekjes. Even al liep ze met gedachten om zich te verdiepen in een nieuw beroep: vruchtvroedvrouw.

Mip]]> Sat, 20 Jun 2009 15:21:53 +0200 http://homepage.mac.com/hansio/blog/ilc267090406.html Ondanks dat ik tegen de zon in kijk zie ik zijn silhouet tussen de bladeren door. Een zachte waas van verdampend vocht hangt boven het gras. De buizerd vliegt op als ik te dichtbij kom. Een geur van klaverbloemen trekt voorbij doordat mijn voeten ze beroeren. Gezoem van honderden bijen en hommels die zich wentelen in het stuifmeel van de klaprozen. Gezang van tientallen verschillende vogels in de bosrand. Een hond die me schuin aankijkt en het spelen nog lang niet zat is. Een poes die spinnend mijn enkels beroerd. Een ander hondje, met een taak. Bewaakster van mijn mand vol tuinspullen met daar bovenop een zakje vol lekkere dingetjes. Geen hond of kat die in haar buurt durft te komen. En zo hou ik haar lekker in de buurt, opdat zij niet het hele dorp zal bewaken. Ze knippert met haar vochtige ogen als teken dat alles onder controle is. Vrijdagmorgen zes uur, zomaar een ochtend in de tuin.

Mip ]]> Fri, 19 Jun 2009 09:46:45 +0200 http://homepage.mac.com/hansio/blog/ilc266999487.html
Toen ik aan kwam rijden wachtte hij bij het hek. Hij stond wat onvast op zijn benen. Hij liep de tuin in om voor mij het grote hek te openen, zodat ik direct naar binnen zou kunnen rijden. Maar zijn motoriek werkte niet helemaal mee, waardoor het hek gesloten bleef. Ik bedankte voor de hulp en liet de auto voor het hek. Hij probeerde me recht aan te kijken, maar het was duidelijk dat hij zijn ogen niet goed kon focussen, zodat ik waarschijnlijk achter mezelf in stukjes bij elkaar kwam. Gabor, de overbuurman, was zo dronken als een aap. Hij vroeg om geld en ik bedankte hem en vertelde dat ik geen geld nodig had. Zijn hersenen kraakte, dat was toch zijn vraag niet geweest? Of ik hem wel begreep? Ik knikte en wilde weg lopen, maar hij vond het waarschijnlijk een mooi moment om mij wat wijzer te maken in de Hongaarse taal. Hij pakte het hek stevig vast en begon uit te leggen dat niet híj iets wilde geven maar dat ik iets moest geven en dat ik het natuurlijk weer terug zou krijgen. En weer bedankte ik hem en zei dat ik niets wilde en dat het ook niet later terug wilde geven. Nog eenmaal ademde hij diep waardoor de alcohol in een wolk mijn richting uit kwam. Toen zakten zijn schouders en zette hij moeizaam zijn voeten in beweging. Dit was voor mij weer eens een goede Hongaarse les.

Mip.

NB: graag wil ik al die mensen bedanken die hebben gereageerd op de vorige blog en nog meer mensen die hebben gereageerd via email. Ondanks dat het hier bloedheet is, is dat een hartverwarmend gevoel. Nogmaals veel dank, ook namens Meneer Molenkamp. ]]> Thu, 18 Jun 2009 08:31:27 +0200 http://homepage.mac.com/hansio/blog/ilc266836205.html
Hier volgt zijn verhaal.
Voordat ik vertrek heb ik in Hongarije nog de wielen laten uitbalanceren. Ok, ze hadden niet van dat frisse lood, maar als de boel maar goed draaide zonder te schommelen. Omdat de dagen voorafgaand aan mijn vetrek er nu niet meteen de mogelijkheid is om harder te rijden dan 90, ben ik best tevreden.

Dan komt de ochtend van vertrek en rij zo vroeg als kan weg, want scheuren met die mast op het dak is zinloos en vreet brandstof. Dan, eenmaal in Slovenië beginnen de eerste trillingen wat ernstiger te worden en besluit ik in Graz maar eens een bandenspecialist op te zoeken. Uitbalanceren? Geen probleem, dat lukt nog wel. Dan roept de monteur mij en wijst op de versleten binnenkant van de voorbanden. Nee, meneer, dat moet snel gebeuren, dat uitlijnen, maar daar hebben we geen tijd voor nu en het enige wat ik nu kan doen is de banden omdraaien op de velg zodat de binnenkant nog even mee kan.

Enigszins tevreden rij ik weg, maar ben er toch niet helemaal gerust op. Dan, 50 km verder moet ik tanken en maak de fout van mijn leven. Twee pompen links en twee rechts... dus pak ik de linkse diesel die wel het beste zal zijn. Waar ik op dat moment ben met mijn hoofd is me nog steed een raadsel, maar afgetankt heb ik met.... benzine. Ik, die twintig jaar lang alle auto;s van de wereld heb gereden en nooit moeite had met het onderscheid tussen gas, benzine en diesel? Kort gezegd.... slangetje, op je knieen en hevelen, maar meer dan 25 lite is er niet uit te slobberen. Met een vieze bek en op hoop van zegen tank ik af met diesel en besluit te gaan rijden.... al die tunnels waaarvan de langste zo rond de acht kilometer....

Met samengeknepen billen haal ik na honderd km de volgende pomp en tank weer af en zowaar, de motor begint iets beter te lopen en durf ik weer ietsje gas te geven. Na dat kunstje drie keer te hebben herhaald is het zover dat de motor weer gezond klinkt en vervolg ik mijn weg naar Nederland. Op zaterdag hoef ik nog maar rond de 100 km te rijden als ik bij Nijmegen de A15 opdraai en ik doorschakel naar de vijfde versnelling... en dan..... grom, snauw en een snijdend geluid en de vijf ligt er helemaal uit... einde verhaal. Ja, hier laten staan heeft geen zin en zal slechts nog meer problemen veroorzaken en ook de nodige kosten van het afslepen. Ik besluit rustig door te tuffen in z'n vier en zowaar... ik haal Vlaardingen en stort ook zelf helemaal in elkaar.
De zondag wordt bellen... met oude vrienden en bekenden uit die autowereld..... Nee, die auto wordt al jaren niet meer gemaakt en zo'n vierwielaangedreven ding, dat is zo zeldzaam dat je er echt nergens meer onderdelen voor kunt vinden, of ze moeten ook helemaal afgetrapt zijn. Mijn busje heeft pas 170 000 gelopen en kan dus nog jaren mee.... misschien... als we een bak vinden? Reviseren is geen optie omdat de onderdelen uit Japan zullen moeten komen, maar wat dan?

Ik zal het kort houden....op  de een of andere manier zit er een geluksengeltje op mijn schouder en weten we via, via bij een autorecyclingbedrijf een bak te vinden.... pas 76000km gelopen en voor een redelijke prijs. Vriend Kees Tijsterman gooit zijn programma om en sloopt meteen de bak er onder vandaan terwijl ik de bak op ga halen en geloof het of niet, om vier uur maandagmiddag rij ik daar de deur weer uit compleet met 'nieuwe' versnellingsbak en en passant meteen een nieuwe koppeling en drukgroep. Ik besef dat hulp van goede vrienden belangrijk is.... heel belangrijk..... en dit weekeinde stonden er wel vier meteen voor me klaar. Tja, Murphy's Law....  Er zal nu toch wel een klein beetje zon gaan schijnen? Hanszio

En zo kwam er dan toch nog een goed einde aan het "spookje" Hansje gaat op reis. Als iemand hem een hart onder de riem wil steken of nog handige tips heeft, schroom dan niet te reageren op deze weblog. Ook zijn lieve vrouw kunt u een hart onder de riem steken, omdat zij thuis was in het verre Hongarije en het allemaal tandenknarsend moest aanhoren terwijl zij niets voor hem kon doen.]]> Tue, 16 Jun 2009 11:10:04 +0200 http://homepage.mac.com/hansio/blog/lry266745727.html KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

We kregen het boek vorig jaar augustus van Petra, als dank voor het verblijf hier. Al een paar keer was ik er in begonnen, maar steeds was er wel weer een reden om het opzij te leggen.

Ik las dus het boek om tijdens het lezen in een andere wereld te geraken. Ik raakte in een andere wereld en werd meegesleept in een vreselijke geschiedenis. Overal waar ik zat liep, stond of lag daar was het boek. Ik las het uit, sneller dan welk boek ook. Met een zucht nam ik de laatste woorden tot me en nam afscheid van “Het Huis van de moskee” Dat was wat ik dacht.

Tijdens het lezen van het wereldnieuws op internet bleek het boek nog helemaal niet uit en leek het of andere schrijvers het hadden overgenomen van de schrijver Kader Abdolah, maar dan in een heel slechte stijl. Schreeuwende krantenkoppen over een opstand in Teheran. Over mensen die worden opgepakt. Over journalisten die het land moesten verlaten omdat zij de boel verdraaien.. En of de pers hier de boel opklopt is niet aan mij. Ik zou iedereen willen aanraden om het boek te lezen, dan ontdek je vanzelf de waarheid.

En natuurlijk lees ik niet alleen, ik buk ook veel. Bukken voor de eerste perziken die ik al op het gras hoorde ploffen tijdens de kersenpluk. Kersen is ook pluk en buk. Je plukt ze, gooit ze op een plastik zeil en bukt daarna om ze weer in een ton te gooien. Met aardbeien is dat weer anders, daar moet je alleen voor bukken. Maar ook voor het dieven van de tomatenplanten moet ik bukken. Toen ik ze net zette waren ze nog klein en lieflijk en vond ik een aantal van ruim honderd twintig wel een acceptabel getal, maar nu ze wat groter zijn en het hier nogal warm is behoeven ze wat meer aandacht in de vorm van water en dieven. Toch buk ik nog steeds met alle liefde, omdat ik er straks toch maar weer mooi de vruchten van kan plukken.

Mip ]]> Mon, 15 Jun 2009 10:02:07 +0200 http://homepage.mac.com/hansio/blog/ilc266580051.html
Net op het moment dat ik mij wil zetelen in de stoel, die eigenlijk te hoog is voor mij waardoor mijn voeten altijd wat los onder het bureau bengelen, wordt er op de deur geklopt. Ik open de deur en aanschouw een lieve glimlach, tandeloos maar lief. In de handen van de houder van de glimlach een grote schaal waar de damp afslaat. Een geur van vers gebraden buikspek van een speenvarken komt mijn richting uit. Er drijven vers gekookte aardappelen in een jus van pittige paprika. Pörkölt zoals alleen Esti het kan maken en Laci is de glimlachende boodschapper. Dat ik maar niet om zal komen van de honger.

Gisteren was er weer eens geen stroom. Na een helse donderbui donderdagavond vroeg viel alles weg. De ingrediënten voor het eten had ik gelukkig al op tijd in de tuin verzameld, die bui hing namelijk al een tijdje in de lucht. A en E zouden aanschuiven voor het eten en tegen de tijd dat zij aankwamen brandden er al kaarsen en verlichtte de lampjes van “Bloempot” (zie www.bloempot.nu) onze woonkamer. En aangezien wij elektrisch koken (dit advies had ik volkomen in de wind moeten slaan, geef mij maar gas) bedachten we al snel een oplossing. Op het terras staat het oude vertrouwde gasfornuis met fles die ik gebruik om buiten te koken. We sjouwden het apparaat naar binnen en zo bouwden wij in korte tijd een woonkamer/keuken met kaarsverlichting. Soms gaat de stroom er weer snel op maar deze keer, net als afgelopen keer, zou het meer dan een hele dag duren.

Wat doet een mens tegenwoordig zonder stroom? Afwachten tot het er weer op gaat, dat is alles. Maar gaande de dag komt er meer ergernis, omdat de zon brandt en de vriezer vol zit. Je haalt je schouders nog een keer op en bedenkt dat het wel zonde is maar dat de wereld niet vergaat. Ik pakte een boek, zodat het lezen ervan mij in een andere wereld zou brengen. Het hielp en het boek bracht mij in het oude Perzië en opkomst van Khomeini, dit te lezen leken mijn omstandigheden een peulenschil. Maar toch, als je onder de douche wilt en die is koud. Als je trek hebt in een lekkere espresso en de machine werkt niet. Als je, terwijl de lucht toch weer betrekt, wat licht in het donker wil brengen. En als je gewoon even een blog wil schrijven of email wil lezen of een telefoontje wil plegen dan kruipt de ergernis weer voorzichtig de geest binnen. Ik maakte plannen om lekker buiten te koken tot het weer kouder werd en weer ging regenen. Nu de temperatuur toch lager was besloot ik mijn tijd aan Pip te besteden die zijn energie ook kwijt moet. Tegen zes uur kwam ik weer thuis. De zon brak door en ik zag het licht. Het licht in de kamer waarvan de knop nog op “aan” stond van de vorige dag. Alles vloeide weg en binnen luttele seconden deed ik de dingen die ik gewoon ben te doen, alleen het douchen moest nog even wachten, de boiler werkt namelijk op nachtstroom.

Mip ]]> Sat, 13 Jun 2009 12:00:50 +0200 http://homepage.mac.com/hansio/blog/ilc266343877.html Het resultaat is dat nog meer mensen hier het gevoel van "ons land uitverkocht door de crisis" zullen gaan onderschrijven. In ieder geval, dit land verkeerd in crisis en derhalve komen wij dus hier niet aan de bak ook al vindt iedereen onze fotografie te gek, mooi, schitterend en al helemaal fantastisch.
Nu ga ik dus op verzoek en op korte termijn naar den Nederlanden om daar een aantal mast-klussen te verrichten. Nu is onze vraag: Heb je toevallig een buurvrouw/man, zwager/schoonzus, neef/nicht of zelfs een afvallige broer/ zus( Uiteraard geldt voor de beroepen een M/V omschrijving.) die makelaar, projectontwikkelaar in de bouw, verzekeringsexpert of misschien zelfs land- dan wel tuinarchitect is.... wijs ze dan eens op de schoonheid van onze manier van met die enorme mast fotograferen. Natuurlijk helpen ze ons dan weer een stukje de winter door, maar ze worden er zelf ook beter van en mogen ze deze vorm van beeldmaken eigenlijk niet missen.
Kortom, hebbie iets voor ons, dan? Laat het even weten door een mailtje of zo.
Uiteraard zijn de links hiernaast de juiste route om het ze duidelijk te doen worden.

Dan nog even de dagelijkse gang van zaken.
Natuurlijk dachten de meeste lezers dat die lyrische omschrijving van de hoeveelheid fruit wel wat overdone zou zijn. Nou, zie hier de reeds zwaar uitgedunde takken van dit perzikmonster. Ja, natuurlijk was het wat eigenwijs om de grote hoeveelheid geitenstront niet door de grond te mengen, maar in forse plakken rond de stam te vleien. Op die manier zijn alle bomen stukje bij beetje in een topconditie gekomen en dat alleen door de geleidelijke en continue toediening van mest.



Dan kunnen we tevens melden dat de pluk van de grote kers ( met z'n drieën)in twee vroege ochtenden is voltooid en dat de opbrengst zo rond de 150 kilo zal zijn.


Dan als laatste straatnieuws. Aan de overkant staat de boerderij van Tractor Zsoly en daar was de boel wat grimmig en grauw. Grote sparren van wel 24 meter hoog ontnamen elk zonlicht de kans haar warmte daar te doen stralen. Vanmorgen was het raak. Een grote werkploeg en gewapend met een enorme hoogwerker en uiteraard de onmisbare kettingzaag en een paar uur later was daar licht. En passant werden meteen nog wat andere joekels tegen de grond gewerkt en is het een genoegen om nu de binnenplaats te kunnen aanschouwen.
Nou, dat was het en... geneer je niet om te reageren op mijn vraag. Domme antwoorden bestaan niet, alleen domme vragen. dus vandaar.





Hanszio]]> Wed, 10 Jun 2009 18:24:37 +0200 http://homepage.mac.com/hansio/blog/ilc266222517.html Wij hadden inmiddels begrepen hoe het zo'n beetje in elkaar stak en stelden ons daar dan ook geheel op in. Weer of geen weer, beurs of geen beurs, de Hongaar gaat om twaalf uur aan tafel en ronkt daarna nog wat om uiteindelijk rond een uur of drie weer voorzichtig bij de mensen te komen.

Met die wetenschap hadden we onszelf heerlijk in een paar meegenomen luie stoelen genesteld en inderdaad, rond drie uur stroomde het terrein vol met jong en oud. Interesse voor wat de standhouders te bieden hadden was nul en de enige reden van hun komst was dus het entertainment gedeelte op het grote binnenplein. Ja, zo kan ik óók een bezoekersaantal proberen te voorspellen, maar voor de standhouders is dat natuurlijk niet echt interessant.
Folkloristisch uitgedoste dameskoren, dansende huppelkutjes/jongelingen en dat allemaal onder de loeiharde begeleiding van het harmonieorkest waarvan de dirigent meermalen het publiek vergeefs tot meeklappen trachtte te verleiden.












Toen ik dan ook toch nog maar een keer de mast omhoog deed...(zien is geloven, nietwaar?) teneinde een leuk overzichtje te maken viel mijn oog op het videoscherm. Ja, kijk, die camera ziet op boven de massa uit wat je van beneden niet zien kunt en dus schrok ik me helemaal te pletter en nog geen tien seconden later vielen reeds de eerste druppels. Zakken die mast en inpakken die boel.....


"Miep... wegwezen en snel." was het enige dat ik hoefde te zeggen en nog geen twee minuten later reden wij de ruim boven de acceptgiro-grens de stad uit, gevolgd door een steeds dreigender lucht. Op de rondweg zagen we dat we vrijwel ingesloten raakten door het onweer en waren er onze oooohh's en aaaahhhh's vanwege de enorme bliksemschichten. Zo'n twee kilometer buiten de stadsgrens knalden de eerste hagelballen als bominslagen op de zijkant van de bus en op de voorruit en geloof me, ze waren meer dan zo'n vijf centimeter groot en dus vroeg ik M wat ze wilde.... schuilen onder een boom of gaan als de dit keer gesmeerde bliksem. "Gaan... gaan!" riep M boven het enorme kabaal uit en geloof me.... we gingen. Een aantal keren dreigden we, vanwege de telkens weer slingerende weg, wederom in het spoor van de depressie te belanden en zagen we naderende auto's snel rechts omkeert maken. Na twintig kilometer waren we de hagel kwijt en reden toen over een geasfalteerde rivier waar langs de kant allemaal wachtende auto's geparkeerd stonden. "Tja" sprak M de wijze woorden" dit was dan wel het spannendste van dit hele weekend, toch?" Thuisgekomen concludeerden we dat we dat we nog steeds moeten leren en dat deze beursgang ook weer een wijze les was aangaande Hongaarse zeden en gewoontes. ]]> Tue, 09 Jun 2009 08:41:57 +0200 http://homepage.mac.com/hansio/blog/ilc266038476.html
Ht is twaalf uur en nog steeds zijn er niet meer dan een handjevol mensen die de hitte trotseren. Was het vrijdag niet warmer dan een graad of twaalf en waren er daarom slechts een kleine honderd bezoekers, de zaterdag is nog veel dramatischer. Ventilatoren worden aangerukt om de stands in de sporthal leefbaar te houden en buiten zit slechts een heel klein handjevol onder het beschermende tentdoek. Standhouders gaan dan maar bij elkaar op bezoek en bij gebrek aan de verwachtte meute beginnen ze dan maar elkaars producten te keuren, waarbij het natuurlijk wat moeilijk is om als geitenboer de vuilniswagen van je collega te moeten proeven, toch?

Kinderen beginnen te vervelen en wanneer eindelijk tegen half drie de eerste band het podium opkomt is het publiek niet verder uitgegroeid tot een kop of twintig. Míp en ik hebben de verveling dan wat bevochten door wat onder een boom wat te slapen.... snurk?
Tegen half vier zijn we het zat en pakken onze spullen in en spreken af dat we zondag dus nog heel even een poging zullen doen en wanneer dat weer hetzelfde dreigt te worden, dat we dan definitief onze kuierlatten onder de arm zullen nemen. Voor de verkopers van suikerspin zal de strijd nog verder losbarsten en zullen ze, recht tegenover elkaar staand, hun prijzen nog verder moeten dumpen ( de ene had de prijs al met 10 forint laten zakken....) Zaterdag..... misschien honderd bezoekers?

Thuisgekomen krijgen we verwijtende blikken van onze beestenboel en zijn we zo door en door verrot van het nietsen in de warmte dat echt spelen er niet inzit. Ja, ze kan die bal nog tien keer voor mijn neus leggen, maar de energie ontbreekt gewoonweg. Noodgedwongen neemt P dan maar het initiatief en sleept J de nodige rondjes mee door de tuin, ondertussen wel de blik gericht op mogelijk nog spontaan te ontstane actie mijnerzijds. Het zit er niet meer in. Uitgeput... van de benauwende warmte en het nietsen........

Hanszio

















]]> Sun, 07 Jun 2009 05:34:36 +0200 http://homepage.mac.com/hansio/blog/ilc265866223.html

Ondanks de stormen en het heftige onweer hebben de meeste bomen nu nog zo ontzettend veel fruit hangen dat stutten met gekruiste latten de enige optie was en zelfs nu zullen we nog flink moeten uitdunnen om te voorkomen dat de meest volhangende takken bezwijken. Naast het fruit hebben we het de afgelopen dagen ook knap druk gehad met de rest van de tuin. Stukje bij beetje gaat het worden wat wij voor ogen hadden en hebben. Ja, dat niet elke boereneikel meteen goed leest op zaai-instructies hoeveel vierkante meter er uit een zak zaad gaat, dat is dan aan de ene kant jammer, maar het resultaat is dan toch ineen wel waanzinnig ( Ja, Mip... je had gelijk... ik moet beter lezen....)


Ondertussen hebben we alweer bezoek over de vloer en is het dus wel gezellig op deze steeds meer en meer leefbaar wordende plek en steeds vaker moeten we dus constateren dat het toch wel zeldzaam is dat er zoveel vrienden de moeite nemen om tóch maar even 1.500 kilometer hier naartoe te reizen.

Voor dit moment moeten we het hier even bij laten en komen we zo snel als het kan weer met het laatste nieuws vanuit deze nederzetting.
Hanszio]]> Fri, 05 Jun 2009 05:43:43 +0200 http://homepage.mac.com/hansio/blog/ilc265543692.html
Naast het altaar stond een scherm met daarop een tekst geprojecteerd stond die ergens over ging. Voor het altaar vier mensen en een peuter van twee jaar. Een mooi meisje, ook mooi in de kleertjes. Er klonk een stem via de microfoon, maar de woorden verdwenen in het niets. De schreeuw van een baby ergens achter ons en het rennen van kinderen door het gangpad verhinderde enige aansluiting met de man die het woord voerde. Toch sprak hij gewoon door zonder dat zijn gezicht enige ergernis vertoonde. Hij sloeg een kruis met was wat hij uit een wit potje haalde en even later dacht ik even de oude jusschenker van mijn moeder te herkennen die ze ooit met zegeltjes bij de Blueband had gespaard. Er zat water in waarmee hij het gezicht van het meisje bevloeide. Nu zei Hans van de week al dat we naar een doping moesten en de andere kant van de lijn snapte even niet waar het over ging. Maar natuurlijk gingen we niet naar een dope maar naar een doop. U leest het goed wij zaten in de kerk en nog wel op eerste pinksterdag. De dag, volgens een Hongaarse vrouw die het Engels niet helemaal goed begrepen heeft, dat Jezus naar de hel ging.

Nu heb ik helemaal niets tegen mensen die geloven in het hogere, dat zeker niet. En de kerk is prachtig met haar beschilderde muren en mooi gekleurde glas in lood ramen. Maar waarom zijn die banken zo erg dat je rug al snel pijn gaat doen en daardoor vanzelf naar voren gaat zitten, zodat het lijkt alsof je al een buiging maakt? Maar de doop ging goed en ook nog redelijk snel en voor we het wisten stonden we alweer buiten.

We reden naar een dorp ongeveer dertig kilometer verderop, daar waar het feest zou worden gevierd. Een prachtig dorp midden tussen de heuvels. Ook hier waren wij uitgenodigd maar dan om te werken. Inderdaad na het feestje in Pécs de eerste opdracht om voor deze gelegenheid salade te maken. Er was nog bijna niemand en ik zocht een plek waar ik kon werken en uitstallen. Op mijn werkplek stroomde veel Hongaarse vrouwen binnen die hun waar van suikergoed uitstalden in de vorm van prachtige taarten, bolletjes, rondjes en strengen. Op het veld werden vuren ontstoken om de verschillende soorten pörkölt te laten garen. De kolen in de bbq gloeiden. Dit laatste was allemaal mannenwerk. Ook het aardappelen schillen trouwens, waar meneer Molenkamp ook heel goed in is. Ovens warmden en gasbranders verhitte de pannen. De veertig kilo vlees voor ongeveer zeventig gasten verdween naar de plekken van bestemming. De gasten hadden het water al in de mond. Terwijl ik de salades opmaakte bedacht ik dat de klandizie vandaag wel eens heel dun zou kunnen zijn.

Rond half twee begon men te eten en moest ik bijna vechten om mijn salades gewoon af te kunnen maken. Graaiende handen die meer en meer wilden. Complimenten kwamen mijn kant op en terwijl ik doorwerkte werden mijn wangen gezoend. Zij wisten niet hoe goed mij dat deed, zij dachten waarschijnlijk dat dit heel gewoon was voor een Hollandse dat Hongaren dingen eten die ze niet kennen. De ruimte vulde zich met de geur van gebraden geit, gefrituurde kip, varkensnek en andere vleessoorten en ook deze koks moesten vechten om hun gerechten gewoon af te kunnen maken. Alles verdween naar grote tafels in de tuin en de wijn vloeide maar door en door. In de verte pruttelde de diverse soorten pörkölt en gloeiden de kolen van de bbq het vlees bruin.

Er werd wat gedut op grote kleden in de schaduw, even leek het feest in te storten maar tegen vijf klonk het sein: Eten!!! Bovenaan de tuin was een immense tafel gedekt waar iedereen werd uitgenodigd voor het diner. En toen begon men pas met eten, werd er gesmuld van alle lekkere dingen uit grote pannen en gingen het restant van het suikergoed over tafel. Voor ons leek het allemaal wat veel maar de Hongaren genoten van deze overdaad aan feest.

En nu maken we ons op voor de beurs in Barcs, waar Hans is uitgenodigd om drie dagen een presentatie te geven van zijn werk. Het is nog even doorkleunen, maar dan is er ook wat. En donderdag komen vrienden voor een paar dagen, dat zal even schipperen worden met de tijd.

