Houtje..touwtje..
Aangezien M een kast wilde waar ze nu eindelijk eens al haar kleine keukendingetjes in kwijt kan, waren we eigenlijk al tijden aan het zoeken naar iets geks. Nee, niet van dat nieuwe spul van Ikea en ook niet van het Oostenrijkse bedrijf Kuka..... uh, Kika, waar we dus vanwege slechte ervaringen geen voet meer op de vloer zetten. Neen, iets degelijks en typisch Hongaars. Nou, dat hebben we gevonden.
Het is, zo blijkt volgens een bevriende wethouder, een geval dat iedere Hongaar zich kan herinneren dat iedereen wel zo'n geval thuis had. Er was altijd wel een opa, schoonvader of buurman die wel zo'n geval in elkaar kon rammen en verdomd, ik moet zeggen dat ik ze al vaak in keukens tegen ben gekomen. Gebouwd volgens de vast regels van de kunst en nadat ik 'm helemaal uit elkaar heb genomen en aan een lakbeurt heb gegeven durf ik te stellen dat het toch wel erg... ummmm... apart is.
Schuren, plamuren, gaten vullen en nou, dan kom je wat tegen aan improvisatietalent.
Dat lakken was trouwens een leerzame ervaring. Met beide garagedeuren geopend begin ik na de voorbehandeling dan aan de strakke lakklus en terwijl ik bij de grondverf nog zoiets had van 'ja, daaaagg' als er een vliegje op landde, zo geërgerd was ik bij het aflakken wanneer er weer zo'n laatvlieger zich liet verleiden door dat glanzende vlak. De eerste trachtte ik nog voorzichtig tussen duim en wijsvinger uit de taaie prut te trekken maar maakte daar meer schade mee dan de vlieg had kunnen doen. Weet je wat.... stukje oud schuurpapier met een klittenlaagje aan de achterzijde... voorzichtig voor het vliegenneusje houden en ... hup, ja, kom maar... voorpootjes erop.... even niet trillen.... achterpootjes uit de verf trekken... en ja hoor , los. Na een kwartier liggen er zo wel tien heel kleine bedjes waarop de patiënten liggen bij te komen en is kan ik trots genieten van mijn noeste arbeid. Tja, vooral erg praktisch, maar om nu te zeggen dat het geval echt vakwerk is?
Dan denk je dat die tijd voorbij is en dat de mensen nu dus eindelijk gebruik kunnen maken van modern materieel... nou forget it. Kijk, we hebben het hier niét over bewuste keuzes of vanuit een ideologische achtergrond dat mannen hier op selfmade machines rondrijden. Een chassis met daarin een Trabant- of Wartburgmotortje, die heb ik al vaker gekiekt. Rijdende hooistrooibergen met daaronder iets van gemotoriseerd verleden..... "Moet je gaan fotograferen, Hans..." zo riepen sommige gasten.
Nou, dat is al lang gedaan en wel door de Poolse kunstenaar Lukasz Skapski.... en zie hier zijn vangst tot het jaar 2006....
Kortom, daar is de mooiste verzameling al van gemaakt en ga ik niet nog eens aan beginnen... totdat.... van de week. Een hoop lawaai aan de overkant dat eindigt in een paar onvoorstelbare knallen die duiden op een fout afgestelde ontsteking. Ik kan mijn ogen niet geloven en dat na alle zelfbouw die ik al gezien heb...... Dit is de niet de top... dit is over de top. Iets van een knikvoertuigje op basis van een zware MZ en geloof het of niet... het voldoet zelfs nog aan de eisen van de wet zodat het gewoon op de openbare weg mag.
Ik ga hier geen verdere beschrijving geven en volsta ermee dat de extra grote detailfoto voor zich spreekt en zodoende de lading van de titel volledig dekt.... Als laatste kan ik nog melden dat het wel aanstekelijk werkt, want de tweede accu die maanden geleden in mijn bus is gemonteerd wordt nog steeds niet opgeladen zoals het hoort. Ik had die laten installeren om te voorkomen dat ik startproblemen zou krijgen wanneer ik op een gelegen plek te vaak de mast had opgezet. Zodoende zet ik nu iedere keer wanneer ik weer thuis kom zelf de accu onder lading en ben het moe om maar weer naar de garage te gaan om daar voor de zoveelste keer uit te moeten leggen dat het écht niet werkt.......
Hanszio