Mip ]]> Mon, 01 Jun 2009 12:08:11 +0200 http://homepage.mac.com/hansio/blog/ilc265128807.html Eindelijk klinkt er een groggy stem en komt er een stoffige man door de wat volgestouwde corridor aansloffen. Zijn kop is rood aangelopen en het vel heeft op verschillende plaatsen al wat losgelaten... wat sleets, zeg maar. Of hij een kamer heeft? Ja zeker en of ik maar wil volgen.
Langs buiten belanden via een kleine stenen trap op de logeerafdeling en daar opent hij een kamer... net zo sleets als hijzelf.
Een krap tweepersoons bed en een klein, neen, pierklein éénpersoonsje van hooguit eenzeventig lang.
Ja, dat wordt nu lastig, want, zo duid ik mijn lengte, daar pas ik vast niet in, ook al is de prijs slechts 5000 forinten. Dat is dan weliswaar nog geen 20 euro, maar dan toch.
Eureka... zo besluit ik. Dan ga ik toch gewoon diagonaal is dat tweeperoonsbed?
Diagonalís? Ja..... maar dan ligt u wél in het twee persoons en dan moet ik wel de dubbele prijs berekenen.. zo vat hij het ontstane probleem boerenslim samen.
Ik haal mijn schouders op en wens hem een goedenavond.Hij sloft achter me aan en mompelt nog wat. Met nog steeds dezelfde afgezakte schouders verdwijnt hij weer in zijn schuilplaats, waarschijnlijk blij dat ie weer rust heeft.
Ja, het leven rond het Balaton mag dan wat aangepast zijn aan de nieuwe tijd, maar dan toch nog niet voor iedereen........ gelukkig.

Later, wanneer ik dan na lang zoeken toch nog een hotel heb gevonden met een ruim bed, blijkt dat bij de prijs zowel het ontbijt als het diner is inbegrepen. Lekker buiten zitten in een zwoele temperatuur. Ik haal eten in de zelfresto en bestel bij de iets te snelle ober ( ja, hij spreekt me aan in het Duits en ik maar volharden in het Hongaars.....) een glas droge rode wijn. Die is best te pruimen en dus vraag ik er, wanneer ik ben uitgegeten van de kotelleten en doppertjes met peentjes, nog eentje om bij een peuk nog wat na te tafelen. Na een kleine teug proest ik het bijna uit en roep terstond de ober ter verantwoording. Nee, zo weet hij zeker, het is echt dezelfde als daarnet en of ik meteen even de bon wil aftekenen. Ik maak hem duidelijk dat dit azijn is en dat ik absoluut niet af ga rekenen en al helemaal nergens voor tekenen. Nou, dat is even tegen het zere been. Meteen nog twee man erbij... ruiken en proeven.. elkaar aankijken met een blik van" hoe kan dát nou, want verleden jaar was ie nog goed." Dan de hoofdober erbij en voor hij zijn mond kan openen heb ik hem medegeeld dat ik hier woon en dan ook nog wel vlakbij Villány..... dus vertel mij iets over wijnen. Mijn karafje wordt weer meegenomen en een paar minuten later heb ik een wijntje dat nog beter is dan de eerste en ondertussen zie ik mijn nog volle karafje weer gewoon bij de te schenken wijnen worden weggezet. Ik geniet van het wijntje en nog meer van het moment dat volgende ochtend als blijkt dat het niet op mijn rekening is gezet. Lafaards! Nu heb ik weer niets te kankeren..... verdomme, en ze hebben geen van allen nog niets eens de eerste aanleg voor een geschilferde huid.

Hanszio




Tja, het zal wel een concert worden uit de Hartmann-serie.




Sorry, heren, maar de cursus rietdekken gaat vandaag niet door. Riet is ziek.]]> Wed, 27 May 2009 16:53:27 +0200 http://homepage.mac.com/hansio/blog/ilc264853344.html KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

Haar stem klonk opgewonden door de telefoon. Ze vertelde dat het eten van de vorige avond een groot succes was. De directeur van de Praktiker had gekookt en iedereen was er vol lof over. Rita vertelde dat ze uitkeek naar de avond, wanneer ik mijn kookkunsten zou komen tonen. Toen werd ik eigenlijk een beetje zenuwachtig. Had ik wel de goede keuze gemaakt voor deze Hongaarse uitdaging? Maar ik kon toch niet meer terug, het menu stond vast.

Rita at voor het eerst bij ons in Vlaardingen. Elizabeth had haar naar Nederland gehaald en maakte een rondreis langs allerlei bekenden. En al toen ontstond bij Rita het idee om er iets mee te doen voor één van haar kunstprojecten. En dan nu, drie jaar later, mocht ik een van mijn romantische (en bijna onhaalbare) dromen uitvoeren. Eten maken in de illegaliteit, zonder kaart.

Voordat de borden helemaal mooi opgemaakt waren werden ze al bijna onder onze handen weggetrokken. Naast mij hoorde ik Elizabeth zeggen: Je moet sneller Mip, dit gaat te langzaam. Maar ik vond dat mensen gewoon maar eens rond moesten gaan kijken bij de prachtige expositie die ik samen in dit pand mocht delen. Het was bloedheet en ik hou ervan om overzicht te houden. Toch gingen mijn handen sneller, hoewel dat ook niet veel hielp. Er vormde zich een steeds langere rij met gezichten waar de lekkere trek van af te lezen viel. Alle stoelen waren bezet dus liep men al etend met het bord in de hand langs de expositie. Rita sleurde bekenden mee naar binnen, stelde hen voor en ritste de borden van tafel. Elizabeth en ik werkten in een steeds sneller tempo door terwijl Hans nog extra dingen aansneed. De stadstelevisie filmde en de fotograaf van de krant niet op kon houden met het maken van foto’s . In de verte hoorde ik vrouwenstem met een duidelijk Hongaars accent zuchten: “oh this is better than sex”. Hetgeen ik wel wat overdreven vond. Mijn naam klonk ineens uit vreemde kelen en als ik opkeek zag ik glanzende gezichten en gebarende handen dat ze het lekker vonden.









De directeur van de Praktiker sloeg zijn ogen neer toen ik hem de hand schudde. Met een neiging tot nederigheid probeerde hij mij het geheim van het voedsel te ontfutselen, iets wat Hans nog net op tijd voorkwam. Ik had duidelijk zijn smaakpapillen geraakt. De man was zo enthousiast dat hij gelijk plannen wilde maken en die met mij door wilde spreken, maar helaas ontbrak mij de tijd omdat er nog meer gasten stonden te wachten. We houden contact, dat is zeker.

De planning was om voor ongeveer dertig mensen te koken en gelukkig meet ik altijd nogal ruim en twee uur later en zeker vijftig gasten verder waren alle schalen zo goed als leeg en snoepten vreemde handen de laatste restjes uit de schalen. De vele kilo’s aardbeien, die in de ochtend in de bloedhitte door mijn familie waren geplukt als toetje voor deze avond, stroomden van mond naar mond als zoete afsluiter.

Nee, ik had geen kaartjes met naam en adres. En nee, ik had dit succes niet verwacht. En ja, ik ben zo trots als een aap dat ik werd overladen met (Hongaarse en Nederlandse) complimenten. Er zijn veel mensen die hebben gevraagd of ik deze tour ook een keer voor hen wil uithalen en als 10% hier op terug komt heb ik voorlopig wel een tijdje werk. Maar eerlijk is eerlijk zonder steun van Elizabeth en Hans had ik dit niet zomaar gered.

Fluitend ruimden we op. Broer Jan stak de handen uit de mouwen en niet veel later leek het net of er helemaal niets gebeurd was. Er volgden nog veel handen en zoenen en tegen negen uur konden we eindelijk weg rijden. Ik was de MOB (Mip Onbetrouwbare Bestuurder). Het begon al aardig donker te worden. Geen avondlucht, maar wolken. Dikke diepgrijze dreigende wolken die niet voorspeld waren. Voor mijn doen reed ik aardig door om op tijd thuis te komen, terwijl Hans vond dat er nog wel een “tandje gas” bij kon. Het werd heet in de auto, ondanks de ver openstaande ramen. Even dacht ik dat het succes naar mijn hoofd was gestegen, maar het was duidelijk de luchtdruk die je de adem bijna af kan snijden. De lucht werd onheilspellender. Dreigden de wolken eerst gestaag nu was duidelijk dat er iets met een noodvaart op ons af kwam.

Eenmaal thuis brachten we zo snel mogelijk alles in veiligheid wat weg zou kunnen waaien. De lucht trok dicht tot zwart en dreigend donker groen. Zweet liep in stralen van ons lichaam. Het flitsen en donderen klonk nog in de verte. Toen een korte stroomstoring als teken dat er elders iets mis was. We bleven op het terras, omdat onze sensatiezucht dit nou eenmaal eist. De wind trok aan. Dikke druppels donderde met zoveel geraas naar beneden dat wij even dachten dat het grote hagelstenen waren. Hels licht en niet veel later de donder. Het water stroomde als een kleine rivier over het tuinpad. Toen bond de wind in. Er was geen zuchtje meer te bekennen was. We waanden ons in het oog van een tornado. Een lichtflits en daarna een klap. De stroom viel weer uit, maar herstelde zich dit keer niet. Vanuit het niets stak de wind weer op en raasde door de tuin. Bomen, vol in het blad en vol fruit, bogen zich alsof zij nog jonge twijgjes waren. Stoelen vlogen omhoog en vielen weer neer. Alles wat maar mee werkte werd losgerukt van de aarde om daarna weer neer te pletteren. Een kwartier later werd het rustig. De tornado (dat bleek later) verliet ons grondgebied om even later ergens anders grote schade aan te richten en ons in het donker en zonder stroom achter te laten. De fruitbomen zijn geschud en slechts één boompje heeft dit natuurgeweld niet overleefd.

En gisteren zouden we met de familie en onze vrienden P en E gaan varen op de Dráva. Deze week had ik keurig een afspraak gemaakt voor acht mensen bij onze vriend Jószi. Eenmaal aangekomen zat zijn boot stampvol en stond op het punt van vertrekken. Ook Jószef liep rond en was druk in de weer met zijn eigen boot. We namen plaats op het terras, of we nog even vijf minuten wilden wachten. Niet veel later vertrok de boot, zonder ons.











We dreven geluidloos over het water. De geur van bloeiende cederbomen, het geluid van verscholen vogels in het bos. De warmte van de zon, de koelte van het water. Iedereen was stil om niets te missen. Toen startte Jószef de motor en voeren we de zijarm van de Dráva uit om later met een vaart van zestig kilometer per uur het Nemzeti Park aan ons voorbij te zien gaan. Op naar de volgende plek. Hij stond rechtop achter zijn stuur van zijn prachtige platte speedboot, zonder echt stoer te zijn. Jószef had het duidelijk naar zijn zin, net zoals wij. Met z’n achten zaten wij totaal overdonderd door deze verrassing om ons heen te kijken. Ik zag een brede glimlach op het gezicht van neef Gérard, die net zoals zijn vader wel van een beetje snelheid houdt. Bij elke plek waar hij iets vermoedde minderde hij vaart en waar nodig zette hij de motor uit, om zeker te weten dat wij zouden genieten van hetgeen deze natuur ons te bieden heeft. Vogels vlogen op en toonden hun schoonheid in volle pracht. Toen we na anderhalf uur stopten om even aan wal te gaan toverde vriendin E een overheerlijke, die morgen vroeg gebakken, spinazietaart tevoorschijn. Dit was nog toen iedereen in de veronderstelling leefde dat we met een trage fluisterboot zouden reizen, daarom moesten we het glas witte wijn ontberen. Maar alle gezichten stonden op genieten van alle mooie dingen die ons toch maar zo weer overkwamen. Na ruim drieëneenhalf uur en meer dan 100 kilometer varen stapten we weer aan wal in Barcs. Aangebrand door de zon, duizelig van de sensatie die ons was overkomen. Het is een weekend geworden om nog lang op terug te kijken en ik vind het bijzonder dat mijn familie hier allemaal bij was.

En toen we om half tien thuis kwamen viel niet veel later de stroom weer in. Vierentwintig uur zonder, dat moet kunnen..... met een goede vrieskist.

Mip ]]> Sun, 24 May 2009 12:22:24 +0200 http://homepage.mac.com/hansio/blog/ilc264520489.html Volgens de actuele weersberichten zou het hier dus al dagen moeten regenen en onweren, maar daar hebben wij nog niets van mogen meemaken. Gisteravond (Míp had nog een zoveelste regendans uitgevoerd) zag het er nog even naar uit. De hemel kleurde grijs en de wolken werden dreigender dan dreigend, maar regen? Forget it.





Overdag waren we met elkaar nog naar Harkány geweest om daar wat te genieten van de geneeskrachtige werking van het water daar. Een zus van M is nog al wat kwakkelend en kon haar genot gewoonweg niet op en wat haar aanging hadden we daar wel dagen mogen blijven. Haar broer kende het programma al deels en was dus op de hoogte van de ceremonie die rond drie uur zou volgen. Juf op de brug en iedereen braaf de bewegingen volgend stond ook hij daar braaf tussenin. Slechts het feit dat hij aan de oefeningen ietwat overijverig deelnam en dus wat waterspetters veroorzaakte maakte hem bijna persona non grata. Geërgerde blikken waren zijn deel en dus werd ons plezier alleen maar groter. Het is vreemd. Je gaat daarheen om te genieten, maar lol hoort daar zeer zeker niet bij, vooral niet bij de Nederlandse oosterburen die daar dagelijks veeltallig aanwezig zijn.



De hitte kan is maar niet te stuiten en zelfs Jolene, toch een rasechte zonaanbidster, was het allemaal teveel en dat terwijl zij toch degene is die als eerste 'buik omhoog' in de zon gaat.


Onze grootste vreugde op dit moment gaat uit naar de hernieuwde tuin. Het teveel wat ik aan zaad zaaide is aan het knallen. Overal vliegt van alles de grond uit, maar zelfs de klaprozen houden de middelste blaadjes gesloten om het hart te schermen tegen de verzengende hitte.
Ja, 't is even wennen weer, maar het zal zoals altijd wel weer wennen. (Voor hen die de bewuste blog hebben gemist: We waren aan het inzaaien en Míp vroeg nog aan mij of ik de verpakking wel goed had gelezen. "Ja, hoor. Is goed voor 100 vierkante meter!" Ik bijna klaar en dan roept Míp: "Schat..... hier staat dus dui....zend... vierkante....meter!" En dan ik, met mijn tuinbouwopleiding...... eikel. Maar wees nu eerlijk, is het mooi of niet?




Hanszio]]> Wed, 20 May 2009 15:54:48 +0200 http://homepage.mac.com/hansio/blog/ilc264247031.html KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

Er klonk geluid van vallende hamers en borende machines. Het geluid kwam vanuit de hoogte. Mensen keken dan ook omhoog, meestal met de mond iets open. De warmte zorgde er voor dat velen zomers gekleed waren. Maar ook opvallend veel mooie kledij deze dag. Misschien was het daarom dat de kunstenaar niet op tijd zijn project af had, want om vijf uur zou de opening zijn en het liep al tegen vijven.

Een paar dagen daarvoor stonden er alleen nog grote stapels houten pallets met daarbij de tekening wat het geheel zou moeten gaan voorstellen. Een trap, midden in de winkelstraat tegen de gevel van de galerie, zou de publiekstrekker van het kunstenaarsproject “Temporary City” moeten worden. En nu het nog niet af was bleek het al veel aandacht te trekken. We namen een ijsje op het terras vlakbij en Meneer Molenkamp genoot van zijn ijsje en alles wat aan zijn ogen voorbij trok. We zagen bekenden voorbij trekken, vreemd genoeg. Of ze moesten natuurlijk naar iets anders onderweg zijn. Niet veel later bleek dat zij de goede richting uit gingen en wij bij het verkeerde project zaten te wachten. Eén geluk daarvan is dat wij de openingsspeech gemist hadden, want er wordt vaak nogal veel en lang gesproken. Maar aan de andere kant misten we wel weer precies de personen die we graag hadden willen ontmoeten. Jammer, maar helaas.

Boven sommige panden hing een rode ballon als teken daar zich daar een project afspeelt. Veel was al klaar, maar in sommige panden werd nog keihard gewerkt om de boel op orde te krijgen. Aangekomen bij het allerlaatste pand ontmoetten wij Rita, de galeriehoudster.

Druk doende met plakletters zat zij tussen een hele rij fietsen die tegen een rode muur stonden. Dit pand is omgedoopt tot het Amsterdampand. Het pand waar Nederlandse kunstenaars hun kunsten mogen vertonen terwijl er mooie dames in rood licht in de etalage lonken. Het blijft altijd een fijn beeld van Nederland. Er gaat nog meer gebeuren in dat pand, maar daarover later meer.

Tegen half negen klonk er geluid van vallende hamers en borende machines. En de kunstenaar, hij zwoegde voort terwijl mensen met de mond iets open omhoog keken. De trap was bijna klaar.

Mip ]]> Sun, 17 May 2009 11:57:10 +0200 http://homepage.mac.com/hansio/blog/ilc264072728.html Zoveel mail krijgen we telkens met vragen over hoe het nu ons en de dieren vergaat.
De katten? Goed. Jolene? Prima, die is overal mee tevreden en is het meest blij wanneer ze haar buik richting zon mag keren.
Míp? Uitstekend zelfs al is het leven met de tuin wel soms erg vermoeiend zo in het voorjaar.
Pip dan? Nou, daar gaat dus even dat filmpje over.
Wanneer je niets hebt met honden, dan maar even niet kijken. Lijkt het je wel leuk, klik dan maar even op afspelen.

Hanszio (waar het ook uitstekend mee gaat dank u)

">Je zal toch maar je telkens eigen lucht herkennen.
]]> Fri, 15 May 2009 11:32:07 +0200 http://homepage.mac.com/hansio/blog/ilc263888609.html KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

De druk bouwde zich al de hele dag op. Het vallen van de regen was zelfs te ruiken maar de druppels lieten nog enige tijd op zich wachten. Natuurlijk is er blijdschap als er regen valt na zoveel hete dagen, maar er zitten toch altijd weer zorgen bij.

Hij was al weer twee dagen niet verschenen bij het eten en bij de eerste lichtflitsen hoopte ik dat hij ergens onderdak had gevonden. Hij had wel eens vaker een maaltijd overgeslagen, maar dit keer duurde het mij toch iets te lang. Ik maakte extra wandelingen door de tuin en riep zijn naam in de hoop een klein antwoord terug te krijgen. Misschien vanuit het graan, misschien vanuit de bosrand aan de overkant van het kleine water. Niets. En nu vielen de eerste klappen en sloeg de regen tegen de ramen. Ik hoorde iets tussendoor, of misschien wilde ik het horen. Maar nee, tijdens een felle lichtflits zag ik nog net zijn schreeuw achter het raam van de terrasdeur. Zijn ogen stonden angstig in zijn mooie rode sproetenkop en zijn tijgerjas was doordrenkt van de regen. Tígris was weer thuis.


De wind trok meer aan en daarmee een zorg erbij. De fruitbomen staan vol in blad en dragen zoveel vruchten dat een zuchtje wind al fataal zou kunnen zijn. Ook zonder wind en regen buigen de takken zich al onder het gewicht van de lang nog niet rijpe vruchten. Als ik er naar kijk vraag ik me al af hoe wij in vredesnaam zo’n grote hoeveelheid kunnen verwerken. En toch..... ja toch maakt een mens zich dan weer zorgen of niet alles verloren gaat onder een donderse onweersbui. En bij inspectie bleek dat slechts één tak van een perzikboom het begeven heeft en dat geeft dan weer een zucht van verlichting.





Terwijl de regen valt en het gras onder mijn voeten groeit en de geur van natte aarde mijn neus binnendringt loop ik richting huis. De stem van de buurvrouw klinkt uit het graan, ze is op zoek naar slakken. Muggen dansen hun paardans.




Mip ]]> Wed, 13 May 2009 08:23:29 +0200 http://homepage.mac.com/hansio/blog/ilc263654657.html Voor de caravan een minder leuke verrassing. Wij weten uit eigen ervaring dat onze beesten kanjers zijn die helemaal doorkneed zijn in teamwork. Pip ruikt de prooi, Jolene doet het graaf en duikwerk en de katten... die dekken de mogelijke ontsnappingsroutes. Wij hebben ze dat al vaak zien doen met ratten, muizen en mollen. Dit keer is het een dier geweest dat ik graag liever bij leven had gezien in plaats van uitgevloerd in het gras. Pip had al dagenlang lopen etteren met z'n kop recht in de lucht en daaruit konden we opmaken dat er iets in de oude houtstapel moest huizen. Vanmorgen dus het resultaat.... een dode steenmarter, al zou het ook een jonge bunzing kunnen zijn... wie weet.
Tja, dat instinct, dat ontneem je ze eenmaal niet. En een zakboekje met gewenste en minder gewenste tuingasten zie ik ze nog niet iedere dag bij zich dragen, toch?

Dan nog een leuk berichtje. Gisteren weer eens wezen varen... tja, het wordt gewoonte bijna. Onze nieuwe vriend de kapitein had zes betalende gasten gisteren en dus belde hij vrijdagavond op of we zin hadden om mee te varen, tezamen met een clubje van zijn vrienden. Nu is de Donau best aardig, maar de Dráva... dat is andere koek. Een bijna privé boottocht van enige uren heeft ons in ieder geval weer een hoop geleerd over die rivier en over de historie, want op deze boot heeft ooit in beroerder dagen Breznjef nog van hetzelfde uitzicht mogen genieten.... oud bootje, dat nu weer wel.

De foto's vind je dit keer in chronologische volgorde allemaal onder deze bijdrage.
Tot later maar weer.
Hanszio









]]> Sun, 10 May 2009 15:24:16 +0200 http://homepage.mac.com/hansio/blog/ilc263537882.html Het lag in onze bedoeling om bij het zagen gelijke tred te houden met de aanvoer en dus zodoende telkens plek te maken voor de verse aanvoer...... edoch, we hebben buiten de waard gerekend. De vaart waarmee de aanvoer geschiedt in combinatie met de temperaturen maakt dat de aanvoer het wint. Die aanvoer geschiedt, bij gebrek aan een tractor met aanhanger, met een enige tientallen jaren oude Zuk. Die Zuk is van Poolse makelij en wordt in dit misschien wel honderdste leven danig op proef gesteld door tijdens de ritten met wel meer dan twee ton aan hout te worden afgeladen.




Dat die krachtpatsers dus stammen van een meter lang en veertig centimeter dik neer blijven donderen doet je de moed in de spreekwoordelijke schoenen zakken en hebben we besloten om dan maar weer terug te vallen op eigen tempo.

Andere krachtpatsers hebben we aan de rand van de binnentuin. Precies achter een mooie balk die Boerenleen ooit vastmetselde, heeft een familie zwarte mier kwartier gemaakt. Ongeveer anderhalve centimeter groot als kleine schoothondjes hebben zij aan de andere kant van de balk heel onprettige buren. Een kolonie van nog geen 2 millimeter grootte rode mieren zaait hier terreur en Míp heeft daarmee al kennis mogen maken. Bij het verplaatsen van een grote bloempot kleefden er daaraan nog enige van voornoemde rode rakkers en dus is ze nu op meerdere plekken van haar lijf getooid met knap forse bulten..... nee, die niet meegerekend, natuurlijk.
Toen ik dus het schouwspel volgde waarmee de grote buren trachtten die kleine tot voedsel tot zich te nemen werd ik totaal verrast door de enorme vuurkracht van die kleintjes. Vastberaden trippelden die knotsen op hun hapje af.... deden een poging en werden letterlijk enige centimeters terug gesmeten door de giftige beet van die rooien. Verbazingwekkend dat er keer op keer een nieuwe kandidaat was die zich opwierp om vervolgens keer op keer te worden afgeschrikt door dat rode tuig die kleintjes.






Het is leuk om telkens weer wat nieuws te zien of ontdekken en dus hebben we wat dat aangaat voorlopig genoeg in eigen tuin om ons daar de komende jaren in te verdiepen.

Hanszio]]> Sat, 09 May 2009 06:58:01 +0200 http://homepage.mac.com/hansio/blog/ilc263372953.html KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

De opkomende zon strijkt over de zachte wolkenlucht. Mooi grijs, dat bestaat ook. Helder en stralend. Het groen van de oase die onze binnentuin is geworden steekt er mooi bij af. De paarse aren van salie in bloei, het helle geel van (oh zo lekkere) violen. Zo zou het leven heel vaak mogen zijn. De dag beginnen met een diepe zucht van verbazing en overweldiging.

De elektrische grasmaaier van Lacsí zoemt terwijl de geur van vers gemaaid gras zich verspreid. Ron trekt een lijn van plakband om de onderrand van de muur mooi strak te krijgen. Arwen zeult met een kruiwagen vol gras waarin ze ruimte heeft gelaten om Pip er op te laten zitten, zodat hij voor even zijn piepende kop kan houden. Er is al veel gedaan. De muren zijn geverfd, de tafel is opnieuw geschuurd en in de lak gezet. De aardbeientuin is helemaal ontdaan van onkruid en in de moestuin staan nu paaltjes waar ijzerdraad aan komt om de tomatenplanten in hun groei te ondersteunen. Er is veel gedaan, teveel om op noemen eigenlijk en dat terwijl Ron en Arwen dit vakantie noemen. Ze stralen rust en ontspanning uit en passen daarmee precies in onze kleine oase en in de zucht van verbazing en overweldiging.















Zuchten deden wij ook afgelopen maandag in Barcs waar Hans was uitgenodigd om een presentatie te geven van zijn werk als fotograaf. Een kleine zaal die speciaal was ingericht bleek veel te klein. We verhuisden naar het restaurant dat om zes uur vol liep met leden van de club. Slecht één man van de ongeveer vijfendertig sprak Duits. Hij deed voor Hans de vertaling terwijl Józsi de foto’s over de tafels verdeelde en direct uitleg gaf waar mogelijk. Józsi is een wonderlijke man die zich inzet voor onze zaak. De foto’s worden vol interesse bekeken en veel complimenten komen de kant van Hans op. Daarna volgt een presentatie van iemand die iets met bewakingscamera’s doet. Om niet onbeleefd over te komen blijven we keurig zitten. Maar na een half uur beginnen de woorden een brei te worden en na een uur nemen we geen woord meer op. Tijdens een adempauze van de spreker nemen we onze kans waar en vertrekken. Niet zonder Józsi te bedanken met stevige handen en een paar flinke klapzoenen. We houden contact, dat zeker.

Mip ]]> Thu, 07 May 2009 09:09:12 +0200 http://homepage.mac.com/hansio/blog/ilc263210335.html bevrijdingsactie, misschien. Hier niet. Hier moeten de mensen voor zichzelf zorgen en dat is voor de meesten al moeilijk genoeg.

Hanszio


]]> Tue, 05 May 2009 11:58:54 +0200 http://homepage.mac.com/hansio/blog/ilc263011091.html Ik heb een oproep. Als expats hebben wij vaak behoefte aan het lezen van nieuws over dat kikkerlandje en ook volgen wij daarbij al tijden een aantal favoriete blog's van andere expats. Eén daarvan is Cees Chamuleau. Hij is een leeftijdsgenoot die emigreerde naar Cambodja en daar nu dus als vrijwilliger fantastisch werk doet. Het zou te ver voeren om dat hier allemaal uiteen te zetten.
Cees heeft nu een probleem met de 'overheid' en ik vind dat zoveel mogelijk mensen hem moeten helpen om dat probleem te tackelen.
Hoe precies e.e.a. in zijn werk moet gaan weet ik ook nog niet, maar dit is in ieder geval een aanzet. Misschien dat een betrouwbaar iemand in Nederland een gironummer kan openstellen teneinde daar een inzameling kan houden voor zijn doel.
Natuurlijk, het is crisis. Uiteraard, er zijn zoveel hulpvragende doelen. Natuurlijk, iedereen heeft het vandaag de dag moelijk.
Maar het moet toch mogelijk zijn om dat kleine stukje van bij te dragen?
Dit is slechts een aanzet en we hopen dat er vanzelf een intiatief op gang gaat komen waarbij Cees uit de problemen komt en de kinderen daar een stukje toekomst zullen krijgen.
Ben je nieuwsgierig waar het allemaal om gaat, klik dan op de volgende link.Cees in Cambodja


Na deze oproep dan ook nog even de eigen bijdrage van Míp

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

Nog een laatste wandeling door de tuin. Nog een laatste aanwijzing naar een nest vol kleine koolmezen, gemaakt in een gat in een paal. Nog een laatste aai voor hond Door. Er volgen zoenen en kussen. En nog meer kussen. Dan zwaaien we ze uit. Mijn hart rilt voor even. Wat was het geweldig fijn dat ze er waren. En wat vonden we het heerlijk om Ernst en Louise weer even te horen en te voelen. Dan gaat het leven gewoon weer door.

We reden door het prachtige landschap. Velden vol koolzaad trokken aan ons voorbij. Onze zomerse kledij paste precies bij dit moment. De zon brandde terwijl de airco de auto lekker koel hield. In de verte, maar ja dat was in de verte, pakte donkere wolken zich samen. We raakten zelfs nog onder de indruk van de bliksemschichten die door de wolken heen sneden. We maakten een plan, omdat we toch nog tijd over zouden hebben. We zagen het al voor ons, niet ver van de Galerie zouden we ons neer vleien op het groene gras. We zouden onze ogen zelfs nog voor een half uur kunnen sluiten en genieten van de warmte. De Galerie naderde en zo ook de onweersbui die onze plannen vervaagden tot een wens die niet zou uitkomen. Eenmaal binnen was alles prachtig opgesteld. Een tentoonstelling die met veel zorg en smaak is ingericht. Waar tijd noch moeite voor gespaard leek te zijn.

De muzikanten druppelden binnen. Een kraam met etenswaren en drankjes werd in gereedheid gebracht maar niet alvorens een dekzeil bescherming zou bieden tegen de regen die misschien zou gaan vallen. Het werd kouder en van binnen klaagde ik. Hoe kon ik nou zo stom zijn geen extra kleren mee te nemen? De eerste flitsen, daarna de klappen van onweer en een onvoorstelbare bak regen daalde neer op het dorp dat zich in gereedheid bracht voor het grote feest. Ron leende een paraplu, rende naar de auto en leende mij zijn vest uit. Steeds meer mensen renden in haast van hun auto naar de Galerie. Het werd zelfs dringen om binnen te komen. Veel gezichten waren bekend van vorig jaar en gelukkig voegden zich tussen het gewoel ook vrienden. Muziek klonk van binnenuit en daarna weer buiten. De kinderen die hun dans hadden ingestudeerd bleven thuis, omdat de regen aan bleef houden. Er hing een mengeling van opwinding en teleurstelling, maar iedereen was het er over eens dat de natuur zich niet laat sturen. De kou trok via de voeten naar de rest van het lichaam en zelfs het vest van Ron kon mij niet meer warmen.

Op de terugweg in de auto waren donkere, bijna zwarte luchten achter ons zichtbaar. Mijn voeten werden warmer, zelfs de rest van mijn lichaam werd warmer. Maar mijn hart bleef nog voor even koud. Weten dat je vrienden hebt, maar vooral weten waarom je ze soms zo kan missen.

Mip ]]> Sun, 03 May 2009 04:38:11 +0200 http://homepage.mac.com/hansio/blog/ilc262680037.html KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.
We zwaaiden de trein nog na die langzaam uit het zicht verdween. Niet dat Margreet ons nog zag, het was meer voor de vorm. De zon scheen over het perron en wij wandelden er langzaam overheen. Het blijft altijd fijn om met een goed gevoel iemand uit te zwaaien. Het gevoel van: het had best een paar dagen langer mogen duren.


We namen een rustdag, omdat de wind uit een richting kwam die de benen zwaar maakt en het hoofd moe. Toegeven is het enige medicijn. Slapen en daarna weer fris opstaan. Het hoort bij dit land, dat is wel een les die ik geleerd heb. Daarna in alle rust de dingen voorbereiden voor de maandag, omdat R en A de caravan weer voor een tijdje gaan bewonen. Om negen uur in de avond klonk de telefoon. E en L. Ze hadden aangekondigd om in de loop van de week hier te landen, maar reden nu met de camper door Kroatië, nog maar 100 kilometer hier vandaan, waar geen plaats voor hen was. Rond elf uur reed hun camper het terrein op en was er een weerzien alsof het nooit anders was geweest. Voor hun hond Door was het nog even wennen.

Maandagmorgen kreeg ik in alle vroegte mijn eerste lessen in vogelgeluidherkenning. Al die tijd dat ik dacht een merel te horen bleek het een zwartkopje. De mussen die ik aanzag voor één soort blijken er nu minstens drie verschillende te zijn. En inderdaad, de paradijselijke nachtvogel is een nachtegaal. Rond de middag was er een hartelijk en heel fijn weerzien met R en A. Voor A een extra therapie om haar certificaat voor harige dieren een aanvulling te geven. Drie katten meer dan vorig jaar en hond Door als extra attractie.

Voor dinsdag had Laci aangeboden om karpersoep voor ons te maken. Om klokslag twaalf uur werd een enorme ketel de tuin binnen gesleept. Brood erbij en extra peper voor de smaak. Precies dit was een mooie inleiding van het Hongaarse leven.


De wind trok aan en voelde zwoel. Buiten klonk het geluid van een afbrekend houthok, kreunende spijkers en dito mannen.





In de moestuin stond L, kont omhoog handen in de aarde, om de tomatenplantjes een plek te geven om verder te groeien. Een stukje verderop, in alle stilte, zat A in de aardbeientuin om die te ontdoen van onkruid.


De wind werd kouder en het leek er zelfs op dat het zou gaan regenen. Maar van stoppen was geen sprake. De nieuwe plek voor het houthok werd bepaald en met z’n vieren groeven ze enorme gaten om er de palen in vast te zetten. Tussen de meiden hoorde ik het geluid van zachte zoemende gesprekken. Toen viel er regen en wist ik dat ik voor even niet met water zou hoeven slepen. Hoe mooi kan het leven zijn.

Mip ]]> Wed, 29 Apr 2009 08:40:36 +0200 http://homepage.mac.com/hansio/blog/ilc262408957.html
We melden ons met Margreet, ons bezoek, aan de steiger zoals afgesproken en maken kennis met de hechte vriendenclub en zien meteen ons scheepje voor die dag. Het is een enige tientallen jaren oud exemplaar van oost Duitse makelij en is perfect onderhouden. Het clubje kent elkaar al van jongs af aan en hebben alle vier een andere rol in de club. Van bescheiden en teruggetrokken, tot aanwezig en behulpzaam. Van actief tot passief.... kortom, zoals vriendenclubs meestal schijnen te moeten zijn. Zelf nooit zo'n deelnemer geweest aan dat soort clubjes, maar er altijd wel met bewondering naar gekeken.

We maken los en varen met het tegen de stroom in ( zoals de lezer wellicht weet is de Donau de enige rivier in Europa die van west naar oost stroomt) en hebben deze zaterdag het rijk alleen. Al snel wordt ons duidelijk gemaakt dat het hier nog geen jaar geleden zou krioelen van de pleziervaartuigen, maar dat er door de crisis nu niemand het water opgaat om daar nu brandstof te gaan verspillen. Nog geen kilometer buiten Móhacs passeren we tegen de stroom in een hele vloot Roemeense schepen. Ze liggen geparkeerd totdat ze vracht in kunnen nemen en die zal bestaan uit maïs of graan. Nee, geen koolzaad, want die gaat naar het westen voor de biobrandstof. Dagen liggen ze er en soms zelfs weken en terwijl we ze langzaam passeren komen er mannen in werkkleding uit alle gaten en hoeken van de sleepschepen en gebaren dat we langszij moeten komen en maken daarbij een gebaar van de fles aan de mond. Ze hebben niets aan boord en verwachten van ons overduidelijk een opkikkertje.
Onze 'kapitein' maakt duidelijk dat deze mannen vaak meer dan een half jaar onderweg zijn. Vanaf dit punt vertrekken ze richting Roemenië en vandaar naar Rusland, niet anders dan in de oude tijd..... wekenlang in een trosje schepen achter een grote en antieke Donausleper.

Na een paar uur varen zonder dat we ook maar enige beweging op het water zien komen we bij het Schwabisch stadje Dunaszekcsö en verteld één van de vrienden dat hij hier ooit nog wel eens doorheen gevaren is. "Doorheen?" Inderdaad.. doorheen. De laatste decennia is het waterpeil hier in het voorjaar dusdanig gestegen dat er net iets meer dan dertien meter gemeten is en dat houdt in dat het halve stadje onder water verdwijnt. "Maar waarom verhuizen ze dan niet verder omhoog?" probeer ik nog.
Maar praktisch als de Schwaben zijn, schijnen ze dat dan maar met de grote schoonmaak te combineren.... zo is de versimpelde uitleg en daarnaast... iedereen woont hier al z'n leven lang en dat deden de voorouders ook en het stadje bestaat al meer dan duizend jaar. Dat deze waterstijging ook andere gevolgen heeft mag blijken uit de kleine rondleiding die een vriendin van de 'kapitein' ons geeft door het stadje. Ze neemt ons mee voor een letterlijk adembenemende klim naar wat ooit de wijngaard was van haar familie. Zo stond verleden jaar het wijnhuisje er nog en zo verdween het familiekapitaal in één doffe dreun naar een verdieping lager, compleet met nog enige huisjes en de bijbehorende wijngaarden.

We eten ook iets in het restaurant dat pal naast de de aanlegsteiger ligt van de veerpont. Het gigantische gebouw, volledig in de zo typische Schwabische bouwstijl, oogt nagelnieuw en moet een vermogen hebben gekost. Verleden jaar nog zat het op een zaterdag als nu stampvol en nu hebben we de hele ruimte voor onszelf. "Crisis, catastrofe" is de verklaring. Wat we willen eten? We sluiten ons aan bij de keuze van de Vrienden en nemen een vissoep... een door de paprika bijna donkerrood gekleurde bouillon met apart geserveerde stukken karper. Nu zijn wij beiden niet echt van de zoetwatervis, maar tja, 'When in Rome.....". Margreet is duidelijker in haar keuze en besluit na enige happen dat dit niet echt haar 'cup of tea' is en houdt het voor gezien.

Buiten missen we de mannen die hier normaal gesproken naar de drukte op de rivier schijnen te kijken, maat nu zijn de leugenaarsbankjes helemaal leeg en komt er in al die uren dat we daar rondkijken slechts één duwcombinatie de rivier afzakken en biedt ook de veerpont te weinig kijkvermaak om hen naar buiten te lokken. De tijd staat even stil hier en meteen tikt ie door. Het is al bijna einde middag en we moeten nog helemaal terug maar gelukkig is stroomafwaarts een stuk sneller. Wederom passeren we de Roemenen en weer staan ze bijna dwingend naar ons te gebaren dat ze wel een neut zouden lusten. Niet veel later komen we nog een stukje Neerlands trots tegen. Met de Hollandse driekleur getooid gaat hij stroomopwaarts en schreeuw ik 'm nog een prettige vaart toe. De zon is onbarmhartig, of neen, eerder zalvend geweest deze dag en met een hoofd vol gemende gevoelens en enige honderden platen komen we weer aan wal. Het is al zeven uur en de beesten zullen wel trek hebben straks. We nemen afscheid waarbij we nieuwe afspraken maken. Het was me het dagje wel.

Om met Freek te spreken.... maak het verhaal zelf verder af en kleur de plaatjes. Kortom, verzin zelf welke foto's bij welk deel van het verhaal passen, want om deze tijd in de ochtend heb ik géén zin om dat nog eens te ordenen.

Hanszio






































]]> Sun, 26 Apr 2009 05:22:37 +0200 http://homepage.mac.com/hansio/blog/ilc262250496.html KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

Toen ik de woorden las in de Volkskrant kwamen er oude gedachten op. Zittend op het dakterras van ons oude huis. Vol verbazing met de mond wijd open, alleen maar omhoog kijkend. Dan weer rennend naar de voorkant, waar we de zwerm volgden. Elke dag kwamen er meer en meer, tot ze met duizenden en duizenden tegelijk als een zwarte wolk over de wijk trokken. In een prachtige golfbeweging en steeds weer een andere gedaante toverend. Alsof er een monster angst aangejaagd moest worden. De snelheid waarmee ze manoeuvreerden, van links naar recht, omhoog en omlaag. Totdat de zon bijna onderging, dan lieten ze zich vallen boven de kastanjebomen om daar, waarschijnlijk totaal vacuümgetrokken, hun slaapplaats te zoeken en om de avond daarna weer een nieuwe voorstelling te geven. Tot de winter zou vallen en ze in grote getale vertrokken naar warmere oorden.

Spreeuwen, een wonder der natuur. Alleen dacht de supermarkt daar anders over. Overlast, dat was het sleutelwoord. En daarom kon het gebeuren dat ik op een dag terug kwam fietsen uit Rotterdam en veel paniek in de lucht hoorde. Knallen en flitsen, veroorzaakt door een speciaalzaak in vogelverdrijving. Steeds als de spreeuwen zich weer verzamelden begon het knallen en flitsen opnieuw, tot het moment dat ze op de vlucht sloegen en nooit meer terugkeerden. Einde van een prachtig tijdperk. En als je hiernaar kijkt, Spreeuwen in Ot Moor, dan weet je waarom mijn hart brak toen de spreeuwen nooit meer terugkeerden.

Ik kwam op dit filmpje tijdens mijn zoektocht naar de schrijver. De schrijver over wie ik in mijn hoofd al heel veel odes had geschreven. Tijdens mijn wandelingen in de vroege ochtend, terwijl er over het land nog een zachte deken van mist lag en de zon langzaam de lucht tot rood kleurde, bedacht ik hoe hij het zou kunnen beschrijven met zijn woorden. Het kwam zelfs in me op om hem voor een week uit te nodigen, zodat hij Frankrijk eens voor Hongarije zou verruilen. Dan zou het verhaal over de kleinste en minst opvallende dingen groots worden omschreven. In mooie zinnen die je alleen maar laten zuchten, omdat je er zelf niet opgekomen bent. Helaas is dit allemaal bij een romantische gedachten gebleven. Martin Bril is dood.
Mip ]]> Fri, 24 Apr 2009 09:21:36 +0200 http://homepage.mac.com/hansio/blog/ilc262061724.html Gisteren dus plaatselijke dierendag. De honden moesten weer verplicht tegen rabiës worden ingeënt en die dag zal je heus niet ontgaan. Van verre hoorde je al de beweging van een aangelijnde hond door de straat gaan. Niet die hond zelf, maar alle andere honden die dus vanachter hun te bewaken hek alarm sloegen en dus een schokgolf van aaneengesloten geluid vooruit zonden.



Bij het inenten is er geen sprake van hiërarchie en moet zelfs de burgemeester met zijn twee honden ( baas en hond gaan trouwens steeds meer op elkaar lijken, maar dat gegeven is een al lang bekend) keurig in de rij aansluiten. Doc zet spuit.. ..assistente ontvangt geld en vult kaart in... per hond nog twee antiworm pilletjes en een kleurig bengeltje voor aan de halsband ten bewijze van de gezette spuit.



De dierenarts zelf is niet zo op honden. Hij 'doet' dan liever ook de varkens van de fokkerij hier een paar kilometer hier vandaan en vrijwel elk moment van de dag zie je zijn auto daar voor het hek. Niet zo vreemd, want met twaalfduizend varkens is er altijd wel een spuit te zetten, toch?
In ieder geval is het wel opvallend hoe rustig vrijwel al die honden ineens worden zo in het zicht van jaarlijkse bijeenkomst.
De meeste honden, zoals de onze, krijgen dan ineens een riem om en mogen mee buiten het hek, maar anderen moeten het doen met een stuk touw. Anderen moeten het doen met de ketting waar ze normaal al mee aan huis zijn verankerd en waar ze nu heel even een ommetje via de spuit mee mogen maken. De meeste bewoners vinden het allemaal maar dikke onzin want hun hond komt toch nooit met een vos in aanraking, toch? En waarom dan die verplichting.
Onze Pip gaat nog steeds slagzij en zwaar hijgend aan de riem terwijl Jolene het heel anders opvat lijkt het. Met haar tuigje om waant ze zichzelf in een creatie van Marlies Dekkers en wil iedere hond in het voorbijgaan wel even een knuffel geven.

Thuis is het nog steeds dolle pret wanneer het hele beestenspul de voedertijd bespeurd. Een knorrige maag ontaard dan altijd in narrig gedrag. Meestal ga ik langs de straatkant voor hun etenstijd dan even donderstralen met de honden en dan volgen de katten vanzelf. Ja, ze kunnen ook zelf de straat op, maar schijnen er pret in te hebben om met z'n allen even 'los' te zijn.



Honden met hooggeëerd publiek lijkt het wel en daarna weer naar de binnentuin. Dan begint bij de katten pas echt de maag op te spelen en vangt het donderjagen aan. Tulpen? Kun je die eten?


Hé.... leuk boompje...kun je daar ook in klimmen? Slopen... liefst ook nog elkaar en anders dat wat er verder in de buurt is.
Jolene heeft het op die momenten voorzien op Édes, de volgens Míp homoseksuele kater. Dan kan ze het niet laten om die onder de voet te lopen en stiekem even in zijn ballen te bijten. Bij Tigris, die met die mooie rooie streep, laat ze het wel uit haar hoofd, want die verkoopt meteen een knal terug als ze maar in de buurt durft te komen van diens edele delen.

Vandaag dus een verzameling van beestentuig in beeld en vanwege het late uur dat ik de foto's maakte was er dus ook weinig licht en zijn dus sommige platen wat 'op het randje'. Desondanks dit inkijkje in onze eigenste dierenschare waar mogelijk binnen niet al te lang nog wat pluimend vee aan zal worden toegevoegd.... misschien?

Hanszio

















]]> Wed, 22 Apr 2009 04:55:23 +0200 http://homepage.mac.com/hansio/blog/ilc261813469.html de gouden uurtjes. Uiteraard weer, zoals altijd, nieuwsgierige of beter, wantrouwige blikken uit alle huisjes, maar de plaat is er niet minder om geworden.




Nu heb ik een aantal geheugenkaarten en de grootste bewaar ik dan altijd voor de mastcamera. Vaste gewoonte? Thuis meteen leegmaken en zorgen dat beide camera's, dus ook die altijd naast me voor het grijpen ligt, geladen is. Op het moment dat ik dus in die erg vroege ochtend daar in dat buitengebied van de Dráva rondtour ben ik altijd op alles voorbereid... hoewel.......op alles?
Van rechts komt een enorm grote roedel herten over een akker aangestoven en in de gauwigheid tel ik er meer dan dertig en ook bereken ik dat ze mijn pad moeten gaan kruisen.. camera met telelens en in de ankers..... richten.... daar zijn ze...... inderdaad, ze gaan de weg over en de bokken vallen op, met hun grote knarren zo zonder gewei. Dit is hét moment.... afdrukken... nog eens, maar niets...... alleen een blinkende E van empty.... de kaart zit in mijn zak omdat ik deze net uit de mastcamera had gehaald.
In een dorpje verderop zitten twee ouwetjes kippen panklaar te maken en beleefd vraag ik of ik een plaatje mag maken. "Mama.. mag deze meneer een foto maken?" Wat, mama... en hij verduidelijkt dat mama al achtentachtig is en hij, dus de zoon pas achtenzestig. Met moddervette handen van de handdruk van de te plukken kip vervolg ik mijn weg en weet me uitgenodigd voor de volgende keer dat ik langs kom. Een afdrukje zal me toch wel weer verder helpen in dit dorp?




Bij de boot aangekomen blijkt dat het vlakbij gelegen dorp Drávasztara een uitstapje gaat maken naar de buurgemeente aan de overkant en het gevolg is veel politie- en douanevolk, want tja, het blijft een grensovergang, nietwaar? "Paspoort bij je? Kom op, dan gaan we." laat de kapitein me weten en met een afgeladen boot worden in twee vaarten naar Kroatië gevaren. Muziek is belangrijk en dus gaat ook het hele snaarorkest en de zangvereniging mee aan boord en geloof me, die stemmen..... ze gaan door merg en been... fantastisch dus.
Aan de overkant is de hele boel in rep en roer en staat een hele afvaardiging van het dorp Sopje klaar voor de ontvangst, politie, douane en...in folkloristische kleding van het dorp gestoken jonge schoonheden.... met ... jawel... palinka en slivovitch. De in prachtige gewaden gestoken meisjes bieden een ieder een glaasje aan en moeten snel weer bijtanken om de gretigheid van de gasten bij te kunnen houden en dat om kwart over tien in de ochtend......













Het Hongaarse dorp gaat onder in het Kroatische en zullen pas weer aan het eind van de middag hoogstwaarschijnlijk liggend terug worden vervoerd en dus gaan we maar weer retour om daar wat te eten. De kok van de dag heeft een pracht van een pörkölt van wild zwijn gemaakt en omdat de ambtenaren straks, bij terugkomst van de groep, weer de controles moeten uitvoeren is het wel zo makkelijk om dan maar te blijven hangen en meteen maar mee te eten, toch?



Zodoende is de verstrengeling wel heel erg intens en krijg ik ook nog en passant een uitnodiging van een van de vrienden van de kapitein om naar wens een paar dagen te gaan varen. Hij is vogelgek en het maakt niet uit waar wij heen willen, hij zal ons met zijn snelle en luxe boot brengen waar we willen. Donau? Dráva? Hongarije of Kroatië? Het kan allemaal en als klap op de vuurpijl een uitnodiging voor de Business Club om daar mijn werkwijze uit te leggen. Kortom, het loopt allemaal een beetje op kleine rolletjes. De woorden dreunen nog na van enige maanden geleden: Het maakt hier niet uit wát je kunt, maar wie je ként!



Hanszio]]> Sun, 19 Apr 2009 07:57:49 +0200 http://homepage.mac.com/hansio/blog/ilc261562821.html KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

Egér= muis. Madár= vogel. Dit zijn mooie woorden voor een Hongaarse les. Wij mensen hebben MacDonalds (volgens mij niet te vreten, maar ja wie ben ik?) en onze geliefde huiskatten hebben MacEgér en MacMadár. Zij hoeven slechts de wacht te houden. De snack komt aanwandelen of de snack verbouwd nog even iets aan haar nestje en zie daar een razendsnelle kattenpoot vol scherp geslepen nagels. Ook in dit geval komt er geen afwas aan te pas. De natuur is soms wreed.


De Permacultuur werpt haar vruchten af. Vorig jaar ben ik begonnen met het “doven” van de moestuin. Boombladeren, bijna alle as uit de houtkachel, tuinafval en vers gemaaid gras zijn de ingrediënten hiervoor. Maar onkruid is sterk, dus moet er voor straks nog een dikke laag overheen. Geen punt, gras genoeg. Om te zaaien moet ik dan klein gaatjes maken en daar wordt dan weer een plastik fles zonder bodem overheen gezet, zodat het lekker warm blijft en het vocht niet weg kan. En nu maar hopen dat alles wil groeien. Ook de Permaheuvel die BoerenLeen vorig jaar samen met Hans heeft gebouwd staat er prachtig bij. Slechts één rozemarijnstruikje heeft de winter niet overleefd.








Omdat de zon eindelijk doorbrak kon er weer eens een aanvang gemaakt worden met verven. Ik begon met de garagedeuren (ja Ron, eindelijk) die sinds vorig jaar al in de grondverf stonden. Natuurlijk zag ik die wespennesten wel, maar ach die beesten zijn zo druk dat ze helemaal geen tijd voor mij hebben. Dat dacht ik. Inderdaad weet ik nu zeker dat de tien jaar durende “wespengifkuur” haar bewijs alweer voor de derde keer heeft geleverd. Een steek in de rug en niets aan de hand. Alleen een beetje rillen van de schrik natuurlijk, maar voor de rest geen dodelijke bijverschijnselen. In plaats van een korte broek met een bikinihesje toch maar even een overall aangetrokken. Eentje die tot de hals gesloten wordt en lange mouwen en lange pijpen heeft, om zodoende de kans een beetje te verkleinen en daarna kon ik weer verder. Ondertussen zijn de muren van de garage door Hans in prachtig baby blauw gedompeld en is de muur van het terras ook in de verf gezet. Er is een aanvang gemaakt met het behandelen van de houten palen, maar daarvoor moet ik nu weer even moed verzamelen. Het is namelijk de minst leuke klus die een mens zich voor kan stellen. Maar vanaf volgende week krijgen we bezoek en misschien dat we er dan een duo klus van kunnen maken. Ja, ja wij zorgen ervoor dat het bezoek zich niet zal vervelen.

Nu weer snel aan de slag, want de natuur roept. Vooral om water. Inderddad, het land dat slokt.

Mip. ]]> Thu, 16 Apr 2009 10:20:21 +0200 http://homepage.mac.com/hansio/blog/ilc261287854.html Hier is, zoals eerder beschreven, het voorjaar met zomerse kracht erin gebeukt. Dat betekend elke dag vroeg op om dat te doen waar je later op de dag niet meer aan toe komt. De tuin die barst uit haar voegen en het is duidelijk merkbaar dat de dit keer forse snoei haar vruchten begint af te werpen..... tenminste... als we nu niet per ongeluk toch nog onverwacht een nachtvorstje krijgen. Ja, dat zal een palinka'tje worden dames.



Vervolgens nu dus de sluier die hing over een plannetje waar we al weken mee doende waren. Met de mensen die we verleden jaar portretteerden voor Ajuus magazine en waar we inmiddels mee bevriend zijn geraakt, ja, die dus, nou met hen gaan we aan het einde van de zomer een fotografie-schrijf-kookreis mee draaien. Is te veel om allemaal uit te leggen en wanneer je meer wilt weten dan kun je even op deze FOTOGRAFIE link klikken.
We zijn er allemaal erg enthousiast over en alleen al het vooruitzicht maakt erg blij.

Ja, en als we het dan toch over fotografie hebben. Van de week had ik ineens zo'n ingeving...
Veel takken van die 'sport ' heb ik mezelf al redelijk eigen gemaakt en ineens dacht ik... honden op de plaat... zou ik dat ook nog kunnen?
Ja, ooit, lang gelden, toen had ik een makker die van die honden had waarmee hij de rensport bedreef, je weet wel, Afghanen, Greyhounds en Whippets. In die tijd heb ik daar nog een aardige zakcent mee verdiend door op al die renbanen zowel de actie- als de statiefoto's te maken en, uiteraard, te verkopen.

Maar nu, vandaag de dag, gewoon wat hondenfoto's die iets zeggen over het beest en niet alleen de pracht en praal. Een kleine hond groot maken en een grote hond klein? Zou dat lukken?
Pip is rusteloos en wil acte, altijd actie... werken noemt hij het zelf. Ik heb geprobeerd om hem nu eens echt in zijn kop te kijken en zodanig dat hij dus even niet aan dat werken dacht.
Jolene daarentegen heb ik fantastisch kunnen regisseren. Elke keer even mijn hand onder haar kop en stoer omhoog..... groot... groter die kleien dame. Na drie keer had ze het begrepen en bleef ze roerloos staan... superstoer...... zo van durf jij maar eens in mijn tuin te komen of iets in die geest. Ja, de fotografie.... het mag dan zijn veranderd, maar het blijft even spannend.
Ik vind het leuk om straks mensen iets bij te gaan brengen over fotografie, maar leer nog zelf iedere dag............. a never ending story.


Hanszio






]]> Mon, 13 Apr 2009 05:57:33 +0200 http://homepage.mac.com/hansio/blog/ilc260944936.html Zo kon het gebeuren dat ik vandaag pas de platen zag die nog op de kaart stonden.
Zondag onderweg naar een klusje werd mijn aandacht getrokken door een klein rood bordje in de berm: RALLY! Nieuwsgierig geworden dus even de weg af en meteen bevond ik me in het rennerskwartier..... nou ja, kwartier, zeg maar meer rennersminuut. In het bos had men een baan uitgezet van ongeveer achthonderd meter en daar dienden de deelnemers zo snel mogelijk overheen te denderen, alleen... waar waren die deelnemers. Ja, een echt startlicht en tijdwaarneming onder een partytentje, maar voor de rest... fluitende vogels, dat wel.
Het bleek al snel dat ik mogelijk tien minuten te laat was, want de in het rennersminuut staande strijdrossen hadden allen de geest gegeven op eentje na, een met de hand knalrood geschilderde Lada, die mogelijk nog te redden was. Hoopvol dromde aanwezigen er omheen alsof hun aanwezigheid de motor spontaan weer tot leven zou wekken. Ja, ook een zondags uitje kan anders lopen dan je had gehoopt, zo zag ik aan de gezichten.








Dan de dag van gisteren. Na het harde werk en de meer dan zomerse warmte gingen we toch nog even Pécs-waarts, een ijsje eten. Ja, er waren geruchten dat in de stad wederom de opening zou plaats vinden van de World Press Photo, alleen was die info niet helemaal goed gecommuniceerd en waarschijnlijk niet helemaal onopzettelijk. Eenmaal in de stad werden wij door een toevallige ontmoeting snel op het juiste spoor gezet zodat we ons alsnog in de catacomben van de Dom bevonden alwaar de tentoonstelling plaatsvindt. Een duizelingwekkend aantal foto's en dito bezoekers die ons inziens maar één hoofddoel voor ogen hadden: Zien en gezien worden..... netwerken. Niets op tegen, neen, sterker nog, erg belangrijk zelfs. Maar alleen stond ons hoofd er niet naar. Neen, sterker nog, ik begon me af te vragen welk deel van de aanwezigen nu eigenlijk echt interesse had voor fotografie of dat men alleen maar was gelokt door de bekende kwaliteit van het buffet wat stond te wachten. Toespraken, daar ben ik gedurende heel mijn loopbaan allergisch voor geweest en ook gisteren gingen de stekels weer omhoog. Al die jaren dat ik lid ben van de NVJ en de NVF werd ik vriendelijk doch dwingen verzocht naar de Amsterdamse WPP-opening te komen en die paar keer dat ik daar op in gegaan ben waren van het zelfde laken en pak. Sterker nog. Ik begin me af te vragen wat nu zo langzamerhad de toegevoegde waarde is van de hele WPP. Doen we nog iets met de beelden waarmee we worden geconfronteerd? Doet de politiek nog iets met die beelden? Nooit is er meer gefotografeerd dan vandaag de dag en nooit is er meer afgedekt ter voorkoming van die fotografie. Dezelfde promotors van deze hele happening hebben dan ook aangegeven dat er voortaan ook gebruik gaat worden gemaakt van amateurbeelden, wel of niet gemaakt met mobieltjes. Dit geeft al aan dat de concurrentie op het gebied van nieuwsvoorziening groter en de berichtgeving vluchiger is geworden. Beeld...... weer een beeld.... pats.. weer een beeld... maar waar zijn die iconen die voor altijd op ons netvlies zijn blijven kleven?



Waarom dan toch deze ergernis gisteravond? Het dédain waarmee de meesten even terloops naar de foto's keken, want tenslotte kan tegenwoordig iedereen fotograferen. Voorbij gegaan werd aan de moeite en ontberingen die de meeste makers van deze foto's hadden moeten doorstaan om die platen te maken. Voorbij werd gegaan aan het feit dat vooral de meeste persfotografen met een fooi worden afgescheept. Voorbij werd gegaan aan het feit dat de winnaar van dit jaar nauwelijks rond kan komen van zijn werk.
Ach, het zal wel weer aan mij liggen, dat dwarse. Wij hielden het snel voor gezien en nog geen kwartier later zaten wij op het terras bij de ijsboer en genoten van het heerlijke weer en ik realiseerde mij dat dit zelfs nog beter was dan Bril's rokjesdag, alhoewel het op weg naar het terras wel even schrikken was..




Hanszio]]> Thu, 09 Apr 2009 06:42:16 +0200 http://homepage.mac.com/hansio/blog/ilc260773003.html KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

Afgelopen zaterdagmiddag waren wij uitgenodigd voor een kort gesprek bij Feri. Dit gebeurde in samenspraak met Z, onze musicerende buurman van een paar deuren verderop. Een buurtman zeg maar. Omdat we er maar een uurtje naar toe zouden gaan, verruilden we onze verf/werkkleren voor een spijkerbroek en een t-shirt, schoten snel onze schoenen aan en vertrokken samen met de “buurtman” naar Pécs, alwaar Feri woont.

Feri is directeur van de (zigeuner) dans en muziekacademie in Pécs en mede organisator van het zigeunerfestival dat in september gehouden zal worden. We werden ontvangen in een groot en smaakvol huis, dat aan de rand van het centrum staat. We werden mee naar buiten genomen waar we terecht kwamen in een prachtige binnentuin. Al even smaakvol ingericht als het huis. Met gebruik van prachtige kleuren waardoor ik me gelijk op mijn gemak voelde. We namen plaats aan de tuintafel en niet veel later kwam er een hooggehakte jonge schoonheid het terras op lopen met borden en bestek. Terwijl de hoge hakken maar klakten verscheen er steeds meer op tafel en voor we het wisten zaten we met elkaar aan een prachtig diner variërend van verse bouillon tot een gevulde varkensdij. Tijdens het eten begrepen we dat we voort moesten maken want we werden verwacht bij een optreden. Nu dacht ik even dat onze taal weer eens de barrière was maar ook op het gezicht van Z viel verwondering te lezen.

We wandelden door de hoofdstraat van Pécs. Er waaide een zwoele warme wind terwijl het al tegen zeven uur liep. En zo schuin achter onze gastheer lopend konden we waarnemen dat hij een bijzonderheid is. Van verre werd gezwaaid, knikten er hoofden en werden er handen geschud terwijl de mond een zachte kus op zijn wang drukte. Z vertelde dat hij hier een beroemdheid is en waarschijnlijk niet alleen hier maar in heel Hongarije. Ik vond het wat overdreven, maar met wat ik zag klopte het wel een beetje. Na een lange wandeling kwamen we aan bij het provinciehuis. Een prachtig statig gebouw waar het concert gegeven zou worden. Voor de deur stond al een grote groep mensen die duidelijk voor deze avond gekleed waren. Chique. Zigeunerinnen met lange zwarte golvende haren in prachtige gewaden. Zigeunermannen in glanzende pakken, geurend naar musk. Feri bleef staan, meer hoefde hij niet te doen want de menigte kwam op hem af alsof hij de suikertaart was en zij de vliegen. Handen schuddend en kussend, buigend en bijna onderdanig, laten we het maar hiërarchie noemen. Z glom en zijn krullen krulden bijna nog meer van trots. Hij gaf me een veelbetekenende knipoog, zie je wel! En omdat Feri ons aan sommige mensen voorstelden gebeurde er iets bijzonders. Normaal gesproken, als wij op eigen gelegenheid dit festijn hadden bezocht, zouden wij met argusogen worden bekeken. Maar nu werden we opgenomen in de groep en daar stonden we dan midden tussen de kunstenaars, poëten, muzikanten en dansers. We kregen boekjes met daarin onze namen geschreven, we kregen kaartjes met hun namen, maar boven alles kregen we warmte en ongelooflijk veel aardigheid.



We keken een deel van het concert tot dat de buikdanseres geweest was en keerden weer terug naar de auto. De hoofdstraat was overvol met mensen en vanaf de terrassen klonk een zacht gezoem van gezelligheid, fijnheid, blijheid, misschien is zomers het beste woord. Z's mond stond almaar open en hij kwam ogen tekort met zoveel mooie vrouwen die hem zomaar passeerden. Niet alleen Z trouwens want ook meneer Molenkamp bekeek het passerende vrouwvolk met volle interesse. Hongaarse vrouwen kunnen dan ook echt heel mooi zijn. Ondertussen liep Feri te telefoneren en voor ik het wist had ik een satijn zachte vrouwenstem aan mijn oor. Mama, dé moeder van de zigeuners, de vrouw die voor ons het prachtige eten had gemaakt. Ik bedankte haar en maakte mijn verontschuldigingen voor mijn slechte Hongaars. Maar het maakte haar niets uit, ze klonk blij omdat wij haar eten lekker hadden gevonden en de volgende keer zou ze zeker weer iets lekkers maken. Wat een rijkdom!

Op de terugweg naar huis gebood ik Z voorin de auto te gaan zitten, omdat daar meer plaats is en omdat hij zich dan niet tussen de voorstoelen hoefde te wurmen om het gesprek te blijven leiden. Tijdens de rit hadden we ook nog een mooi gesprek dat ging over de dingen die het leven zo belangrijk maken en hoe belangrijk mensen voor elkaar kunnen zijn. Het was een bijzondere avond, een avond die zeker nog gevolgen zal krijgen maar dat weten we over een paar weken. Het zigeunerfestival begint tenslotte pas op 21 september.

Mip ]]> Tue, 07 Apr 2009 06:56:42 +0200 http://homepage.mac.com/hansio/blog/ilc260512574.html .
Allereerst natuurlijk de vragen die zijn opgeworpen door de blog's van M. Ja, we gaan ermee door, met de plannen en neen, we gaan Hongarije niet verlaten. Dit weekend worden de laatste knoopjes voorzichtig doorgehakt en houden we jullie wel op de hoogte.
Werk... hoe zit het nu met werk? Voor dit voorjaar in ieder geval in Kroatië en wat klusjes hier in H. Voor de rest zullen ze dus nog wel aan onze aanwezigheid moeten wennen, denk ik. Zat toezeggingen, maar door de malaise niet echt concreet omgezet in opdrachten.
Dan een verzoek wat we kregen van A te V. Een persoonlijke top 10 van ons waar ze dan weer muziek op Youtube kan zien te vinden.


Ik volsta met namen en daar moet je dan maar wat bij Googlelen.
Arvo Pärt, Renaud Garcia Fons, Rokia Traore, Sidsel Endresen, Souad Massi en dan mijn favorieten, The Tiger Lillies. Niet echt een top 10, maar meer een aantal hints, misschien.
Voor de rest bereiden we ons maar weer voor op de komst van weer zovelen die hier tijdelijk hun 'tenten' zullen opslaan en die, in tegenstelling tot voorgaande jaren, wel degelijk een taak zullen krijgen toebedeeld. ( We hebben kortgeleden de balans eens opgemaakt en kwamen in die twee jaar op 63 bezoekers....) Zoveel mensen en dus ook zoveel energie, daar moet iets mee kunnen.... denken wij dan maar bescheiden.

Rest nog de laatste stand van zaken in de tuin. Nou, dat gaat goed, heel goed zelfs en eerlijk gezegd begint er nu heel voorzichtig wat vorm in te komen en beginnen ook die ingewikkelde zaden wat uit te lopen nadat ze eerst in het zand wekenlang in de koelkast stonden.
Vervelen is er niet bij in ieder geval en dus als bewijs daarvan een paar opnames die ik met de Lensbaby® maakte van ons aanstaande fruit.







Ja, het is wat van de hak op de tak ( hebbie'm?) en dat zit'm dus in het gebrek aan tijd. Er moet nog zat gebeuren en daar gaan we dus maar weer tegenaan maar niet voordat ik nog ter verduidelijking even de mail beantwoord omtrent het telefoonnummer. "Ja, we hebben jullie gebeld, maar we kregen geen aansluiting... rare geluiden en zo."
Ook wanneer je vanuit het 010 deel belt moet je dus die 010 erbij kiezen...... dus nog één keer: 010 8917319. Begrepen? Mooi zo.
Dit was slechts even een oprisping van het moment en een overzichtelijker blog zal er van de week wel weer van komen.

Hanszio]]> Sat, 04 Apr 2009 06:36:14 +0200 http://homepage.mac.com/hansio/blog/ilc260199776.html
Woensdag. Ik hou ervan om wakker te worden met opkomend licht. Daar kan ik wel een tijdje over doen. Beetje doezelen, de ogen openen en genieten van een helblauwe hemel en dan eens langzaam aan opstaan. Er klonk al flink veel gestommel in huis en het bed naast mij was leeg. Hans was al vertrokken om de mooie omgeving, gedoopt in ochtendmist, te fotograferen. Het bleek dat ik als laatste nog in bed lag. De deur vloog open en net te laat trok ik aan het dekbed dat als bescherming tegen een ochtenddouche in bed moest dienen. De grote poten dansten op mij terwijl een lebberende tong mij waste. Nog voor ik haar naam kon uitspreken vloog Einstein alweer van het bed om niet veel later de sessie te herhalen. Snel raapte ik mijn kleren bij elkaar, omdat de hond er nogal plezier in heeft om ondergoed en sokken te stelen en daarmee met grote snelheid rond het huis te rennen en het daarna te deponeren bij haar verzamelde werken.


Nu waren we hier niet naartoe gekomen voor een vakantie, maar voor een bespreking om een samenwerking tot stand te brengen. De gesprekken kwamen langzamerhand op gang en ondertussen maakten we een wandeling over het strand van Rimini. Een strand waar je in de zomer over de hoofden kan lopen, maar wat er nu stil en verlaten bij lag. En eerlijk gezegd maakte zelfs de in vuilniszakken gepakte en met grof tape dicht geplakte beelden van stenen dolfijnen mij niet echt nieuwsgierig. Maar waar strand is is zee en waar zee is is vis. En juist als die vis in de gelukkige omstandigheden verkeerd bij de juiste kok in de pan te geraken. En wij juist in de gelukkige omstandigheden dat wij daar belandden waar die kok en die vis samen kwamen. Kortom Italië pur sang, want een slechte kok is daar nog erger dan iemand die grote misdaden pleegt. Op het terras achter glas met een glas, dus lekker uit de wind, genoten wij van zon, eten en witte wijn. En ondanks die wijn ontvouwden de plannen zich beetje bij beetje. Iets om enthousiast van te worden.


Donderdag. Deze dag gebruikten we om de omliggende dorpen van Ronco Freddo te bekijken. Dorpen die hun originaliteit niet hebben verloren door driftig tekenende stadsvernieuwers en dito wegenbouwers. Daarom is het ook nog wel eens mogelijk om op een slecht wegdek te geraken. Maar juist daardoor wordt er langzaam gereden en is er tijd om de omgeving in je op te nemen. En ook daar heeft iedere bocht weer een verrassing. Aangekomen in de dorpen waan je jezelf in de middeleeuwen, alleen de kleine reclametekens van koffie maken dat je weet in welke eeuw je zit. Lopend door de straten, wandelend in de geur van vers gebakken brood en andere lekkernijen die neus en maag tot wanhoop drijven. Helaas voor ons bleken in alle dorpen de winkels en restaurants op donderdag gesloten te zijn. Maar daar kwamen we natuurlijk niet voor. We kwamen om te kijken en te beleven. Om te zien welke mogelijkheden deze dorpen te bieden hebben en te merken hoeveel harder het hart ervan gaat bonzen, omdat ook deze uitzichten de fantasie te boven gaan. En weer ontvouwden zich plannen op de andere plannen van de dag ervoor.


Vrijdag. Nog een laatste bezoek aan de Agri Turismo waar de gasten van onze plannen kunnen worden ondergebracht. Een stukje land van negen hectare met daarop een mooi onderhouden boerderij die gebouwd is 1761, waarvan het grootste gedeelte nog in de oude staat is. Opgesierd met een fruitboomgaard, een olijvenboomgaard, terloops nog wat bijenkasten en een gigantische moestuin. Wat een plek! En met dat gevoel stapten wij in de auto, terug naar huis. Terug naar Hongarije waar de zon volop scheen en waar twee nieuwe inwoners opnieuw het nest op de paal in gebruik hebben genomen. De ooievaars zijn terug en wij hebben zin in de lente. En in onze nieuwe plannen samen met E en Y.

Mip ]]> Tue, 31 Mar 2009 15:42:55 +0200 http://homepage.mac.com/hansio/blog/ilc260018542.html KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.
We leerden elkaar kennen in oktober vorig jaar toen wij een afspraak hadden voor een interview. We zouden een paar uur blijven en daarna weer doortrekken. We bleven twee dagen. Ed en Yvonne woonde toen net een jaar in Italië. In de Emilia Romagna welteverstaan. De binnenlanden van de toeristische trekpleister Rimini. Een ongekend mooie streek die je bij vlagen de adem bijna ontneemt. Nu is deze streek niet alleen mooi. Hier komen vooral mooie wijnen, kazen, hammen en olijfolie vandaan. Daar is hun bedrijf dan ook in gespecialiseerd, in de lekkere dingetjes van de streek. We hielden contact en raakten bevriend.

Dinsdagmorgen vertrokken we om vijf uur om vervolgens om vier uur in de middag in Sorrivolli aan te komen. Daartussen lag een reis die ons voerde van Hongarije via Slovenië naar Italië. Gezien de tijd van het jaar die lente heet verwisselde Hans eerst nog de winterbanden voor fijne zomerbandjes en zwiepten we de sneeuwketting voor voorlopig in de garage. In Slovenië pakten donkere wolken zich samen en regen viel met bakken tegelijk uit de hemel aangewakkerd door een harde wind. De temperatuur, die bij vertrek nog rond de acht graden was, kelderde en het is ook nog maar zelden voorgekomen dat we zo blij waren met een file. Door wegwerkzaamheden stroopte het verkeer terwijl er voor ons een strooiwagen reed om de sneeuw op het wegdek te laten smelten. We stonden vast in een sneeuwstorm. Maar gelukkig tegen de tijd dat we Italië in zicht kregen smolt de sneeuw weer tot water en reden we weer in de regen.





Eenmaal aangekomen bij de grens van de provincie Emilia Romagna gebeurde er iets wonderlijks. Ondanks de depressie die boven ons hing vloeide bij ons de lente naar binnen. Overal bomen in bloei. Duizenden en duizenden fruitbomen. Hellingen vol zachtroze en witte bloesem. Bermen vol gele bloemen en sappig groen gras. Bij het open raam snoven wij de geur op. Zij bestond hier dus al, die lente.




Het gebied in de binnenlanden van Rimini is zo hartverscheurend mooi en bij elke klim, want geklommen moet er wel worden, veranderd het landschap in een weer nieuwe betovering. Om vier uur stonden wij dus aan het hek bij onze afspraak in Sorrivolli. De hond Einstein, nog steeds een dartele springveer, verwelkomde ons met zoveel enthousiasme alsof zij maanden op ons had zitten wachten, maar waarvan wij al wisten dat dit haar dagelijkse karakter is. Dit zou het begin worden van onze verkenningsreis door de Emilia Romagna, de reden van onze afspraak

. We klonken op ons weerzien en zo kon de eerste verkenning beginnen met de wijn van een daarvoor nog onbekende wijnboer. De wijn smaakte goed en vol en maakte vrolijk en smaakte daardoor naar meer.

Mip

Wordt vervolgd. ]]> Sun, 29 Mar 2009 13:22:21 +0200 http://homepage.mac.com/hansio/blog/ilc259401808.html Vanavond dus ruimte voor een levende jazz legende: Jean Luc Ponty Project. Jean Luc draait al mee in de jazzscene sinds beging zeventiger jaren en houdt het nog steeds vol en gezien de gemiddelde leeftijd van de bezoekers zijn er nog heel veel die aan vroeger moeten denken. Ja, er zijn ook twee rijen stoelen vrij gehouden voor het personeel van de hoofdsponsor van deze avond, de Hongaarse Boerenleenbank ( Nee, Leen niet die van jou) en ze hebben kennelijk geen flauw idee wat hen te wachten staat. Ze lopen wat verlegen en vooral onwennig door deze cultuurtempel en vallen meteen op door hun uitgaanstenue. Tenslotte is het een bedrijfsuitje en dan wil je wel netjes bij lopen, toch? Maar tussen de ruige baarden, lange haren en andere dingen die deze scène ook hiér zo kenmerken zie je hen bijna een overschrijving maken.
Voor de pauze was er dus al een kennismaking met voor hen onbekende muziek en heel eerlijk? Wat mij betreft had dat ook zo mogen blijven, dat onbekend. Trio Yengibarjan is een gemend Armeens Hongaarse formatie die iets doen met accordeon, saxofoon en een cimbaal maar helemaal zijn ze er nog niet uit. Zoals M tijdens hun optreden opmerkte "Hoe hebben drie van zulke autisten elkaar kunnen vinden." Met andere woorden..... oefenen... oefenen en... blijven oefenen.....

Jean Luc Ponty is, zoals gezegd, reeds jaren een levende jazzlegende, en heeft hij altijd kans gezien zich toch altijd weer met het juiste verse bloed te omringen. Jonge muzikanten die, zoals ook deze avond weer blijkt, de sterren van de hemel spelen en de maestro toch knap in de schaduw weten te zetten. Ja, de maestro is nog vief en speelt nog best zijn deuntje, alleen.... dat deuntje kennen we zo langzamerhand wel en de weinige vernieuwing komt in hoofdzaak door de jongeren. Keyboardspeler William Lecomte? Grandioos. De pas 19-jarige drummer Damien Schmitt? Nou, ken je Animal nog, uit de Muppetshow? Zoiets, maar dan met een enorme techniek en een giga muzikale bagage en gaan dat rotjong, onvoorstelbaar. Ster van de avond? Guy Nsangué Akwa. Een uit Kameroen afkomstige bassist die met zijn spel duidelijk aangeeft dat ie iets heeft met mannen als Marcus Miller en Victor Wooten, nee, sterker nog, dat hij zich met hen kan meten. Belangrijker nog dan zijn spel is zijn aanstekelijke lach waarmee hij de hele band weet te inspireren. Wanneer hij zijn solo's brengt, dan zwijgt de maistro die dan zijn ogen sluit... die bevlogenheid herkent hij en met zijn ogen dicht droomt hij weg... naar vroeger... toen hij nog nieuws te melden had.
Aan het slot van de solo glimlacht hij tevreden, want met deze succesformule waarmee hij zich nu omringt kan hij nog jaren mee... op tournee, want dat doet hij al meer dan vijfendertig jaar. Ja, het is leuk om één van je helden van toen in levende lijve op de bühne te zien, maar solo had het waarschijnlijk ietwat pathetisch geweest, misschien...wie weet.

Hanszio

NB. De drummer heb ik niet in beeld. Waarom? Omdat hij achter zo'n enorme berg gereedschap verborgen zat dat hij zelfs na zijn wel tien minuten durende solo vanuit zijn werkplaats op moest staan om voor het publiek zichtbaar te zijn, waarop vervolgens de verbazing zichtbaar was op de gezichten van het luid applaudisserende publiek. Is het écht waar? Kan dit wonderkind zulke waanzinnige muziek veroorzaken?



















]]> Sun, 22 Mar 2009 09:03:27 +0100 http://homepage.mac.com/hansio/blog/ilc259321851.html Bioscoop Unránia is een geval uit de oude doos in het centrum van Pécs en aan de stijl te zien dateert het ergens uit de vroege jaren derig van de vorige eeuw. Qua sfeer en publiek moet je dan maar denken aan Lantaren/Venster, maar dan van vóór de eerste restauratie. Banken in de foyer waar je deels doorheen plettert en met kunstleer beklede draaikuipjes die zo'n knetterend gekraak veroorzaken dat je je haast niet durft te bewegen of het moet zijn om zelf irritante muziek te veroorzaken. Kortom, een gepaste sfeer voor jazz. Leuk publiek, uiteenlopend van studentikoos tot de wat grijze duif die al jaren voor de val van de muur stiekem naar de westerse zenders luisterde, dat soort mensen dus.
In tegenstelling tot de avond ervoor geen security, in tegendeel. Alleen maar aardige en prettige mensen en die hebben geen bewaking nodig. De zaal zelf bevat zo'n kleine vierhonderd stoelen en die zijn, zonder overdrijven, grandioos in maat en comfort. Ruim, met mooie armleuningen en een forse hoofdsteun en als belangrijkste, met zoveel beenruimte dat je er languit in kan liggen zonder iemand te storen. Een soort business class, zonder class. Het eerste deel van het concert in het kader van het voorjaarsfestival ( "volgend jaar noemen we het maar winterfestival" sprak de inleider grappig) werd geopend door de Jazz Pistols uit Duitsland, jawohl. Punktlich und schnell, rammen met die hap.. Negen nummers er virtuoos doorheen jassend, want ze moesten die zelfde avond nog retour Frankfurt, dus nog twaalf uur te gaan. Ja, fantastische gitaristen en een grandioze slagwerker, maar zoals A meteen opmerkte: "Sinds ze die drums ook zijn gaan versterken, moeten ze de gitaren dus óók nog meer volume gaan geven". Met andere woorden.... hard... snoeihard, maar wel vreselijk strak. Geen tijd voor een toegift en zelfs voor de verkoop van cd's hadden ze geen tijd. Ja, die drummer was wel leuk zoals hij in z'n gebrekkige engels trachtte de zaal te bereiken " Vé aar vrom Zjermanie end vé trij zo plee es .... vell, ij zont no". Luid gelach en dan maar weer even hakken.



In de pauze een heerlijke warme douche aan publiek in de foyer. Totaal, maar dan ook totaal anders dan wat je normaal gesproken op straat of tijdens ander geburen in Pécs tegen het lijf loopt. Dan het belletje en benieuwd naar hoofdgerecht. Richard Galliano is een levende legende. Met alle grote der aarde speelde hij reeds en als er iemand is die de accordeon, na Astor Piazola, een andere uitstraling heeft gegeven dan is hij het wel. Wanneer hij op het podium staat van Carnegie Hall is de zaal drie avonden uitverkocht en nu staat ie hier in dat kleine zaaltje in Pécs. Ik zal kort zijn: Indrukwekkend. Groots. Fantastisch. Staand applaus en drie toegiften. Het is een feest voor oog en oor om van zo dicht mee te mogen maken hoe muzikanten zo'n plezier hebben in hun vak. Hoe ze op het puntje van hun kunnen zitten en permanent oogcontact hebben om met elkaar op de milliseconde in te vallen of aan te zetten. Hoe de percussionist met een enorm plezier weer greep naar een van zijn vele speeltjes om de muziek weer net dát mee te geven waardoor het weer even meer kreeg. Zoals vriend Coen, heel lang verbonden geweest aan de academie voor Kleinkunst, ooit sprak: "Het is kopneuken. Want als je niét die band aangaat met elkaar tijdens het spelen, dan wordt het nooit wat". Zelden zo'n mooi concert meegemaakt dat zo'n diepe indruk heeft gemaakt en dat terwijl ik toch al jaar en dag de muziekdoos vol heb staan van hem en vrijwel iedere ochtend vroeg met een van zijn nummers begin. Na de laatste toegift wringen wij, het publiek, ons door de mensenmassa in de foyer en roepen elkaar buiten toe "Tot morgen" en gaan de ijskoude nacht in. Vandaag de laatste avond en ook daar morgen weer een kort verslag van.
De foto's? Geen tijd gehad om ze echt helemaal perfect te verwerken, maar wilde ze jullie toch niet onthouden.
Richard Galliano, een groot man die vanavond alweer op het podium staat in.... Cannes. Een groots muzikant die vooral bevlogen is en boven alles... aardig is gebleven.

Hanszio









]]> Sat, 21 Mar 2009 10:50:51 +0100 http://homepage.mac.com/hansio/blog/ilc259222543.html Het is kwart over zeven en rond en op het trappenhuis dat toegang geeft tot de zaal is het bijna plechtig stil en wordt er slechts wat gemurmeld. Honderden hebben zich verzameld om hier vanavond een optreden bij te wonen van Habib and Bamada. Opvallend veel securitymannen in absoluut foute pakken blokkeren strategische punten daarbij veel autoriteit uitstralend en dus is iedereen rustig hier. 'Hier' is de aula van de medische faculteit van Pécs en in de enorme aula zal dus het concert plaatsvinden.
Habib Koïte en zijn makkers hebben wij voor het eerst zien optreden tijdens een heel klein festival in Zeeland, in Zonnemaire om precies te zijn. Daar is een hyperactieve agrariër genaamd Jaap Verseput en Jaap organiseerde vanuit zijn muzikale liefde kleine festivals, todat die hem boven het hoofd dreigden te groeien. Hij had lang voordat Habib bekend, neen, beroemd zou worden al een contract met hem en dus stond Habib toén- terwijl zijn faam hem al vooruit snelde en onder andere Amerika plat ging voor hem en z'n band, op dat kleine festival in de buitenlucht te spelen.
Toen wij er dan ook lucht van kregen dat hij tijdens het huidige mini festival in Pécs zou optreden, was de optelsom snel gemaakt.

Terug naar gisteravond.
Een korte beschrijving van de faculteit is wel even op z'n plaats, overigens zonder daarbij de kwaliteit van de opleiding teniet te doen.
De campus bevindt zich op een redelijk centraal punt in de stad en ademt aan de buitenzijde een redelijke hedendaags beeld uit, maar eenmaal binnen bekruipt me het angstige gevoel of het hele politbureau nog de scepter zwaait. Grauw en grijs en vooral zo onpersoonlijk als het maar kan. Zeg maar zo'n beetje de sfeer zoals die van Moskou tot Sofia tot eind jaren tachtig uniform was en hier, hier is die tijd dus blijven stilstaan. Met brede schouders bewaken de mannen van de security de grauwe gordijnen waarachter ooit de coryfeeën van het toenmalig oostblok hun speeches hielden. Wachten... wachten... en dan... de zaal gaat open. Een enorme aula waar wel duizend man in zal passen staat afgestampt met hele foute stoeltjes. Lage, veel te lage kleine met kunstleer beklede stoeltjes en eigenlijk veel te lelijk voor woorden. (Toen ik vooraf aan de dame van de staff vroeg waarom er uberhaupt stoelen waren bij een concert van Habib was haar antwoord... "This is fucking Hungary my friend. People here don't dance." )
Het moet gezegd, een rare gewaarwording om vanaf alle pilaren en zelfs van achter het podium die streng ogende koppen te zien die op de lelijke bronzen plaquettes hun autoriteit nog probeerden uit te stralen. De cultureclash compleet om maar zo te zeggen.
Het concert begint en enthousiast doch beschaafd verwelkomt het publiek de artiesten en dat terwijl Míp bij het zien van de band zo'n luide 'yeaahhh' door de zaal schreeuwt dat het sommige mensen verschrikt ineen doet duiken. Het concert? Grandioos, fantastisch, briljant en indrukwekkend. De dame van de staff heeft gelijk, niemand, maar dan ook niemand beweegt op drie enthousiaste meiden na in het gangpad aan de rechterzijde. Ik besluit om vanaf een ander punt dan maar wat foto's te maken en prompt staat er een man in olifantsgrijs naast me met op zijn borst een iets te groot uitgevallen bordje security. Hij stinkt uit z'n mond naar kauwgum met aardbeiensmaak als hij me beleefd doch dringend toe sist dat ik moet gaan zitten. Géén foto's en niet dansen is wat hij me duidelijk maakt en kijkt daarbij meteen streng naar de drie dansende jonge vrouwen. Of hij wel eens van interactie heeft gehoord en dat daarmee de band tot ongekende hoogte kan worden geprikkeld? Zijn antwoord is duidelijk wanneer hij verontwaardigd wegloopt en tien seconden later terugkomt met een zo nog foutere en breder geschouderde collega. Hij dringt zich voorzichtig tegen mij aan en probeert me terug te duwen naar mijn plek. Ook hij stinkt beschaafd uit z'n bek alsof hij speciaal voor vanavond een dennenbos tussen zijn kaken heeft fijngemalen. Zijn haar gaat aan de achterzijde over in een heus Jon de Wolf-matje en moet hem iets extra stoers geven. Voorzichtig dringt hij nog verder aan en heeft geen boodschap aan het feit dat ik persoonlijk toestemming heb van de staff-dame om foto's te maken op voorwaarde dat ik geen flitser gebruik. Na een minuut of vijf geven ze het op en besluiten samen dan maar in mijn buurt te blijven en kijken daarbij bijna hopeloos toe als ik toch doorga met fotograferen. Dan krijgen ze een seintje dat er pal aan de andere kant van het podium bij een pilaar nóg iemand zich onttrekt aan de geldende regels en verdomd... daar staat Míp die zich niet langer in kan houden en domweg moet bewegen op deze bizar goede muziek. Ondertussen heeft Habib zich met gitaar tussen het publiek begeven en tracht her en der wat los te maken aan emoties. Zakt neer in een vrije stoel en speelt en zingt ondertussen de mooiste vrouwen toe.... "We in Mali ... we can have four women....." Luid gelach, maar geen beweging. Dan komt hij terug richting podium en valt, wat mij betreft opvallend onopvallend, zijn oog op de swingende Míp en komt al spelend in haar richting. later zal zij verklaren dat ze dacht "Oh shit, als ie maar niet......" en ja hoor, hij gaat haar toe staan spelen terwijl ze als een schuchter schoolmeisje gaat staan bakvissen, daarbij haar armen op haar rug houdend, uitstralende 'kijk, ik ben ongevaarlijk'. De verlichting is jammergenoeg net te schaars op die plek en dus is een bewogen tijdopname het enig resultaat van die gezamenlijke actie.



Wij zijn met A+E deze avond en wanneer er de derde bis klinkt zijn zij en wij eigenlijk de enigen die opstaan om ons respect aan de band te tonen. Verbaasd kijken we nog een keer naar die mensenmassa die nog steeds keurig in hun veel te kleine stoeltjes zitten. Ja, ze hebben nog een aardig eind te gaan als het gaat over het tonen van je emoties.... hoewel, het is misschien wel waar wat men beweerde.. dit is domweg de volksaard en daar is niets verkeerds aan, maar gewoon.... eh... anders.
Tenslotte kwamen wij voor de muziek en die was meer dan de moeite waard. De website van Habib Koïte en Bamada.



Ja, soms is het even wachten hier tot er wat losbarst, maar vanavond the Jazz Pistols en daarna Richard Galliano en morgenavond... Jean Luc Ponty. Zal dit keer maar geen camera meenemen... denk ik....hoewel?











Hanszio]]> Fri, 20 Mar 2009 07:15:42 +0100 http://homepage.mac.com/hansio/blog/ilc259018643.html Vanaf heden zijn wij bereikbaar, gewoon, onder 010 nummer, echt waar. Gewoon dezelfde kosten als wanneer we in Bemmelerbroek of Vlaardingen zouden zitten, en ook nog eens voor dezelfde prijs als dat je in Nederland betaald.

Nu moet ik telkens aan die sketch denken van Frans Halsema in die act over Raden Maar van Kees Schilperoort. Die telefoon die maar overgaat en die de luisteraar graag over de radio wilde horen.

Kortom, we zijn best benieuwd hoe dat zal klinken hier en hoelang we dat gevoel erbij zullen houden. Hoe snel het weer gewoon zal zijn. In ieder geval is het wel een prettig vooruitzicht dat mensen ons weer gewoon kunnen bellen, zonder enige belemmeringen van welke aard dan ook. Dan nog wel even een belangrijke mededeling: Ook al bel je vanuit de regio Rotterdam, dan tóch 010 ervoor kiezen!!!



Wil je het proberen? 010-8917319

Víszonthalasrá

Hanszio]]> Tue, 17 Mar 2009 22:37:22 +0100 http://homepage.mac.com/hansio/blog/lry258877260.html KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen

. Het einde van een winterdepressie lijkt in zicht. Meteen daarop gevolgd door een innerlijke voorjaarsschoonmaak. Inderdaad een virus die de hele innerlijke mens verschoont van alles wat niet wenselijk is. Niet dat ik het er zelf op aan had gestuurd, dat zeker niet. Het kwam uit zichzelf en geheel vrijwillig. Het vestigde zich in mij en liet het lichaam de rest van het werk doen. Schoonmaken. Nu een paar kilo lichter maar die eet ik er wel weer aan, want met het voorjaar voor de deur moet ik goed op gewicht zijn en krachten verzamelen om de bulk werk weer aan te kunnen.

Ik heb er zin in, in de lente. Meneer Molenkamp trouwens ook. Toen we vanmorgen samen over een overvolle markt in Pécs banjerden had hij flink de pas erin om zoveel mogelijk planten te verzamelen. Het was zo druk omdat heel veel mensen vrij hebben (ja, ja op zondag) om het heugelijke feit te vieren dat Hongarije op 15 maart het begin van de opstand in 1848 tegen de Habsburgse overheersing herdenkt. Door sommige wordt dit gevierd met veel vlagvertoon en demonstraties. Er waren veel mensen te zien met vlaggen en op de kraag de bekende driekleur van Hongarije gestoken. Als je meer wilt weten over deze geschiedenis kijk dan eens op
KLIK hier voor de site!Het stuk is niet lang, maar geeft wel veel uitleg.

Maar goed, meneer Molenkamp heeft dus ook zin in de lente en zo kon het gebeuren dat wij met grote plasticzakken vol planten terug liepen naar de auto. De zon scheen en de temperatuur was zelfs aangenaam te noemen. Bij terugkomst schoot ik gelijk in de kaplaarzen en groef de gaten voor de nieuwe planten. De ervaring van dat graven heb ik in de herfst opgedaan tijdens het plaatsen van vele meters grassen van een hoge soort en later met het verplaatsen van zo ongeveer 200 frambozenstruiken naar de omgeving van de moestuin, dat kwam dus goed van pas. Maar het meest nog kon ik merken dat hij zin in de lente heeft toen hij laatst op een zonnige morgen slechts gehuld in de handgebreide huissloffen van de moeder van Marijke van Zessen een balletuitvoering door het hele huis gaf terwijl zijn mooie groene ogen glansden als het water van de Adriatische zee. Vandaag dus geen foto’s.

Mip. ]]> Mon, 16 Mar 2009 07:20:59 +0100 http://homepage.mac.com/hansio/blog/ilc258618475.html iets met fotografie heeft althans, zo meldde hij dat. Eergisteren kwam hij, zo hadden we afgesproken, bij ons langs. Hij werkt nu als artsenbezoeker en prijst daar dus allerlei wel of niet noodzakelijke medicijnen aan ter verhoging van de omzet van zijn opdrachtgever. Al snel haalde hij een iPhone tevoorschijn en toverde daar zijn eigenlijke liefde aan mij. Vogels in een schoonheid vastgelegd om van te watertanden. Bijeneters en ijsvogels.... in een kleurenpracht en detail, waanzinnig gewoonweg, maar meer nog de actie die er vanuit ging.
Jószef is afgestudeerd bioloog maar kan daarmee de kost niet verdienen. Het hoogste salaris wat er voor hem inzit is rond de huf 140.000 en dat is bij de huidige koers niet meer dan rond de 470,- euro en dus heeft hij gekozen voor een mooie auto onder zijn gat, betaalde telefoonkosten en een redelijk inkomen en geef hem, onder de omstandigheden, eens ongelijk.

Naast deze kwaliteiten doet hij ook iets met borduren, volksdansen, kleding naaien en nog veel meer. Maar het liefste wat hij doet is dus het maken van die waanzinnige platen en is daar al zover mee gekomen dat hij regelmatig publiceert in National Geographic, alleen is zoals te was verwachten, de betaling niet echt in verhouding met zijn prestaties. "Maar Hans, ik ben ook geen fotograaf, onhoud dat wel. Ik ben tenslotte bioloog." Holy Moses, ik wou dat ik zo'n bioloog was, zeg.

József
(Klik hiervoor maar eens op zijn naam)

Het is gewoonweg zonde om te zien dat er in dit deel van de wereld zoveel talent rondloopt en dat daar zo weinig emplooi voor is. Ik heb mezelf in ieder geval voorgenomen om voor hem wat pogingen te doen om hem zijn liefde, de natuur, te laten volgen.
Hier in ons dorp gebeurd niet echt veel, of het moet zijn dat we vanwege een omgewaaide boom in de straat een ochtend zonder stroom zaten. In ieder geval was het hout meer dan welkom bij de mannen van de gemeente.


En natuurlijk kon ik het niet laten om even snel een gepimpte versie te maken van deze foto om deze straks aan hen te geven, want je moet die gasten natuurlijk wel te vriend houden, toch?


Dan hadden we ook nog de schoorsteenveger aan huis. Inspectieluikje open, spiegeltje erin en omhoog loeren. Alles goed, niets vuil. Wel betalen voor het bonnetje voor de verzekering, dat nu weer wel. Mooie man en die komt van de week een speciaal goedje brengen waarmee we de kandalló regelmatig schoon kunnen stoken. Eén voorwaarde: Als hij komt de honden weghouden, want dat vindt hij maar niets.


Dan was er ook nog een korte ontmoeting in de natuur. Veel te ver weg voor mijn lens, maar toch wel de moeite waard ( vind ik) een kudde herten. Wel een paar rare koppen ertussen en dus meteen even aan Jószef gevraagd wat dat nu zijn. "Heel simpel, Hans. In de winter, zo rond februari, werpen de mannen hun gewei af en komt het nieuwe gewei eraan en vandaar die rare koppen. Helemaal uit verhouding."





OK, de blog is wat rommelig vandaag en wat van de hak op de tak, of liever, van de tak op het schoorsteenhert. Maar er is nog zoveel te doen dat we dit toch niet aan jullie wilden onthouden.
Tot later deze week met dan weer een onvervalste Kortlevens Verhalen en andere Dierenvertellingen.

Hanszio]]> Fri, 13 Mar 2009 07:27:55 +0100 http://homepage.mac.com/hansio/blog/ilc258386660.html Vandaag slechts wat korte zinnen en steekwoorden. Niet uit luiheid, oh neen, eerder het tegendeel, tijdgebrek.
Snoeien. Verplanten. Moestuin plantklaar maken. Mooi weer, maar wel koud. Plamuren. Grondverf. Anti-houtworm voor de nieuwe oude kast.
Vrouw aan deur voor hondentelling ivm vaccinaties tegen rabiës. Vrouw erg bang voor honden. Mooie combinatie dus.
Plannen maken voor de komende maanden. Afspraken maken en acquisitie plegen. Goede vooruitzichten.... hopen dan maar.
Brood bakken. Materiaal bijeen gaan sprokkelen voor de nieuw te bouwen broodoven ( Leuke hint, ga daar eens kijken BROODOVEN) Veel contacten met Italië omdat we daar in het najaar waarschijnlijk een uitgebreide cursus gaan geven met mensen die wij daar afgelopen jaar ontmoet hebben. Cursus? Ja, fotografie, schrijven, wijnproeven en natuurvorsen.
Kortom, zat te doen op dit moment en dan ook nog allerlei leuke en spannende plannen voor hier.
Tja, zo zie je maar. Je maakt wel tien plannen en de daaraan verbonden voornemens en als je er daarvan drie of vier waarmaakt, dan is dat een stuk méér dan geen.
Rust? Ja, nemen we ook, maar dan op andere momenten.
Groet en... tot van de week met het dagelijkse nieuws.

Hanszio en Míp
]]> Tue, 10 Mar 2009 15:04:19 +0100 http://homepage.mac.com/hansio/blog/ilc258113486.html Het gaat over veranderingen in dit land. Over huisvuil. Over ... tja.. van alles en nog wat.

Ooit ontmoette ik tijdens een reportage Dick Mackey. Hij was de winnaar van de Iditarod sledenhondenwedstrijd die ooit met een seconde voorsprong won. Als eigenaar van de meest noordelijk gelegen truckstop van de wereld , toepasselijk genaamd Coldfoot, is hij tevens de uitvinder van de zgn Bear Proof vuilnisbak. Met zijn ervaring wist hij precies hoe hij die slimme donders te snel af moest zijn en zijn patent geldt nog steeds in alle wildparken van de VS.
Waarom deze inleiding, zul je afvragen. Omdat hier toch wat dingen opvallend aan het veranderen zijn en één daarvan is de toegenomen hoeveelheid huisvuil die illegaal wordt gestort op afgelegen plekken. Mensen kunnen of willen de kosten van de ophaaldiensten niet betalen en dus keilen ze het maar weg op de meest afgelegen plekken. Iets waar ik nu weer net het nut niet van inzie omdat je, om daar te komen, toch ook weer brandstof moet verstoken met je auto.


Maar wat is nu het verband met die Dick, zul je zeggen. Nou, gisteren had ik wat klusjes gedaan met de mast en kwam op de terugweg langs het gedenkteken, of beter, monument dat herinnert aan de Hongaars Turkse oorlog en bedacht dat met dat mooie weer het wel leuk zou zijn om dat eens in een panorama om te zetten. Pas achter mijn beeldscherm zag ik pas goed wat er achter me was gebeurd. De grote vuilnisbak die er op de parkeerplaats staat is dus helemaal leeg gehaald door? Tja, natuur genoeg daar in de buurt en uiteraard zitten daar ook slimmerikken tussen zoals vossen en dassen.
Of dit een blog is met een hoger doel? Nee hoor, gewoon leuk om het even te melden en om even iets van me af te schudden... meer niet of het moet zijn dat het wel een vreselijk lelijk gedenkteken is en als je tegen het monument zelf aanklopt, dan is het hol... helemaal hol, van gips in elkaar gestoken en ieder jaar wordt het weer keurig opgelapt.
Telkens wanneer ik er voorbij rijd dan is er toch bijna elke weer bezoek en ligt er na afloop ook elke keer weer huisvuil en dat willen die vernoemde slimmerikken wel even op inhoud controleren. Snap je de link?
Wil je 'm zien die parkeerplaats.... eh, ik bedoel natuurlijk, dat monument?

Hanszio


Hungarian-Turkish War Memorial at Szigetvar in Hungary]]> Sat, 07 Mar 2009 11:11:25 +0100 http://homepage.mac.com/hansio/blog/ilc257943686.html
Regen slaat tegen de ramen. Aangewakkerd door de harde wind vormen de druppels langgerekte strepen op het glas. Het weer houdt ons binnen, terwijl we eigenlijk zo graag buiten zouden zijn. Plannen rollen door mijn hoofd om nu eindelijk als eerste de moestuin op orde te brengen. Natuurlijk, ik had het zondag kunnen doen. Maar toen lagen we, slechts gekleed in een hemd en lange broek te lummelen in de zon terwijl de winter in ons hoofd zachtjes weg smolt.

Gisteren eindelijk begonnen met “wat” zaden. Keurig in kleine potjes vol verse aarde verdeeld. Het nieuwe systeem van Frederiek helpt goed, alleen het systeem in mijn hoofd werkt dan weer anders. Eerst maar gesorteerd wat ik graag gegroeid zie, dat was zoveel dat ik bijna gelijk weer alles terug in de doos wilde doen. Maar tijdens het sorteren ontstond ook gelijk een plan toen ik er achter kwam dat ik twintig verschillende soorten tomatenzaad heb. Van groot tot klein, van geel tot groen, van gemarmerd tot zwart. Die zaden staan nu te trekken tot ze straks de moestuin in kunnen. En als ik heel eerlijk ben is dan geen plaats meer voor andere planten en dat terwijl wij vorig jaar de moestuin tot een derde hebben teruggebracht. Ik zal dus weer land moeten veroveren om de rest van de paprika’s, pepers, aubergines, courgettes, kolen, meloenen, bonen, uien en natuurlijk niet te vergeten de sla te planten. Een mens werkt zich soms in de nesten met mooie plannen. Maar als het allemaal lukt met die tomatenzaden wil ik graag als de tijd en de tomaten daar rijp voor zijn, een tomatenproeverij houden. Net zoals wij ooit in Nederland een pesto-proeverij hebben gehouden, dat was een mooi en smaakvol succes. Het enige wat nu nog hoeft te gebeuren is dat de zon gaat schijnen, dan zal alles goed komen.

Sommige van jullie zullen denken: ze zouden toch naar Slovenië? Inderdaad dat zouden wij, maar zoals bij veel dingen sinds de aanvang van de kredietcrisis is geld hier een kink de kabel. Maar wat in het vat zit verzuurd niet, want de plannen zijn slechts verschoven, niet afgezegd. En een klein geluk bij een ongeluk is, dat na een kleine studie over de weersverwachtingen van Slovenië blijkt dat ook daar de lente bij lange na nog niet doorgebroken is.

Mip

Aanvulling.

Wat Míp hier vergeet te vermelden is het volgende.
Omdat we toch zoveel ruimte hebben en er de meest avontuurlijke tuin van wilden maken ben ik afgelopen jaar op het web gaan struinen, op zoek naar exoten, mooie dingen, spannende planten en boom- en heester soorten.
Nou, die heb ik gevonden en hoe. Vreselijk enthousiaste hobbyisten die bereid waren om tegen een geringe vergoeding ons van de zaden te voorzien. En ik kan niet anders zeggen dan dat ook de Hongaarse tante Posta de enveloppen met het zaaigoed keurig heel bij ons ter plaatse afleverde. Toen volgde er een aantal mailtjes van de afzenders met de zaai instructies en toen begon het verhaal een heel andere wending te krijgen.
Weken in melk of fruitsap, vervolgens stratificeren, ofwel in een doosje met vochtig zand voor enige weken in de koelkast en daarna in verluchtigd cactuszand op een warme plek na laten trekken.
Of wat te denken van scarcificeren? Met een schuurpapiertje de buitenkant van het zaadje beschadigen( zie je het voor je? Die grote klauwen van mij en dan een zaadje van 8x4mm opschuren? Nou, m'n nagels zien er beter uit dan ooit) om het vervolgens in lauwwarm water 48 uur te laten weken en dan vervolgens weer in een koekastbehandeling van een maand.
Tja, als je alles van te voren weet dan zet je gewoon suikerbieten, toch?
Maar áls het aanslaat allemaal, dan wordt het wel de mooiste jungle aan de noordzijde van de Dráva.

Hanszio]]> Thu, 05 Mar 2009 12:01:26 +0100 http://homepage.mac.com/hansio/blog/ilc257751878.html KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

Zou het werkelijk waar zijn? Zouden er krachten in Mohács zijn die de winter kunnen verbranden? Je zou het bijna gaan geloven.

Natuurlijk, op woensdagmorgen lag er weer verse sneeuw maar in de middag scheen de zon en de temperatuur was zelfs aangenaam te noemen. We togen naar het Nemzetipark, een natuurgebied dat aan de Drava ligt. Wij met onze voeten op Hongaarse bodem, tussen ons de prachtig stromende rivier terwijl onze ogen Kroatië bijna konden aanraken. Een overdonderde stilte, met alleen het geruis van stromend water. Kan een lente mooier beginnen? Bij terugkomst maakten Milan en ik vers ijs van frambozen uit eigen tuin die nog keurig in de vriezer bewaard waren. Volgens ons het allerlekkerste ijs, maar als de anderen dat dan niet vonden in ieder geval het meest verse ijs.


Donderdag was er ook water maar dan lekker warm en in een zwembad. Een relaxdag. Een beetje zwemmen, beetje sauna, beetje slapen en voor Milan ook een beetje spelletjes doen op de draagbare computer. En terwijl op schaduwplekken nog een beetje sneeuw lag zaten wij, verpakt in badjas of handdoek, op een bankje in de zon.

Vrijdag was het ook weer redelijk weer en daarom een mooi moment om eindelijk het bankje in de tuin te bouwen. Grote boomstammen werden doorgezaagd en werden op de aanhanger van de tractor gelegd. Daarna mooie balken om te dienen als zitting. Het hele circus werd tot onder de abrikozenboom gereden en daar weer afgeladen. Met enorme spijkers werd het geheel aan elkaar verbonden en zo ontstond de “Milan zitbank”. Lekker voor de zomer, heerlijk in de schaduw. In de middag reden we naar vrienden die we al weer veel te lang niet hadden gezien. Gezellig even bijpraten en natuurlijk een rondleiding op hun “landgoed”, want een mooie plek is het zeker. En deze avond maar eens niet koken, zodat ieder voor deze keer eens een eigen menu kon uitkiezen, in plaats van wat ze dagelijks van mij voorgeschoteld krijgen.

Zaterdag was er een Hongaarse afspraak en inderdaad die kwam niet opdagen. Toch werd het een dag van lekker lummelen. Genieten van de eerste lentezon, hangend in een stoel. Milan kneedde het deeg voor de snackpuntjes met koriander en een uur later rolde we het uit om mooi dun in de oven te laten bakken. Als afscheid aten we een salade van wilde spinazie, speksla en blaadjes daslook met in de spek gebakken kippenlevertjes. Daarna nog een verse pizza met tonijn en toen was de vakantie alweer voorbij.

Op zondagmorgen om vier uur stopte de taxibus die hen naar het vliegveld in Budapest zou brengen. Nog even zwaaien aan het hek tot de achterlichten niet meer zichtbaar waren.
Het was een enerverende week, dat zeker. Maar ook heel bijzonder. Annatasja voor jou hoop ik dat de ster die je zag vallen je wens mag laten uitkomen. Je mag ook die twee van mij erbij hebben.

Mip ]]> Tue, 03 Mar 2009 06:44:37 +0100 http://homepage.mac.com/hansio/blog/ilc257235210.html Maar omdat het dus niet het beste weer van de wereld was dus toch maar met z'n allen in de auto en er naartoe. Was het in ons dorp het grootste shitweer, naar mate we in de richting van Mohács kwamen, trok de hemel open werd het het mooiste weer van de wereld, je zou er bijna gelovig van worden.
Niets toeristen, niets tourist-trap, maar een volksfeest dat z'n weerga niet kent. Oke, de performers waren een weinig opgelaten en dat zal mogelijk te maken kunnen hebben met een klein drankje, misschien.
In ieder geval was het van half drie tot bij zessen een knallend succes met daarbij als publiek alleen maar Hongaren en die genoten om nu eens zélf in beeld te zijn voor een feest en waarbij wij, voor zover we konden waarnemen, geen enkel niet-Hongaars geluid hoorden..
De Hongaren die we spraken zeiden het ook onomwonden: "Zondag is voor de toeristen en vandaag? Dat is voor ons!"
Hoogtepunt natuurlijk de knallen die de kanonnen tussen het publiek veroorzaakten en dus de nodige hilariteit en dan natuurlijk dé knaller... het grote vuur. Ouders met kinderen en de hoofdrolspelers van de zondag, ze waren er allemaal bij en dit keer waren zij het publiek waarvoor dit allemaal geburde.De terugweg was nagenieten en ook eerlijk even toegeven dat het geweldig was. De feeststemming, de vriendelijkheid, de .... ja... de alles. Als de kinderenniet op zo'n rare tijd waren aangekomen, dan waren we hier nooit naartoe gegaan en hadden we dit allemaal gemist. Tas, Milan.... bedankt .
Hieronder een snelle selectie van het door mij 'geschotene'. Misschien ten overvloede: Je kunt op de kleine plaatjes klikken voor een grotere afbeelding.




















































Hanszio]]> Wed, 25 Feb 2009 07:13:30 +0100 http://homepage.mac.com/hansio/blog/ilc257164881.html KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

Toen ik hoorde dat zij tegen het einde van februari van plan waren om hier naar toe te komen kwam het beeld van vorig jaar om dezelfde tijd mij weer voor ogen. Prachtig lenteweer met heerlijke temperaturen. Toch hield ik voor deze keer de weersverwachtingen wat beter in de gaten.

Zondag scheen de zon dat het een lieve lust was. Natuurlijk wel met een dikke jas aan, konden wij uit de wind genieten van een heerlijke temperatuur. Vroeg in de avond kwamen ze aan, Annatasja en Milan. Zeulend met zware koffers. Nog juist op het laatste moment had ik een klein alarm gezonden dat zij toch vooral dikke en warme kleding mee moesten nemen, omdat de winter voorlopig nog wel koning blijft in dit land. Op hun gezichten was enige teleurstelling te lezen, maar al snel waren we het over eens: beter mee, dan om verlegen.

Gisterenmorgen was er toch een kleine verrassing. De tuin leek gedoopt in poedersuiker. Niet veel maar net genoeg om te weten dat er sneeuw lag. Maar tegen de tijd dat we terug waren uit Pécs kwam er toch weer gewoon water uit de wolken.








Vanmorgen was de verrassing nog groter. De lucht was bevolkt met dwarrelende watjes en de aarde was al bedekt met een flinke laag sneeuw. Voor vandaag staat Mohács op de agenda. Daar wordt, zoals al vele jaren, vandaag de winter verdreven en de lente verwelkomt. Gelukkig hebben zij die sneeuw- en waterdichte laarzen en een lekkere warme jas toch niet voor niets meegenomen. Want met de temperaturen van vandaag zullen we dat allemaal wel nodig hebben.

Mip. ]]> Tue, 24 Feb 2009 11:41:21 +0100 http://homepage.mac.com/hansio/blog/ilc256858411.html Kappen? Kappen!

Sinds wij hier wonen zijn wij gewoon geraakt aan het geluid van de motorzeis en de kettingzaag. Er zijn ook mensen die het anders herinneren, de rust van het platte land en hooguit het geluid van het aanzetstaal op de zeis en dan weer het verslavend rustgevende geluid.... woeshhh, woeshhh... met van die mooie halen de lange halmen tegen de grond, wat moeten dat mooie tijden geweest zijn.( Zelf heb ik in mijn jeugd aardig wat met dat levensbedreigende stuk gereedschap het gras bij de boer gekort, maar dat terzijde.)De zaag... hetzelfde geluid, misschien, maar wel wat luidruchtiger, maar dan nog. Ja, ooit reed men paard en wagen en was de eerste auto vervolgens een bedreiging voor alles wat eraan vooraf ging. Maar tijden veranderen en ook zelf hebben we een kettingzaag én een motorzeis en uiteraard reizen ook wij niet langer per postkoets. Zoals gezegd, we waren eraan gewend, aan dat geluid van de kettingzaag. Alleen dit jaar was het anders. Het was agressiever, luider en het klonk vaker, vooral vanuit de bosrand ook en steeds vaker zagen we een paar en jongens mannen waarvan we wisten dat hun huis te koop stond en waarvan we ook wisten dat ze het niet echt breed hadden. Ja, ze moeten toch ook hun kacheltje stoken in deze erg koud winter, toch? Dagelijks kwamen meerdere malen de twee zelfbouwvoertuigen, afgetast met keurig op maat gezaagd hout, pruttelend voorbij tuffen en niét in de richting van hun huis, nee, er vandaan. Maar ineens viel het muntje. Dit was niet meer voor eigen gebruik, dit was pure handel.

Tot gisteren Mip met rood aangelopen hoofd terugkwam van haar honden- en kattenloop en kwaad meldde dat het nu te ver ging en dat ze dus ook een paar hele mooie bomen hadden geveld. Woest reageerde ik en zei dat dit de limit was... afgelopen.. over uit. Om te janken was het. Acacia’s met een doorsnede van wel tachtig centimeter doorsnede en dus wel minstens dertig, veertig jaar oud lagen aan mootjes gezaagd en de resten van de takken achteloos opzij gedonderd. Waar ze dan wel mee bezig waren, was mijn vraag. “Ja, die bomen zijn toch van iedereen?” was het antwoord. Het is raar, maar op zo’n moment vergaat mij iedere genne en spreek ik ineens vloeiend en niet mis te verstaan Hongaars. “Kappen. Wegwezen. Oplazeren en geloof me, ik bel de politie.” Nog geen kwartier later zat ik met de burgemeester aan tafel. Ja, hij wist het ook en zou, als ik er foto’s van had, meteen de kit bellen. Toen ik teleurgesteld wegbeende en in de auto sprong, ging meteen mijn mobieltje “ Ans.... Ans... rustig, ik ga meteen bellen”

Vanochtend liep ik het dierengespuis en het eerste wat ik hoorde? Kettingzagen en het geluid van dus nog meer vallende bomen! Vlak daarna zag ik ook de zelfbouwels weer afgeladen worden en binnen vijf minuten had ik de burgemeester weer aan de lijn “ Béla, en nu meteen de politie bellen... NU!” Tien minuten later stonden ze, met hun opschrijfboekje in de hand, bij ons in de keuken. Wat er aan de hand was en wanneer dan wel. “Nou, NU!” Nee, eerst paspoort en naam van de moeder en toen Miep de moeite nam om Vos te vertalen in Róka snapten ze er al helemaal niets meer van. Of wijlen mijn moeder dan Róka Vos had geheten. Nee.. nee... dat hout, die bomen, dat is veel belangrijker. Ik had Béla al uitgelegd dat die bosrand niet alleen een historische functie had, maar ook een praktische en dat die, zo gelegen tussen de akkers in, het land beschermde tegen de alles verzengende oostenwind. Erosie? Nou, dat begreep hij toen ook wel. Dat ik vervolgens hoogdravend iets wist te melden dat dit de vernietiging zou zijn van het dorpskapitaal kwam waarschijnlijk niet helemaal over, maar ja, toch maar geprobeerd, nietwaar?

Toen wij later naar de stad moesten, stond er een hele verzameling volk rond het gemeentehuis en de gele hesjes van de agenten vielen daarbij het meest op. Erop af dus en even polshoogte nemen van wat nu verder. Besloten werd om de drie man plantsoenendienst mee te sturen met de agenten om de schade op te nemen en tja, het zal wel weer een veroordeling worden met nog meer geldproblemen als gevolg. “Miep, we wonen hier nu bijna twee jaar en hebben ook recht van spreken. Laat ze maar bloeden, zijn ze helemaal belazerd. Ze willen hier weg en voordat ze de deur achter zich dichttrekken nog even de boel verziekstralen voor die paar rotforinten? Oplazeren. Op deze manier wordt het anders nooit wat.” Een groot deel van mijn leven voerde ik, naast mijn werk, actie voor een betere en leefbaarder wereld. Hier in Hongarije zou ik het allemaal wat rustiger doen, wat meer opkomen voor ons eigen bestaan hier, maar ja, dit ís ons eigen bestaan en dat van alle inwoners van dit dorp. Dus, tja, bloed kruipt waar het..... Zijn ze nou helemaal belazerd!

Hanszio ]]> Fri, 20 Feb 2009 22:33:31 +0100 http://homepage.mac.com/hansio/blog/ilc256638276.html KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

De eerste keer dat ik hem zag en hoorde spelen was op het aardappelfestival in Zók, een dorp hier niet al te ver vandaan. De zon liet die dag de aarde sidderen, terwijl een kok, met Chinees uiterlijk en hoge koksmuts, roerde in een gigantische pan dampende Goulash. Er waren tentjes met snoepgoed en sieraden, met bier en wijn. Er reed een treintje rond waar niemand in zat, er stonden paarden waar niemand op reed. In een stand die was overdekt met wit doek, waardoor schaduw en licht elkaar goed konden vinden, stonden de aardappelen uitgestald in mooi op gemaakte mandjes. Alle aardappelen voorzien van de juiste naam.

Over het terrein schalde muziek, afkomstig uit een grote tent vol banken en tafels die allemaal bezet waren. Een jonge violiste die duidelijk nog les had stond op het hoge en grote podium. Ze kreeg een staande ovatie. Een dame met net gekapte haren, op hoge hakken, nette rok en witte blouse, kondigde vanaf haar papier de volgende artiesten aan. Het werd stil in de tent. Twee mannen kwamen vanaf de zijkant het podium op. Ik stootte Hans aan, joh dat is onze buurman Zsoli! In zijn arm droeg hij een claypot, de andere man droeg een viool. De muziek klonk mooi, maar de stem van Zsoli ging door merg en been. Tijdens het wegslikken van de brok en het wegpoetsen van onze tranen werden twee nieuwe fans geboren. Vanaf die dag noemen wij hem Zsoli claypot, omdat we een half dorp vol Zsoli’s hebben.

Later, toen wij met BoerenLeen het zigeunerfeest in Vellény bezochten, zagen wij hem nog een keer optreden maar nu met een gitarist. Net zo prachtig en daarom vonden wij het eigenlijk wel jammer dat hij alleen optreed op kleine festivals. Zo iemand verdient gewoon meer publiek.

Gisteren stond hij aan het hek. Opgewonden. Hij zwaaide met een envelop in zijn hand waar duidelijk zijn naam en adres op stond. Luchtpost, dus het kwam van ver. Nog niet binnen haalde hij de brief eruit samen met een mooie folder. De brief was in het Frans geschreven, of eerder Bretons. Hans ontcijferde de brief. Een uitnodiging voor een enorm groot herfstfestival in Bretagne, dat gehouden wordt in oktober en waar op 35 verschillende locaties gespeeld wordt. Ik vroeg hem iets rustiger te spreken, maar de opwinding nam hem totaal in beslag toen ook nog bleek dat hij met tien personen welkom was. Jullie moeten mee! Riep hij op zo’n manier waar bijna niets tegen in te brengen is. Na enige schouderkloppen ging hij weer zitten. Maar toen Hans hem via you tube een filmpje liet zien met een optreden van neef Kees Kortleven met zijn band, keerde de rust niet meer in hem terug. Dat ik toch familie had die zigeunermuziek speelde! Dat er in Holland mensen zijn die zigeunermuziek spelen! En dat het ook nog mooi is! En dat dat juist familie is! Hij kwam er niet over uitgesproken. Nog voor hij vertrok werden er wilde plannen op tafel gesmeten. Mooie plannen. Plannen voor de toekomst. Het klonk ons in ieder geval als muziek in de oren.

Mip. ]]> Wed, 18 Feb 2009 09:24:35 +0100 http://homepage.mac.com/hansio/blog/ilc256380207.html Inburgeren is niet alleen het machtig worden van de taal, maar ook de cultuur van het land zien op te snuiven en vandaar dat ik iets meer wilde weten over dat wat in het verlengde ligt van mijn eigen interesse: Fotografie.
Gelokt door de internet-cultuuragenda van de stad Pécs ging ik dus gisteren op zoek naar het ANK alwaar men, getuige de aankondigingen, beschikt over zowel een aula alsmede een galerie.

Hier is die website te vinden.... klik aan! Enig zoekwerk bracht me in een buitenwijk die ooit als droom moet zijn bedoeld voor het toenmalig arbeidersparadijs. Eenmaal op de plek aangekomen bleek het een gigantisch scholencomplex waarin alle niveaus van scholing vertegenwoordigt. Na met veel moeite de hoofdingang te hebben gevonden speurden mijn ogen naar de aangeprezen exposities, maar helaas.... slechts druk heen en weer rennende tieners vulden het gebouw. Dansen, ja, volksdansen, dat was wél in de aanbieding, maar foto's?
In de centrale hal hingen wel wegwijzers maar dan vooralsnog nog géén fototentoonstelling. In het midden van die centrale hal een infokiosk waar een verveelde jongen na enige uitleg begreep wat ik zocht om vervolgens zijn vesting op slot te doen teneinde mij de weg te gaan wijzen.
"Is dit wat u bedoeld?" vroeg hij mij met grote verbaasde ogen en schoof enige verrijdbare kapstokken vol met dampende jassen terzijde. Ja, dit was dus de afdeling portretten. Misschien was het maar goed dat die volle kapstokken het zicht op het tentoongestelde ontnam. Ik was er in ieder geval héél erg snel op uitgekeken.
Dit was niet alles, want hij ging me voor via het trappenhuis naar de erboven gelegen verdieping waar ook de theaterzaal zich bevond. In de naast de ingang daarvan gelegen hal stonden ook nog een aantal losse wanden opgesteld met daarop een hoop duidelijk door tieners in elkaar ge-photoshopte afbeeldingen die iets hadden met artistieke filters waarmee ze zonder enige kennis of terughoudendheid het door hen gefotografeerde totaal hadden verziektstraalt.
Het kostte me ongeveer anderhalve minuut om de inhoud tot me door te laten dringen en dus kon ik ook dat van mijn lijstje schrappen. Enigszins nieuwsgierig blikte ik nog de grote zaal in en zag hordes in folkloristische kleding uitgedoste kids die op hun beurt wachtten om hun danskunstje te gaan doen, maar meer nog werd mijn aandacht getrokken door een wat vadsige dame die naast de ingang naar de zaal een ongeveer drie bij twee meter grote wand beheerde met daarop en tegenaan de grootste collectie snoepgoed die ik ooit van mijn leven aanschouwde en waar zelfs een gemiddelde kermisexploitant jaloers op zou zijn. Snoepslierten van wel een meter lang en in de meest giftige kleuren waren omgeven door zakken vol dropachtigs en anderszins die Jamie Oliver hadden uitgedaagd om hier eens flink het dagmenu te doen veranderen.
Door het slechte weer gepaard gaande met hevige sneeuwval en de te grote afstand naar de auto was het voor het eerst dat ik niet gewapend was met een camera, maar geloof me, het was de moeite meer dan waard geweest om daar nu eens een beeld van te maken en dan had het toch nog met fotografie te maken gehad. De aankondiging op die website heeft wel bereikt dat ik voortaan met nog meer achterdocht zal kijken naar wat er zal gaan plaatsvinden in en rond de stad en ben ik nu nog benieuwder hoe Pécs haar benoeming tot Culturele Hoofdstad van Europa in 2010 gaat uitdragen............
Hanszio]]> Sun, 15 Feb 2009 09:43:27 +0100 http://homepage.mac.com/hansio/blog/ilc256197010.html
Ooit kregen wij een Boedhabeeldje cadeau. Zwarte krullenkop. De gouden huid omhangen door een rood soepel vallend kleed. De benen in kleermakerszit die een schoot vormen voor de openliggende handen. De rug recht, de ogen gesloten. Hij staat op een plek waar we altijd zicht op hem hebben en overdag vangt hij het licht wat door het raam naar binnen valt. Rust, dat is wat hij uitstraalt. Zwijgzaam. Eén met zichzelf en de wereld. Het cadeau is een gelukwens.

Zo kalm als het beeld is, zo onstuimig is het buiten. De wind giert om het huis, buiten buldert het, net als in het hoofd. Actie is voor nu een groot verlangen maar de lage luchtdruk zorgt tegelijk voor onderdrukking. Beide dingen in totale tegenspraak samengebracht in één lichaam, dat geeft een botsing tussen karakter en natuur wat ook wel onrust wordt genoemd. Heb ik daar last van? Nee, ik niet maar mijn omgeving waarschijnlijk wel.

Gisteren was er weer bijeenkomst van vrouwenvereniging Jasmin. Ik bevind me tussen vijftien Hongaarse vrouwen waarvan er twee een naamdag te vieren hebben. De tafel vol huisgebakken zoete lekkernijen, dik belegde boterhammen en zoete dranken, wel of niet met alcohol. Als je niet beter zou weten zou je denken dat er nog minstens dertig gasten bij moeten komen om dit alles te verorberen. Servetten worden, recht voor het lichaam, op tafel uitgevouwen. Armen strekken zich uit naar de schalen tot er van het servet niets meer zichtbaar is. Bekers worden gevuld. Als de cadeautjes worden uitgepakt kan het feest beginnen. Eten, drinken en tegelijk luisteren naar wat Aniko, onze voorzitter, allemaal te melden heeft. In mijn zwijgzaamheid voel ik een soort trots opkomen en denk aan bijna twee jaar geleden toen ik nog maar twee woorden verstond en nu begrijp is soms hele zinnen. Ik kan mezelf ook steeds beter verstaanbaar maken en dat kwam goed van pas toen ik een lijst met bedragen zag waarboven mijn naam stond. Of ik nog maar even een half jaar lidmaatschap wilde betalen. Nu was mijn lichaamstaal waarschijnlijk al voldoende geweest om te begrijpen dat dit niet klopte, maar toch deed ik het met woorden. Ze werden begrepen en de pen maakte met een groot blauw kruis een einde aan deze affaire. Maar toen mij publiekelijk een vraag werd gesteld waar ik niet op had gerekend overviel mij een grote verlegenheid. Dertig ogen op me gericht terwijl ik hakkelend en sputterend probeerde uit te leggen wat ik wilde zeggen. Zweet brak me aan alle kanten uit met wangen zo rood als vuur. En nu komt het, doordat mij woorden te binnen schieten die ik wel weet geef ik het totaal verkeerde antwoord. Verbaasde blikken. Ik kan niet meer terug, omdat ik niet weet hoe ik het recht moet zetten. Ik denk aan de eerste woorden die ik leerde "nem tudom" (ik weet het niet) en "nem értem" (ik begrijp het niet), die had ik moeten gebruiken, moet ik was al zo boven mezelf uitgestegen van trots dat ik zelfs op deze woorden niet kon komen. Toen ineens verlangde ik naar Boedha. Naar de rust, één met zichzelf en de wereld, maar vooral zijn zwijgzaamheid.

Mip]]> Fri, 13 Feb 2009 06:50:10 +0100 http://homepage.mac.com/hansio/blog/ilc255979633.html Of we er echt op zaten te wachten weet ik niet meer, maar al vrij snel werden we door L&E met een pracht van een poes opgescheept die van Mip de wonderschone naam ZsaZsa kreeg toebedeeld. ZsaZsa is een schildpadgekleurde poes die gemaakt lijkt uit vloeibaar rubber. Soepel en lenig, maar bovenal.... vruchtbaar. In mei wierp ze haar eerste nest en daarvan hebben we er drie, twee katers een een poes, kunnen houden. Ik zeg bewust kunnen, omdat niemand maar dan ook niemand interesse had voor het nageslacht van onze zeer ontvankelijke poes.

Het tweede nest werd geworpen in september en heeft, bij de slechte vooruitzichten op enige afzet, jammergenoeg een andere route moeten ondergaan. Nu heb ik absoluut geen hekel aan poezenvolk, integendeel, maar om er nu straks enige tientallen rond en in het huis te hebben, neen, dank u. Afspraak was dan ook om, zodra de natuur bij onze poezen weer zou gaan opspelen, dan meteen de dierenarts te bezoeken. Gisteren was het zover.

De praktijk bevindt zich in Pécs, in een beetje ouderwetse straat waar voorheen beslist de beter gesitueerden binnen het systeem gewoond moeten hebben. De praktijkruimte is tegen het ooit statige huis aangebouwd en is precies in overeenstemming met de praktiserenden. Een oude dierenarts, een nog oudere dierenarts en een nog veel oudere dierenarts en natuurlijk, niet te vergeten, de uitvoerend dierenarts. Hij zal een jaar of 38 kunnen zijn en heeft beslist niet zitten slapen tijdens zijn opleiding. Telkens wanneer wij daar komen dan zit wel een deel van die oude garde in of rond die praktijkruimte en telkens vragen wij ons dan ook weer af wat die ouwetjes daar doen.
Ja, die alleroudste kan zo ontzettend aardig de te behandelen dieren even tot rust aaien, maar dan toch.... wat doen ze daar dan.

Tot we gisteren na een paar uur de 'patiënten' weer mochten komen ophalen. De één na oudste zit een reclamefolder te lezen en zijn oog rust op de pagina met tv-toestellen. Ja, hij heeft nog zo'n ouderwetse kast, verklaard hij.
Dan moeten we afrekenen. Twee maal poes a 14.000 huf is dus 28.000 huf. "Ik ben hier wel met twéé poezen en kan er dus wat korting af? Ik hoef trouwens géén bonnetje' zo vraag ik. De belangstelling gaat ineens uit naar de jongste arts......... als hij er maar niet teveel vanaf haalt, zo begrijp ik nu, want anders duurt die breedbeeld-TV toch wat langer.
Voor de somma van net vijfenzeventig euro zijn wij dus verlost van kattengejank en voorspelbaar krolse poezen die meteen je hand tot bloedens aan toe openhalen wanneer je ze eens liefkozend over hun rug streelt.
We werden vriendelijk uitgewuifd en eerlijk is eerlijk, het zijn werkelijk stuk voor stuk de alleraardigste mannen. Ze zullen de oude tijd maar met moeite hebben kunnen vergeten, denk ik.

Hanszio]]> Tue, 10 Feb 2009 18:27:12 +0100 http://homepage.mac.com/hansio/blog/ilc255693559.html KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

Donderdagmorgen. De meeste van hen waren in het zwart of op zijn minst donker gekleed. Hoofden hingen omlaag, de kinnen flink tegen het borstbeen gedrukt. Handen waren diep in de zakken verscholen. Er klonk een stem en daarmee leek het of iedereen aandachtig luisterde. Met een paar honderd tegelijk stonden ze als haringen in een ton. Anderen stonden zelfs buiten het hek, zodat het leek alsof ze meer ruimte hadden. De zon scheen, de temperatuur steeg. We reden nu voor de tweede keer stapvoets voorbij in het dorp waar we nog maar zelden geweest waren en niemand leek zich in de tussentijd nog bewogen te hebben. Opvallend was dat er zoveel auto’s langs de kant van de weg stonden. Ze kwamen niet alleen uit het dorp maar zelfs uit de grote steden van dit land. Bij navraag bleek het een bijzonder iemand te zijn geweest. Jong, dat was hij zeker, 52 jaar. De zon gloeide op en na ruim anderhalf uur mochten de jassen weer open en de handen uit de zakken. De deuren van de kroeg zwaaide open. Er zou worden geproost op het leven en natuurlijk op de dood.

Vrijdagmiddag. Alsof de winter nooit bestaan heeft. Een gloedvol licht over landschap. Het zachte groen laat je bijna watertanden. Ramen open, zodat de geur van lente binnen kan stromen. Iedereen lijkt onder zijn steen vandaan te kruipen. In Pécs waard een zoete drukte van jasloze mensen. Politie, overal politie. Niet agressief of loerend op verkeersovertreders, maar zwaaiend met armen om het verkeer een goede doorgang te geven. Alle verkeerslichten zijn buiten werking en dat kan in een land als Hongarije zorgen voor nogal wat ravage. Dit land komt niet veel voor op wereldranglijsten, of het moet die lijst zijn met de meeste verkeersdoden. Er heerst een vreemde mengeling van opwinding en gedemptheid. We passeren de begraafplaats. Een lange muur van stenen die eigenlijk altijd vrolijk aandoet omdat er zoveel bloemenstallen staan. Het hoge ijzeren hek staat open. Een mensenmassa van duizenden tegelijk, in zwart of op zijn minst donker gekleed, verlaat stapvoets de begraafplaat. Ze waaieren uit over de zonovergoten straten van Pécs. Nu pas vallen al die zwarte vlaggen op. We bedachten dat ook hier weer een heel bijzonder mens moet zijn heengegaan. In de hele buurt is er geen parkeerplaats te vinden. Vlak bij de supermarkt houdt Hans drie mannen aan. Mooi geklede mannen in nette jassen en pas gewassen haar, dat netjes gekamd is. Zij komen duidelijk net van de begraafplaats af en houden nog een gesprek in de warmte van de lentezon. De grootste man kijkt treurig als hij met bijna een brok in zijn stem vertelt dat het de burgemeester van Pécs is die zij net naar zijn laatste rustplaats hebben gebracht. En jong, dat was hij zeker, 52 jaar.

Of hij een populair mens was weten wij niet, maar iedereen van een beetje belang was er bij. Zien en gezien worden. Oude contacten wordt nieuw leven in geblazen, nieuwe contacten worden zonder schroom gelegd.

Nu is het zo dat het nogal moeilijk is om in contact te komen met de juiste personen die wij nodig zouden kunnen hebben om enige voet aan de grond te krijgen. We hebben al veel wegen geprobeerd (en daarmee bedoel ik dat Hans de meeste wegen heeft bewandeld) maar het blijft moeilijk. Misschien dat wij maar wat meer rouwadvertenties in de gaten moeten houden. Wie weet wat dat op zal leveren.

Mip. ]]> Sat, 07 Feb 2009 10:59:19 +0100 http://homepage.mac.com/hansio/blog/ilc255507006.html Lekker belangrijk, zul je zeggen. Nou, geloof het maar, het zijn beiden zaken van groot belang hier.
Dan ineens komen de verlossende telefoontjes. De harde schijf bleek te kraken als een zacht eitje en is dus in z'n geheel overgezet op een nieuwe die toch wel weer een jaar of vier mee moet kunnen..... en met de verbinding komt alles goed, als het tenminste goed is.
We merken nu al een groot verschil en wat dat betreft blijft het voor mij een magisch iets.
Vroeger luisterde ik met slecht weer bijna permanent naar de 2182 van Scheveningen Radio en kon daar dan de communicatie luisteren op de noodfrequentie en heb ik menig reddingsactie meegemaakt als was ik er zelf bij.
Nu tikt er iemand in Luxemburg op een toetsenbord wat commando's in en hoog in de lucht draait een satelliet zich een miniscuul stukje ineen voor ons gunstiger positie zodat we weer gewoon over internet beschikken. Maf idee, trouwens.

Hier in het dorp is het trouwens even slikken. De burgemeester had al gemeld wat de reden was van de zwarte vlag aan het gemeentehuis. Het blijkt dat de echtgenote van de overbuurman, wiens been net afgezet is, gisterochtend, na een ziekbed van twintig jaar, in het ziekenhuis in haar slaap is overleden. We zijn gisteravond even op condoleance bezoek geweest en kwamen daar in een voor ons bizarre situatie terecht.
Buurman die in tranen uitbarstte en vervolgens heel trots zijn 'nieuwe' been toonde en dat terwijl het overige bezoek op de bank naast het bed zat met pet in de hand en in de keuken een hele horde kleinkinderen luidruchtige spelletjes aan het doen was.
Life goes on..... en zo moet het ook zijn, toch?

Dan nu de video. Eindelijk de video. Waar die over gaat? Ja, wat anders dan onze beestenschare.
Spannend...... een dierenvideo, tsjonge jonge nog aan toe. Maar het is wel iets dat ons hier dagelijks bezig houdt. Vooral Míp is de vaste wandelaar van dienst en gaat meerdere keren per dag de tuin in met het hele spul.
Vooral ZsaZsa is voor ons een waar genot. Ondanks de twee worpen is ze zó speels dat het voor haar jongen soms bijna teveel is. Dat ze hen een ware jungletraining geeft en ze permanent met kleine geluidjes verlokt tot de meest halsbrekende toeren is gewoon een feestje. Dat ze op die manier ook tot diep in wel of niet bewoonde vossenholen lokt is misschien minder leuk, maar ja, da's de natuur, nietwaar.
Wij zijn in ieder geval blij om jullie dit kleine stukje met ons te laten delen. Veel plezier.

Hanszio és Míp.
Beestenspul 2009]]> Thu, 05 Feb 2009 07:10:06 +0100 http://homepage.mac.com/hansio/blog/ilc255354480.html KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

Het vaak bewandelde pad is kaal en grasloos. Vooral rond het hek glimt een modderpoel. Je zou denken dat het gras daar nooit meer zal groeien. Op zoek naar een mooie openingszin die mij meestal in de buitenlucht te binnen schiet. Of in de nacht tijdens korte slapeloze minuten, die mij bij het wakker worden in de ochtend weer ontschoten is. Maar het is altijd dan wanneer ik geen notitie kan maken, zodat de zin bewaard zou kunnen blijven. De zin vervliegt.

Ik loop naar de bosrand uit een gewoonte die er in gesleten is, net als het grasloze pad. Ik hoop daar altijd iets te vinden en meestal vind ik er ook wel iets. Niet dat dit altijd het benoemen waard is. Maar toch is het elke dag weer anders. Zoals bijvoorbeeld de boomstammen die over de beek lagen waardoor het makkelijk aan de overkant komen is. Die boomstammen zijn weg. Er ligt nog slechts een enkele stam waar ik me niet op waag. Nu gaat het mij niet om de overtocht maar het zet mij wel gelijk aan het denken. Wie heeft die stammen weggehaald? En wanneer? Het waarom vraag ik me zelfs niet af, hoewel ik denk dat natte boomstammen slecht zullen branden. In de verte gilt een kettingzaag en kermt een boom terwijl zij krakend ter aarde dondert.

Wie wel gebruik maakt van die ene boomstam is poes Zsa Zsa. Hoewel haar jongen de vruchtbare status al bijna bereikt hebben reageren ze als lammetjes op haar lokroep. Ze volgen haar op afstand, maar nemen exact dezelfde route. Aan het einde van de balk niet rechtdoor maar langs de onderkant, vlak langs het water. Uit het zicht van vijanden of uit het zicht van prooi wat op die manier mooi beslopen kan worden.

Bij de blog van vandaag een korte illustratie hoe mens en dier zich verhouden in het winterse Hongarije. Omdat één van de harde schijven nog aan het infuus ligt bij dokter Apple is er deze keer geen muziek bij. Maar zal dat de pret drukken? Volgens mij valt dat wel mee.

Mip.

Zelfs na meerdere pogingen dus GEEN filmpje vandaag. Geen bandbreedte en dus geen upload. Dus wanneer je morgen nog eens komt kijken, dan zal het er waarschijnlijk (hoop ik) wel op staan. Tja, internet.... ’t is maar net wat je belangrijk vind, nietwaar? Maar dan moet het wel werken. Oh, oh, dat wordt weer nachtwerk.
Hans]]> Tue, 03 Feb 2009 12:47:59 +0100 http://homepage.mac.com/hansio/blog/ilc255088108.html De Kraaienmars

Míp is met alle viervoeters nog maar net weg wanneer ik haar al weer de veranda op hoor komen. “Komen... snel meekomen en vergeet je camera niet...” is alles wat ze op een gebiedende toon uit kan brengen. Maar wat mag er dan wel zijn dat haar zo op mag winden. Het blijkt dat ze pal langs de beek, dus helemaal achter in de tuin, een grote vogel heeft gevonden. Hij klapperde met zijn vleugels naar Joliene, een blijk van leven, en dus is ze mij tóch maar even komen halen. Ja, nu heb ik wel een camera bij me, maar alleen geen kaartje erin... maar gelukkig heeft Míp de Leica op zak.

Shit, we hebben ze veel in de lucht hun acrobatische toeren uit zien halen, de buizerds en de schreeuwarenden, maar dit is wel net wat je liever niet wenst te zien. In de lucht horen ze, turend naar een prooi. Ja, ze hebben ook op die manier hun rondjes gedraaid boven Míp toen ze met de honden en de nog wel erg kleine kittens aan de wandel was. Als een rare grote vogel maakte Míp dan vreemde sprongen met haar armen gespreid om die boeven af te houden van ons jonge kroost. Nu ligt ze hier, verscholen tussen de hoge grassen en kijkt angstig naar die grote vent met die grote klauwen. Is ze vleugellam? Heeft ze misschien dan toch een boomtak geraakt? Wij hebben ons vaak verbaasd over het gemak waarmee ze feilloos tussen de dicht op elkaar staande bomen door raasden en ons afgevraagd of er nooit eens eentje tegen de stam aan zou knallen en is dan dit het resultaat?

Er zit nog wel leven in en de ogen houden me scherp in de gaten wanneer ik haar benader, maar handschoenen zijn toch niet nodig? Als ze echt helemaal fris zou zijn, dan zou ze daar ook zo dwars doorheen priemen met haar scherpe snavel



Ze laat zich zonder tegenstribbelen optillen en het valt meteen op dat haar tongetje half hijgend uit de bek steekt terwijl ze haar klauwen ferm dichtgeknepen houdt.. Vergiftigd dan? Ja, met al dat ongedierte op de akkers die ze vangen kan er natuurlijk wel eens een foute prooi tussen zitten die inmiddels zelf bol staat van het landbouwgif. Zo van vlakbij valt op hoe mooi ze is, haar oogmake-up rond net zo geel is als de kleur van haar snavel en klauwen. Eerst maar eens controleren of ze zichtbaar verwond is, of mogelijk een gebroken vleugel. Omdat we niets kunnen vinden is het wellicht wel beter om haar in ieder geval wat warmte te bieden ook al is het risico van stress dan groot, maar dat is in ieder geval beter dan hier in het zeiknatte en de koude pal naast de beek. Dat ze het slecht maakt blijkt wel uit het totaal doorweekte verenpak dat als een versleten jas om haar hangt.



In een kattenbench laten we haar bij de verwarming wat opdrogen en hopen dan maar dat.... een klein wonder, misschien? Intussen hebben we vrienden over de vloer en besteden aan hen de aandacht die vrienden nu eenmaal verdienen en meerdere malen komt er toch nog zodanig geluid uit de bench wat P. doet opspringen onder de uitroep “Hoor je dat... hoor nou”. Na een uur klinkt er echter een laatste roffel van veren en wat gebonk. Het is gebeurd... de Kraaienmars is geblazen. Soms doe je dingen tegen beter weten in en hoop je ook, tegen dat zelfde beter weten in, dat het deze keer misschien wat soelaas mag bieden, maar de natuur is onverbiddelijk. We besluiten haar niet te begraven en in plaats daarvan leggen we haar goed in het zicht midden op de akker in de hoop dat er nog een vos of andere rover van kan snoepen en dan is de cirkel weer rond. Van het voorjaar zal ik met nog meer plezier naar die luchtartiesten kijken en zal ik zachtjes fluisteren “ ik heb je zusje nog gekend”.

Hanszio








]]> Sat, 31 Jan 2009 10:48:28 +0100 http://homepage.mac.com/hansio/blog/ilc254997031.html KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

Ik ben van elk jaargetijde. Soms lijkt het dat de lente mijn voorkeur heeft, maar wat is de lente zonder winter? De herfst lijkt mij soms het minst te boeien, toch hou ik van de geuren van de dingen die vergaan. De geur van rottende grond, zodat ik weet dat de aarde even in ruststand gaat. Alles wat groeit en bloeit lijkt even stil te staan. Lijkt, want onder die geuren van rottende aarde gaat een hele nieuwe wereld schuil. Terwijl de vijgenboom erbij staat alsof zij haar laatste adem heeft uitgeblazen is haar wortelstelsel druk doende zich uit te breiden zodat zij, als het straks weer een bloedhete zomer wordt, haar voedsel met gemak kan binnen halen en kan groeien tot een nog grotere boom vol prachtige bladeren en heerlijke vruchten.

Zo lijkt het ook een beetje met ons te gaan. Verbleekt door weinig zonlicht, futloos door het grijze wolkendek wat ons alweer dagen teistert. Nu zou je kunnen zeggen dat een storm alleen maar teistert, omdat hij vernietigend kan werken. Of de zon, die kan ook goed teisteren als ze de groene aarde verandert in een oord van verschroeide aarde en zuurstof uit het water laat verdampen. Een teisterend wolkendek is langzaam, tergend langzaam. Lijkt je gedachten te smoren en je energie in te snoeren, zodat vermoeidheid nog je enige bron van zijn is.

Maar misschien is het wel dat wij denken dat wij boven de aarde leven. Dat wij denken dat die rottende geuren zich alleen onder ons bevinden, maar dat de werkelijkheid is dat ook wij in de ruststand moeten, om straks in de lente opnieuw weer langzaam uit te lopen om op tijd onze vruchten weer af te werpen. Misschien voel ik daarom die onrust, omdat ik uit wil lopen en vruchten af wil werpen. Inderdaad wij zijn toe aan de lente. Want vorige week, toen de zon zacht brandde voelden wij de bron van energie als het ware uit zijn winterslaap opstaan. We werkten buiten met blozende gezichten en een fluitend humeur. We dronken koffie op een zonnig plekje uit de wind, we lachten zelfs breeduit. Onze creatieve geest kwam weer tot leven. Ongeduld is onze grootste vijand. Maar ook dat kunnen we leren.

En om een ieder ervan te overtuigen, hierbij een foto van de huis- en handgemaakte lasagne die als een zalvende maaltijd heeft gewerkt voor de innerlijke mens, zowel maag als hoofd.


Míp]]> Fri, 30 Jan 2009 09:30:30 +0100 http://homepage.mac.com/hansio/blog/ilc254726161.html Er zijn tussen M en ik méér overeenkomsten dan verschillen. Allebei afkomstig uit een groot gezin en beiden uit de laatste fase van het toenmalig leveringsprogramma.
We schelen tien jaar in leeftijd en zo ook waren de leeftijden van onze ouders precies gelijk toen ze ons op aarde zetten. Allebei hebben we iets met herkenning van achterstand en met het soms willen wentelen in luxe.

Meer hier belandde mensen moeten dat gevoel kennen. Wij hoorden althans vrij snel dat er één ding is wat we van ons lijstje moesten schrappen: een inbouwreservoir voor het toilet. De hardheid van het water hier is van dien aard dat je na een jaar je hele stortbak of op z’n minst de inwendige onderdelen moet vervangen en dat is natuurlijk wel een probleem wanneer dat zit weggewerkt achter een mooie tegelwand. Gelukkig hebben wij dit op tijd vernomen zodat wij niet, zoals sommige ervaringsdeskundigen, de hele muur hoefden weg te hakken.
Dat bij ons naast de stortbak ook de toiletpot helemaal dichtgeslibd was en dus nauwelijks nog goed doorspoelde was de reden dat wij overgingen tot de aanschaf van een nieuw exemplaar. Simpel, strak en gewoon wit.... spierwit. Wat voor bril, was toen de vraag, want in de huidige bouwmarkt hangen, net als bij een beetje opticien, enige tientallen soorten en smaken aan brillen. Een stevig houten exemplaar, een overduidelijk erg plastic geval of een voorzien van zo’n romantische afbeelding die je de illusie zou bieden dat je ergens in de Stille Oceaan midden tussen de surfers zat te kakken? Wit, spierwit is het dus geworden.
Van week dus zit M op de nieuwe plee terwijl ik me sta te scheren en zegt: “Weet je wel dat dit mijn éérste eigen wc is waar ik nu op zit? Altijd heb ik op een andermans plee gezeten, het zij gebruikt door een voorgaande relatie of in een huurwoning en nu zit ik voor het eerst in mijn leven op mijn eigen plee!”

Het zijn zo van die kleine dingen waar een mens toch heel veel plezier over kan beleven, nietwaar.
Maar tegelijk zijn er ook van die kleine dingen waar ik soms over verbaas. Ieder mens heeft wel een kleine afwijking, althans, in de ogen van een ander. Zo ben ik verslaafd aan schrijfgereedschap. Potloden en pennen hebben op mij een ongekende aantrekkingskracht en kan de vormgeving al voldoende zijn om me weer een onverantwoorde uitgave te laten doen om er niet veel later achter te komen dat het voor nog geen meter schrijft. Of zoals een vroegere buurman ooit sprak: "Vorm en functie, Hans... vorm en functie."
Hetzelfde heb ik met messen, keukenmessen wel te verstaan. Ooit, de meiden nog klein waren, was het op onze vakanties in het Franse een traditie om een Opinel-zakmes te kopen, ieder jaar een nummertje groter, waarop de exemplaren van het voorgaande jaar dan werden doorschoven naar de beide jongedames. Zo kon het gebeuren dat ik, inmiddels trotse eigenaar van het grootste nummer, ik geloof een nr.13, een wel heel grote uitvoering kon scoren welke de etalage sierde van een quincallerie. Uitgeklapt tot bijna een meter was het een geval waarvan ik dacht dat ik er wel even een houtje mee kon hakken om er vervolgens achter te komen dat het ding bestond uit niet veel meer dan blik met een laagje chroom. Over, uit... nooit meer van die goedkope troep die onder je handen wegroest. Slechts het kleinste exemplaar Opinel van nog geen vijf centimeter moet ergens in een oude doos zwerven. Inmiddels is mijn collectie keukenmessen uitgegroeid tot eentje waar een gemiddelde kok jaloers op zou zijn en dat is ten dele te danken aan meneer Piet die,werkzaam bij een horecagroothandel, mij enkele jaren geleden wat tegemoet kwam. Op zich onbetaalbare exemplaren kwamen in het zicht door een uitverkoop en dus heb ik nu van die uit één stuk staal gesmede Japanse, keramische en uiteraard ook van die degelijke joekels uit Solingen en die kleven met zijn allen tegen een meter lange magnetische rail. Nu heb ik de mazzel dat mijn Míp een ware keukengodin is en er geen groter genoegen in kan scheppen om vrijwel dagelijks iets nieuws aan haar culinaire kunnen toe te voegen. Dat ze bij het bereiden van al dat heerlijks wel eens wat ver gaat, naar mijn opvatting althans, mag blijken wanneer ik de volgende ochtend een mesje zoek om een veel te zoet zoetje voor in de koffie te halveren. Niet een fatsoenlijk mes te bekennen, een vrijwel lege rail met alleen nog een antiek broodmes van de Molen dat te grof en groot is voor deze delicate handeling. Waar is? Waar zijn? “In de vaatwasser” is dan steevast het antwoord en na lang nadenken heb ik me voorgenomen om daar dan ook maar niets meer van te zeggen. Schaarste... het moet heerlijk zijn om gewoon alles te gebruiken waar je zin in hebt zonder je zorgen te behoeven maken.
Ik denk dat ik het begrijp..... hoop ik.


Dat er bij deze blog een plaat hoort stond voor mij vast en ook welke. Schaarste en genoegen..... Dat riep meteen een associatie op met een plaat die ik in het pré-digitale tijdperk maakte in een achterbuurt van Havana. Een oogverblindend handgeschilderde motorfiets waarmee hij, met de buurvrouw in het bakkie, de show stal.

Hanszio ]]> Tue, 27 Jan 2009 06:16:00 +0100 http://homepage.mac.com/hansio/blog/ilc254560475.html Wel, gisteren was er, na een aantal grauwe dagen, voldoende zonlicht om dingen wat transparanter te maken. Samen met Míp begonnen de laatste restanten hout te zagen en kloven voor het geval de winter toch nog stiekem een staart blijkt te krijgen.
Wat komt er dan zoal samen en waar maak je jezelf druk om, zul je je misschien afvragen.
Véél. Heel veel. Gistermorgen vroeg stond de mooiste dochter van een incompleet gezin hier aan de poort. Acht kinderen in een leeftijd van een jaar of tien tot net rond de twintig en de vader heeft een paar maanden geleden de pleitvaart genomen en hokt nu bij een ander. Geen cent te makken en alleen maar narigheid daar en desondanks ziet de moeder kans om te zorgen dat ze er allemaal piekfijn bijlopen. Of we wat geld konden missen voor de boodschappen, was de vraag. Nu hebben we dat al een aantal keren gedaan en dus was het antwoord heel duidelijk: “Neen, eerst terugbetalen van de vorige keren.” Je hart breekt op zo’n moment, maar ja, een groot deel van het dorp verkeerd in dezelfde deplorabele toestand. Zoals ik misschien al eerder schreef, van de 620 inwoners zijn er, -de wintergasten meegeteld - meer dan honderd werkloos en nu heeft de grootste werkgever in de regio laten weten dat er door de recessie nog eens 1.500 mensen uitmoeten. Ieder dorp in een straal van zo’n veertig kilometer rond Pécs zal hiervan de gevoelige klappen ondervinden en dat terwijl die mensen straks moeten zien rond te komen van iets meer dan ... ja, van wat eigenlijk. Vorig jaar nog kon je zeggen dat het iets was van rond de honderd euro, maar nu, met de forint steeds verder in het slop, is het misschien iets van rond de tachtig en dat terwijl de prijzen in de winkels al boven die van de Nederlandse uitstijgen.

Chaos in het hoofd. Nu zijn wij inmiddels wel wat gewend hier. Zo was er de laatste twee weken een komen en gaan schuin aan de overkant. Wij gingen er vanuit dat het wel niet zo goed zou gaan met zijn vrouw en dat hij daardoor wat extra hulp kreeg van al die mensen. Twee grote zoons en ineens een grote struise blonde dochter erbij met een hele trits kleine kinderen. Ze is wel resoluut en loopt allerlei te regelen en brengt wat nieuw leven in de brouwerij, tot gisteren. Ze komt het huis uit en doet het hek open om vader even te luchten.... steunend op een looprek. Een looprek? Godverdomme, wat is daar nu weer gaande. Vader heeft suiker en nu hebben ze dus door een te late of foute behandeling voor het gemak maar even zijn rechterbeen afgezet. En dat terwijl de gezondheidszorg hier toch niet slecht in elkaar zit, alhoewel. Verleden jaar nog een jonge arts ontmoet, een Israëliër die nog niet zeker wist waar hij nu moest gaan werken na zijn afstuderen. Hij had aanbiedingen in Engeland en Noorwegen, maar hier kon hij zo leuk bijverdienen, want iedere patiënt tikte wel een beetje zwart mee voor een net iets betere behandeling. Nee, hij wist het nog niet echt, maar eigenlijk had hij z’n keus al gemaakt.

Kunst? Bij al dit soort narigheid valt het volgende wel erg in het niet. We waren op de opening van een groepstentoonstelling in Pécs. Alle afgestudeerden aan de academie toonden daar hun Masterpiece en onder hen een goede Hongaarse vriendin. Het mag voor zich spreken dat toutes kunstminnend Pécs acte de présence gaf, al was het maar vanwege de altijd rijkelijk vloeiende gratis rode wijn. Maar er was meer. Er werd gesproken over volgend jaar. Over Pécs Culturele Hoofdstad 2010 en dat dit wel een domper was voor de aanwezigen mocht blijken uit alle gesprekken. De top van die kunstwereld is een tijd geleden door de politiek uitgenodigd om plannen te maken en deze te presenteren. Vervolgens heeft de politiek die plannen overgenomen en de hele kunstwereld buitenspel gezet door zelf de uitnodigingen te gaan regelen en dus niets aan budget te regelen voor die kunstwereld. Woest is men dus, en terecht, want er is dus nog niets geregeld voor de daadwerkelijke uitvoering en is er dus, met minder dan een jaar te gaan, nog zelfs geen paal de grond in gegaan voor de te plegen nieuwbouw die verband houdt met al die plannen. Het ging over alle Bobo’s en alle aangenomen en inmiddels alweer ontslagen directeuren, intendanten en medewerkers. Over de grote vraag waar dan toch alle geld gebleven is die voor dit evenement is uitgetrokken en wie zich daar mogelijk het meest mee heeft verrijkt. Ik maakte nog de opmerking dat straks de recessie als een van de excuses zal worden gebruikt om het hele feest dan maar wat af te slanken of desnoods helemaal af te blazen en weet je wat.... men haalde slechts de schouders op, want tja, de politiek hier? Niets in dit land is onmogelijk.


Zwartgallig? Zijn wij dan helemaal niet meer met leuke dingen bezig? Ja, natuurlijk wel. We zijn alweer plannen aan het maken voor de werktrips voor dit jaar. We zijn alweer bezig met plant- en zaaischema’s en ook met wat we kunnen verzinnen aan nuttige werkzaamheden voor de gasten die zich dit jaar zullen melden. Zwartgallig? Nee, hoor. Maar na het zien van de fantastische over Hongarije gaande aflevering van in Europa zijn we een stuk meer gaan begrijpen van de hier geldende volksmentaliteit. Zijn we meer gaan begrijpen van de geslotenheid van zelfs die mensen welke we goed denken te kennen. Het is, zelfs met al die nare ervaringen, een heerlijke plek om te zijn, te wonen en te werken. Misschien dat we toch nog iéts kunnen bijdragen aan de leefbaarheid hier en voor de momenten dat het allemaal wat somber is hebben we nog altijd de beestenboel om ons mee bezig te houden. Vandaag gaan we onszelf verwennen. Lekker naar het heilbad en het lijf verknuffelen.
Hanszio


]]> Sun, 25 Jan 2009 08:14:34 +0100 http://homepage.mac.com/hansio/blog/ilc254350854.html KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

Ooit was er zo’n reclame waar ik de humor wel van in zag. Een blonde man zittend op een bureaustoel. Hij deed een act met jongleren, leerde gitaar spelen en tegelijk deed hij ook nog een cursus Deens en dat terwijl hij zat te wachten op een verbinding met de buitenwereld, zodat hij gebruik kon maken van zijn internet. U begrijpt het misschien al, met mijn Hongaars gaat het heel goed, zeer goed zelfs. En nu ben ik zelf niet zo van het circus maar zowel honden als katten krijgen ondertussen een hele mooie opleiding en dat allemaal terwijl ik zit te wachten als ik iets intik op het internet.

Een mens kan zich kwaad maken, over de rooie raken zelfs, want wachten is niet zo mijn ding. Eigenlijk vind ik wachten de meest walgelijke manier van tijdverdrijf. Net zoals hardlopen (voor mij) de meest walgelijke manier van voortbewegen is, maar dit even terzijde. Nu blijkt toch dat er bijzondere dingen kunnen gebeuren en één van die dingen is berusting. Je neerleggen bij iets wat er niet is of in ons geval erg traag gaat. De geest sputterde eerst nog tegen en uiteindelijk heb ik toch mijn boeken gepakt en ben er in gedoken. Iets wat ik me al maanden geleden had voorgenomen komt nu ineens tot bloei.

Net zo traag als de verbinding lijkt nu het leven in Hongarije. Het weer is grijs en nat, zeg maar gerust zompig en mat. Om een positieve gedachtestroom op gang te brengen bedenk ik dan maar dat het goed is voor de grond en goed voor alles wat groeit en bloeit. Hoewel dat pas voor later is stemt dat me toch wel weer blij, want de zaden die straks mooie dingen en vooral lekkere dingen moeten gaan voortbrengen branden zowat in de doos. Maar ik hoef niet, zoals ik al jaren heb gedaan, alle zakjes op tafel uit te spreiden om te weten welke zaden op welk moment de grond in moeten. Of, zoals ook wel vaker is gebeurd, al in de grond hadden moeten zitten. Want dankzij Frederiek is nu alles gerangschikt op de juiste maand.

Wat me ook blij stemt zijn de bijgaande foto's. Gemaakt op Cuba tijdens één van Hans’ reizen over dit prachtige eiland. Want ook het crashen van een van de externe harde schijven maakt weer ruimte vrij in het hoofd, zodat je weer eens met een heldere geest kunt kijken naar werk dat ook zeker de moeite waard is.

Mip.








In het centrum van Santiago de Cuba had ik vanuit mijn Casa een prachtig zicht op het dagelijks gebeuren onder me. Een dagelijks terugkerend ritueel was de verkoop van treintickets. Voor langere reizen, zoals naar Havanna, moet je bij het spoorwegreisbureau een kaartje zien te bemachtigen. Voorwaar een hele sport. Wanneer er, zoals in de dagen dat ik er was, de stroom voor langere tijd uitviel, dan deed dus ook de computer het niet. (Als die het sowieso al deed) Dan zaten mensen vanaf de vroege donkere ochtend in de directe omgeving te wachten. Eenmaal 'open' werden de namen en de reisdoelen opgeschreven en een uur later kwam er dan beweging in de zaak. Een politieagent verzamelde dan de reislustigen en met de ticket-verantwoordelijke loodste ze hen naar een pand waarvoor een klein podiumachtige terras. Daar werden dan de namen van de ongeveer tien gelukkigen afgeroepen en die konden dan weer mee terug naar het reisbureau om de finale afhandeling af te wachten. Om de ongeveer anderhalf uur herhaalde zich dan dit tafereel. Een einde kwam er niet aan en ook de volgende dagen herhaalde zich dit ritueel. Klagen was er niet bij, want tenslotte wilde of moest je reizen. Ze waren niet de enige wachtenden, want al even vroeg zaten en stonden er mensen voor de deur van de tandarts, de bakker en andere onduidelijk ogende uitbaters. Dat er pal tegenover me een kleine ondernemer zat die aan ontbijtservice deed maakte de boel er wel zo levendig op. Vooral de momenten waarop de koffie even van het bordje verdween, was voor hem het moment even verse te gaan zetten (kijk maar eens goed op een van de platen, helemaal linksboven in de foto) en een paffie te roken. Niemand had er een probleem mee, met wachten... wachten en nog eens wachten.
Want Cuba betekend in mijn herinnering met name wachten... wachten....







]]> Thu, 22 Jan 2009 22:00:54 +0100 http://homepage.mac.com/hansio/blog/ilc254032129.html Zelden komen er verzoeknummers in onze richting en als ze komen, nou maak dan je rug maar nat.
Of we ook nog eens een paar foto's van Joliene kunnen plaatsen zoals toen als puppy was en eentje van nu?
Nou, dat wordt dus een moeilijk te honoreren verzoek, althans, voorlopig.

Ondanks het feit dat ik dus de aller belangrijkste beelden wegzet op cd is er wat fout gegaan. Die cd's... die zijn o,o% betrouwbaar en daar verdwijnt dus domweg een deel van de gegevens, net zoiets dus als met aandelen, moet je maar denken.
Dus sinds jaar en dag gebruiken wij hier een scala aan externe harde schijven in grootes variërend van giga- tot terrabytes en wisselen daar de gegevens regelmatig in de hoop dat......

Dat elektrische apparatuur hier een andere levensduur heeft vanwege de onregelmatige stroomvoorziening maar ook vanwege het feit dat er zich hier ontzettend veel fijnstof wordt veroorzaakt door de agrarische ligging..... en fin, je begrijpt het al.
De belangrijkste harde schijf... die heeft de pijp aan Maarten gegeven. Nee, geen kwaliteit van de dozensmijter maar een echt topmerk..... dood.... basta boem..... einde verhaal... althans, zoals het zich nu laat aanzien.
Ik moet zeggen dat het wel grappig is om te bemerken dat je hier toch wel redelijk stressbestendig kunt worden. Zou ik hiervan een paar jaar geleden helemaal onderuit zijn gegaan, dan is er nu slechts een reactie van berusting.
Ja, we hebben alle trucjes al uitgeprobeerd tot en met het letterlijk invriezen van de harde schijf in de hoop dat deze weer tot leven zou komen. Vandaag gaat ie naar de dokter, nou ja dokter, zeg maar een soort eerste hulp dienst en tja, als die er niet uitkomt, dan maar proberen de plaatjes weer voor de geest te halen.

Dertig jaar geleden ging bij de brand het grootste deel van onze bezittingen in vlammen op, waaronder het grootste deel van het toenmalig fotoarchief en weet je wat? Na verloop van tijd besef je dat alles tijdelijk en vergankelijk is en sinds die tijd heb ik al weer zo ontzettend veel foto's gemaakt dat ik voor onze emigratie naar hier enige tienduizenden negatieven en dia's aan het grote-grijze-plastic-zakken-archief toevertrouwde. Een goede vriend hier sprak me nog even moed in door nog even te memoreren dat die Egyptenaren duizenden jaren geleden iets deden met stenen en spijkers en dat je dat vandaag de dag nog steeds...... tja..... vergankelijk, laten we maar zien of er wat te redden valt... toch? Dan zijn ook die maanden van scannen niet vergeefs geweest.

Voor hen die dus wat kiekjes willen zien ( Overigens, de naam Kiekje stamt uit het grijze verleden toen Leidsche studenten wel eens een groepsfoto lieten maken bij de lokaal bekende fotograaf Kiek) dan hier onder wat beeld van een pittige winter die kwam en inmiddels ons alweer heeft verlaten, als het goed is. We houden u op de hoogte van de toch altijd maar weer spannende ontwikkelingen.
Hanszio



Met deze zelfbouwtractor werden de afgelopen weken de nodige kubieke meters aan brandhout uit de bosrand vervoerd. Tja, en dat nat hout hout niet zomaar brandt, dat schijnt nog niet helemaal te zijn doorgedrongen.



Goh, en wij ons maar verbazen dat er geen vinkje of meesje wilde genieten van het door ons toch ruim aangeboden wintervoer........en dan nog wel in zo'n mooi design-voerkooitje...



Je ziet het... door hun geboorte tijdens de verbouwingen zijn de katten wél ernsig relaxed opgegroeid...



Om nu maar meteen alle roddels voor te blijven.... deze jas, dat is dus geen bontjas ...... niks dierenvellen, maar heel echte Neppa. Hoewel Míp wel een aantal vreselijk mooie antieke heeft gescored van een of andere oude tante, voor het geval er nog heel echte winters komen.



En voor wie dacht dat slechts Border Collies aandacht hebben voor frisbees..... nou echt niet hoor......




Als laatste nog de dienstmededeling dat wij (zoals nu bekend) pas na de 24e weer de volledige beschikking hebben over voldoende bandbreedte om fatsoenlijk te kunnen communiceren met de buitenwereld. Tot die tijd zal er dus, zoals nu, in de extreem vroege ochtend/ nacht moeten worden gewerkt. ]]> Mon, 19 Jan 2009 05:28:49 +0100 http://homepage.mac.com/hansio/blog/ilc253783140.html
Eigenlijk is het gewoon weer om lekker bij de kachel te zitten en mooie dingen te bedenken. Mooie zinnen, mooie woorden, die aan elkaar rijgen tot een prachtige zin. Zoals die ene zin die in mij opkomt, maar die ik dan weer vergeet op het moment dat ik hem wil opschrijven. Maar het heeft iets te maken met een boom die ik zie in het schijnsel van de straatverlichting. Het is nog donker en mistig maar toch zijn de contouren van de boom zichtbaar. De boom lijkt zwart, zoals een pentekening bij een illustratie van een boek. Ik bedenk een zin over de schaduw van mijn gedachten en dat de boom en ik daar gelijk in zijn. De boom namelijk lijkt er nu even niet toe te doen. Zijn takken zijn kaal, zijn bast is donker en hij lijkt er maar gewoon te staan. Maar straks, in de lente, zullen zijn takken weer uitgroeien en krijgt hij mooie malse groene bladeren. In de zomer zal hij een zee van schaduw geven, zodat hij bescherming kan geven tegen de hitte van de zon. En in het najaar werpt de boom zijn vruchten, walnoten in dit geval. In de winter brengt hij de mens op mooie gedachten. Met het verstrijken van de jaren groeit de boom, hij wordt dikker en zijn takken worden steviger en voller, zodat hij in de zomer nog meer schaduw zal geven en in de herfst nog meer vruchten.

Zo gaat dat ook met de schaduw van mijn gedachten, soms lijken de woorden er niet toe te doen, lijken de zinnen voor even een schim. Maar zodra ze worden geschreven, die woorden en die zinnen, wordt er meer van mezelf zichtbaar. Een vrucht die soms absoluut niet weet wat ze moet schrijven, die met deze weersomstandigheden het liefst bij de kachel zit en bedenkt hoe mooi het zou zijn om een verhaal te bedenken wat er toe doet. En dat terwijl de aarde glanst in het licht van de moeizaam doorkomende zon die zich verscholen houdt achter een vette wolk van mist, waardoor het lijkt alsof de wereld in melk gedompeld is. Bevroren melk. De ijzel wordt bedekt met een laag sneeuw. Het pad is verraderlijk glad. Om er niet uit te zien als een slecht circusartiest op het slappe koord zou ik eigenlijk dikke sokken over mijn schoenen moeten trekken, zodat de grip wat beter is. Maar ik begeef me op gladde pad, snuif de koude lucht op om hem als warme adem weer uit te blazen en zwaai met mijn armen om in ballans te blijven.

Mip ]]> Fri, 16 Jan 2009 08:19:00 +0100 http://homepage.mac.com/hansio/blog/ilc253520610.html
De beeltenis van de schrijver prijkt op de omslag. Hij poseert met een glimlach die alleen in de ogen zichtbaar is. Hij heeft de armen losjes over elkaar. Gezien de lijnen in zijn gezicht schat ik hem een jaar of vijftig. De omslag oogt niet vrolijk met dat grijs en zwart. Uit het boek steekt een rood lint dat geklemd zit tussen de pagina waar ik gestopt ben met lezen. Het rode lint is aan de onderkant gerafeld. Het boek is sinds twee jaar in ons bezit, gekregen van zus Cockie en zwager André, vlak voor ons vertrek naar Hongarije, maar het is verschenen in 1992. Op de eerste blanco bladzijde staat een handtekening, in lange halen neergepend met vulpen en daaronder een datum: 5 oktober 1993. Omdat Hans was begonnen met lezen, pakte ik het boek alleen wanneer hij er geen aandacht voor had. Ik las het niet op volgorde van bladzijde maar pikte er steeds korte verhaaltjes tussen uit. Het boek belandde in een doos, daarna in een krat en toen de kast eenmaal stond kreeg het een mooie plek tussen de andere “nog te lezen” boeken.

Mijn ogen gingen de rij af en bleven bij de dikke bundel hangen. Ik viste het boek er tussenuit en bladerde het even door. De geur van papier kwam vrij en ik wist dat ik nu moest gaan lezen, omdat de geur van gedrukt papier mij altijd aanzet tot lezen. Of het zo had moeten zijn, alsof ik had moeten wachten tot juist dit moment om het boek te gaan lezen. Het is geen roman maar een verzameling van korte verhalen. En juist zaterdag kwam ik op pagina 80 aan waar het verhaal begint in de winter, ergens in de vijftiger jaren. Maarten ’t Hart beschrijft zijn eerste schaatslessen en daarna zijn eerste schaatstocht over de Boonervliet naar Schipluiden, waar alle schaatsers uit de hele omgeving samenkomen. Het vreemde is dat ik de jonge schrijver zie schaatsen maar zie daarbij wel het vijftigjarige hoofd van de omslag voor me, wat me toch enige verwarring geeft.

Februari 1963. De straten liggen vol sneeuw. Het ijs op de vaart, waar ik maar twintig meter vandaan woon, is dik en zwart. Honderden mensen schreeuwen en joelen, het klinkt als veel plezier. Mijn vader schaatst op het stuk dat sneeuwvrij is gemaakt. Hij kan verbazend goed schaatsen op zijn Friesche doorlopers. Een houten schaats die doorloopt en waarvan de punt eindigt in een mooie houten krul. Ik hoor “zwier links, zwier rechts”. Zwager André voorop met mijn broer en zussen er achteraan. Zwager Ab schaatst even niet mee, die ontfermt zich over mij. Ik zit op de stenen muur van de wal, hij zit geknield voor mij en trekt de gloednieuwe linten van mijn houten schaatsen aan. Dan trekt hij mij overeind en zet mij op de ijzers. Hij neemt me bij de hand trekt me tot aan de overkant, daar waar het politiebureau staat. Dan weer terug. De sensatie van dat glijden maakt mij zo gelukkig dat ik er ook een beetje overmoedig van word. Ik wil wel los, hij laat me los terwijl ik nog een beetje vaart heb. “Sla je voeten uit!” Roept hij. Dan voel ik iets wrikken, voel mijn voeten naar buiten glijden en nog net voor de smak vangt hij me op. De schaatsen staan haaks op mijn schoenen, mijn zolen plakken aan het ijs. Zo ongeveer heeft de hele familie zich over mij ontfermt zonder het resultaat van een vrolijk schaatsend meisje. Janken deed ik, schreeuwen toen iedereen verdween naar de vlieten en ik achterbleef met alleen het zicht op het politiebureau, waar de verlichting al brandde. Zus Tonnie bleef nog even hangen. Niet veel later zag ik ook haar verdwijnen, zwierig en soepel. Maar toch gaven zij niet op. Elke dag na schooltijd was er wel weer iemand die mij de kneepjes van het schaatsen wilde leren. Een paar jaar later gleed ik mee in de groep, op mooie zwarte noren geslepen door zwager Ab, want hij was de beste. “Zwier links, zwier rechts!” riep André en als één sliert reed de familie over de vaart, richting vlieten, richting Schipluiden.

De schrijver haalt mooie herinneringen in mij op, maar er is een verschil. Hij moest het leren met een stoel en ik had een leger aan helpers en helpsters die niet opgaven. Zo heb ik ook nooit leren zwemmen met een kurk.

Maar hier in Hongarije aan de Drava die de grens aangeeft met Kroatië is het ook beeldschoon en zijn ook weer heel andere avonturen te beleven.

Mip


]]> Tue, 13 Jan 2009 07:23:29 +0100 http://homepage.mac.com/hansio/blog/ilc253175117.html Als het gaat om exact begrijpen waar het over gaat hebben we toch allebei de neiging om je moerstaal dan maar voorrang te geven. Geen kwestie van luiheid, maar eerder van je erin thuis voelen, denk ik.

Dan hebben we twee favorieten. NOS nieuws en de Volkskrant krijgen we beiden binnen via internet, waarbij het opvallend is dat de Volkskrant toch regelmatig een toontje aanslaat wat je, pakweg een jaar of twee geleden, niet van ze zou hebben verwacht.
Sterker nog, de Volkskrant redactie wil ik daar nog wel eens op wijzen en dan ook op de fouten die er regelmatig insluipen. Dat laatste zal wel te doen hebben met de vrees om achteraan te lopen met het nieuws en dus krijgt snelheid voorrang.
Dat Hongaars is dan misschien moeilijk, maar dat Nederlands ga je ook snel ontwennen en dus bevind je jezelf in een soort Twilight Zone over wat nu wel of niet correct is.
Taal leeft, taal evolueert en een leuk voorbeeld daarvan is een artikeltje over het plaatsen van foto's van vermeende criminelen op de site van de Amsterdamse politie. Je kunt praten wat je wilt, maar hieruit lijkt het dat de Volkskrant toch het meest geïntegreerde dagblad van Nederland is en dat mag blijken uit de hierbij geplaatste alinea.... overigens, een gevaarlijke tendens, hoor. Waarschijnlijk een redacteur die niet het verwijt wenst te krijgen dat hij/ zij de taal van de straat niet kent?




Voorts is het hier nog steeds dagelijks zoeken naar nieuwe mogelijkheden en het blijven maken van nieuw werk. Blijven verbazen over wat je hier allemaal waarneemt. Niets normaal vinden en blijven kijken met de ogen van een buitenstaander. Op deze manier loop je wel eens tegen dingen aan die ik jullie gewoonweg niet wil onthouden.



Deze valt onder het kopje: communicatie?

Hanszio]]> Fri, 09 Jan 2009 07:25:17 +0100 http://homepage.mac.com/hansio/blog/ilc252952668.html Dat is mooi, dat is potverdomme mooi. Hebben we eindelijk internet via de satelliet en daar is de laatste tijd weer allemaal gezeur mee. Dan weer goed, en dan weer ver beneden peil. Zodanig dat ik eigenlijk vroeg in de ochtend goed kan werken, zoals up- en downloaden. Kortom, dan begint het gezeur. Want halverwege de ochtend begint het weg te zakken en in de middag...... knudde.
Nu is dát het vervelendste, want overdag dan moet ik bellen, via Skype en dat gaat niet als er te weinig snelheid is.

Toen maar in het toetsenbord geklommen en voor de zoveelste keer een mailtje naar de provider. Tja, die zit in Luxemburg en die denkt natuurlijk ook laat die Holgaren maar mooi aantobben. Tot vandaag. De aardige juf die de communicatie doet stuurde een aardig duidelijk mailtje terug. Het gebruik van deze verbinding is op basis van een Fair Use Policy en dat houdt zoveel in, dat als je boven je toegestane hoeveelheid 'eentjes en tweetjes' hebt gebruikt ( want meer is het toch niet, al dat digitale getover) dan wordt beetje bij beetje de kraan dicht gegedraaid. 's Nachts kun je dan wel gewoon met de restsnelheid meefietsen, maar zodra er anderen op de verbinding komen dan ga je terug!
"Ja meneer, u hebt al lang uw toegestane 5 gigabyte verbruikt voor deze maand en dus kunt u pas vanaf de 14e weer op volle snelheid werken."

Dat verklaard dus het geheim waarom gaande de maand alles als dikke stroop werd. Kortom, pas na die datum kunnen we weer echt even kletsen met elkaar. Niks sneeuw op de antenne en niets romantische wolken die de boel frustreren, maar de Fair Use POLICE.

Gelukkig hebben we nog een snelheid van 64kbps om het over iets anders te hebben. Muziek.
Zonder muziek zouden wij geen van beiden kunnen leven en zou alles knap grauw worden. Ik heb de mazzel dat ik ben opgegroeid in een nest met allemaal oudere broers en zussen en die... die waren al in de jazz toen ik ik nog luierde. Dat, samen met allerlei invloeden van familie en vrienden des ouderlijke huize, heeft geleidt tot een heel erg brede muzieksmaak. En zoals bij zoveel dingen zijn er maar twee soorten muziek... goede en slechte. En dit ... dit is muziek die míj in ieder geval raakt
Vaak heb ik, in het verleden, mensen de kop gek gezeurd..... moet je dit is luisteren, of dat dan... nou.. wat vind je ervan?
Ook dit keer kan ik het niet laten en moet gewoonweg deze persoon voor het voetlicht zetten. Persoon, omdat het moeilijk hij of zij te noemen is in het geval van een transgender mens. Ken je het al? Dan is dit stukje toch mooi nog een reminder.
Wij zijn er in ieder geval helemaal kapot van: Antony & the Johnsons. Bizarre muziek... mooi... en... komend voorjaar ook heel even in Nederland te zien.... Eindhoven. Jammer dat ie niet naar Hongarije komt......
.........


Hanszio ]]> Tue, 06 Jan 2009 17:37:48 +0100 http://homepage.mac.com/hansio/blog/ilc252750524.html
Ze verdwijnt in de verte. Slechts haar achterkant is nog zichtbaar. Wonderlijk hoe mooi haar wintervacht is met dat romige wit aan de onderkant van haar staart en het beetje ruige bruin op haar rug. Nu hoeft ze niet ver weg te zijn om uit het zicht te raken. Ze is klein en vooral laag. Dat lage komt door haar afkomst, de teckel. Hoewel haar staart en kleur doet denken aan een herdershond. Dat laatste denkt zij dan ook te zijn. (zie ook: het ware verhaal
Al dagen is ze onrustig. Zoekt sporen, zoals een echte jachthond dat zou doen. Nu gaat ze daar in de verte en ik verlies haar uit het zicht, zoals wel vaker. Ik roep haar naam, ze komt niet zoals wel vaker en loop naar de richting waar ik haar verdwijning waarnam. Ik hoor haar blaffen, althans ik herken haar geluid maar nu klinkt het alsof het geluid wordt opgeslokt. Geen hond te zien. Dan zie ik beweging, vlak bij het water, daar waar een heuvel van gras en ander tuinafval moet liggen. Dan zie ik haar staart. Haar lichaam onzichtbaar verscholen in de heuvel van gras. Nu klinkt gegrom, daarna geblaf. Haar staart zwiept heen en weer in het gat. Ik roep haar, nee, ik schreeuw naar haar. Dan verdwijnt ze helemaal. Ik loop in de richting van de heuvel van gras en zie twee grote verse gaten, met verse aarde van een nog maar net gegraven hol. Plotseling verschijnt haar kop in het andere gat. Uitdagend slepend met haar voorpoten over de verse aarde. In mijn hoofd tollen heldendaden om haar daar weg te trekken. Gewapend met een stok verzand ik in een wanhoopsdaad en blijf, gelijk die stok, twee meter vanaf het hol.

Als ik omdraai tel ik haar zegeningen, terwijl ik niet eens weet hoeveel ze er heeft, laat staan dat ik weet hoeveel ze er al heeft verspeeld. Dan hoor ik geritsel. Ik zie de rode kater bij het gat zitten en sla mijn handen ten hemel. Als daar iemand is moet die mij nu de moed geven om in te grijpen. De rode kater steekt zijn kop in het gat en met een flits komt de kleine zwart/poes uit het hol gerend en samen rollen ze van de heuvel van gras. De donderse hond is nog steeds binnen. Na talloze keren van het roepen van haar naam besluit ik te gaan. Weg van dat hol en dan maar zien of ze nog thuis komt.

Bij het hek staat ze hijgend naast me en kijkt omhoog met zo'n kop "ach, het was alleen maar familiebezoek".

Dat de vos niet thuis was blijkt uit de foto die Hans gisteren heeft genomen. Niet al te ver van huis. En ik moet Joliene gelijk geven, de gelijkenissen zijn wel heel groot.

Mip

]]> Sun, 04 Jan 2009 09:28:43 +0100 http://homepage.mac.com/hansio/blog/ilc252509698.html
Vanochtend even samen er tussenuit geweest en wezen genieten van het wit dat sneeuw heet en in die wondere wereld een rit gemaakt door de omgeving. Gewapend met camera en verrekijker zagen we enige tientallen roedels met herten en reeën en de grootste groep was echt groter dan zeventig stuks, verspreid over een goeie honderd meter. Omdat ze natuurlijk niet allemaal dicht op elkaar lopen, is het niet gelukt om ze allemaal tegelijk in beeld te krijgen, maar dit span dus wel.





Dan nog even een anekdote. Eergisteravond zitten genieten van Joanna Lumley die dus het noorderlicht is wezen bekijken in Noord Noorwegen.
Meteen kwam het plaatje weer boven drijven. In 1989 maakte ik gedurende zeven weken reportages in Alaska voor allerlei magazines In hoofdzaak geboren uit het feit dat voor mij Paris Dakar een afgedane zaak was een nieuwe uitdaging nodig was.. Het zou de koudste winter worden ooit geregistreerd en juist in die periode was ik mee op een tocht met een truck naar Prudhoe Bay, het bijna noordelijkste puntje in Alaska.
De truck op de heenweg vervoerde ethanol als brandstof voor de enorme grote Jet-engines welke langs de oliepijpleiding staan en die dienen om de olie te warmen en verder te pompen naar Valdez alwaar het in tankers gaat richting Lower 48. De chauffeur ervan was nogal nerveus en dat kwam omdat dit de eerste rit was na twee jaar thuis zijn en revalideren. Twee jaar eerder kwam hij bij in een mandje hangend onder een helikopter. Hij was verongelukt en hing in de cabine boven een afgrond van tig meter en zijn geluk was dat de trailer was blijven haken aan het land van de levenden en het dus nog niet zijn tijd was. Vanaf het moment dat wij die plek gepasseerd waren, was hij niet meer te houden en lulde de oren van mijn hoofd terwijl ik kou zat te lijden. Ja, omdat hij toch nooit passagiers had, was alle warmte naar een kant geleidt.... de chauffeurskant, wel te verstaan. En ondanks dat ik gekleed was in vijf lagen Helly Hansen had ik zó koud dat ik om de temperaturen hier in Hongarije eigenlijk zou moeten lachen, maar dat terzijde. Neem daarbij het comfort dat deze trucks in deie tijd te bieden hadden ( de stoelen waren eigenlijk niet veel meer dan met wat leer beklede sponzen die dus geen enkele steun te bieden hadden..... ja, dat was het ultieme American Trucker gevoel...)
De temperatuur in Fairbanks, vanwaar we vertrokken was toen in februari -68ºCelcius en gaande de route zakte deze nog een hortje verder naar beneden. Sterker nog, in Prudhoe Bay zou een computermodel berekenen dat de temperatuur, inclusief windchill factor, -109ºC zou zijn. De heenweg was enerverend te noemen. Nou ja, eerlijk dan? Eigenlijk meer spannend! (Hier een youtube bijdrage van een iemand die er de moeite voor heeft genomen om een video-tje van de rit door Brooks Range te maken en wel precies, over de Atigun Pass.)



Maar wat heeft dat nu te maken met Joanna Lumley, zul je zeggen. Nou, dat komt. Want op de terugweg, zo was afgesproken, zou ik met een andere chauffeur meerijden zodat ik twee verhalen zou krijgen. Nou, die terugweg zal me lang heugen. 780 kilometer over ijs en hier en daar wat grind over ijs en dat met een chauffeur die, om zijn vermeende anti kiespijnpilletje ( was dus gewoon een upper) weg te spoelen ook maar genoegen nam met een fles de Kuyper Peppermint Schnaps die hij tevoorschijn toverde. Met Robin Williams tijdens zijn standup in de Met keihard uit de luidsprekers draaide hij nog een reuzenjoint voor ons beiden en zo ging toen ongemerkt de dag ( donker) over in de nacht ( ook donker) en zo belanden wij onder een hemel precies als die van Joanna. Geluidloos vloog het noorderlicht over honderden kilometers, zo leek het, langs de hemel, gordijnen van groen trekkend over het zwerk en wij, wij stonden uit de wind voor de truck en probeerden wat warmte te pikken van de grote radiateur, ondertussen zo stoned als aardappels, loerend naar de hemel.
Ik heb rare reizen gemaakt, maar ik moet zeggen dat dit wel een héél vreemde rit was en ondanks alle versnaperingen onderweg, staat alles me nog helder voor de geest. Ja, dat heb je ervan als je sneeuw ziet en ook nog eens wordt getriggerd door een innemende Joanna.




De terugrit: Al vijf keer nam hij afscheid van iedereen in Fairbanks en beloofde in Mexico zijn geluk te gaan zoeken en telkens kwam hij weer terug. "The Haul Road? The most addictive there is."



13.20 uur.


Tijd voor pispauze...... wel erg koud..... ongeveer..... nou ja, je weet wel.


Met een brace om vanwege een whiplash, maar ziekteverlof? Nooit van gehoord.


Ze kwam met de auto van een feestje en raakte zonder benzine. Op haar pumps liep ze slechts 1 kilometer richting huis om vervolgens in het ziekenhuis te belanden. De volgende dag zijn haar beide voeten geamputeerd.



Onze voorganger beklimt de Atigun Pass. Stukken van over de 14 % en geen kans om kettingen om te leggen zonder dat je remmen en al het overige bevriest, dus gewoon gaan.... en dat met een vangrail van ongeveer 60 cemtimeter hoog.... en ravijnen van meer dan driehonderd meter diep.

/> Mijn lievelingsplaatje. 11.45 uur en dit is alle licht wat je te zien krijgt. Wow, wat een felle zon......
Het was een rit van bijna 1.500 km heen en weer en daar deden we dus net drie dagen over... en geen moment geslapen...... die gasten zijn gewoon gek, hartstikke gek. Maar wel leuk om eens wat verhalen over te hebben mogen maken. Oh ja, dan nog even dit. In de vriendenkring vertelde ik wel eens dat verhaal van een glas water naar buiten gooien met die temperaturen en wat er dan gebeurde. "Ja, ja... die Hans." Nou, speciaal voor hen die daar wel hun gedachten over hebben het volgende:


en daar was het nog lang geen -68ºC
Hanszio.

NB: Van de week meer over deze tocht met onder meer: Hoe houd je een truck rijdend bij deze temperaturen, de Iditarod, een echt trappers- en minersball en natuurlijk de Exxon Valdez. ]]> Thu, 01 Jan 2009 14:34:58 +0100