Verschil moet er zijn
KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.
Het licht valt mooi op haar verschijning terwijl het publiek van onder af toekijkt. Haar rok, die ooit echt zwart moet zijn geweest, reikt tot aan de houten vloer. De trui hangt tot half op de heupen en verbloemd de kerven van haar bh in haar huid niet. Haar gezicht is rond en ze heeft opvallend zachte lieve ogen. Het haar zou ik alleen kunnen omschrijven als dekkend. De drummer begint, daarna de gitarist, zij verschuift iets naar de microfoon en dat is ook haar enige beweging. Behalve die van de mond natuurlijk als ze zingt. De armen hangen langs haar lichaam, haar handen vormen een soort zachte kom en dat blijft ook zo. Ze zingt zoals haar ogen zijn, zacht en lief. Bij het applaus van een vijftigtal mensen die in de zaal zitten knikt ze beminnelijk.
Na het eerste nummer mengt de rest van de groep zich in het gezelschap. Nog een gitarist, nog een drummer en een saxofonist. En nog een extra zanger met het uiterlijk van een rasechte rocker. Strak in de spijkerbroek met ruige laarzen, een spijkeroverhemd die losjes over de broek hangt. Zijn haar is lang en samen gebonden in een staart. opgesierd met een mooie lederen hoed. Hij steekt ruig of bij de zangeres maar eenmaal bij de microfoon hebben beiden exact dezelfde houding. Armen langs het lichaam zonder enige beweging. Ondanks de aankondiging van de Slowaakse groep wordt er veel Hongaars gezongen. Ze spelen veel oude Hongaarse liedjes en achter ons mummelen mensen zachtjes de tekst mee. De muzikanten zijn goed en de zanger en zangeres ook zeker, maar er gaat helemaal maar dan ook helemaal niets van uit. Geen mimiek, geen enthousiasme, geen spontaan dankjewel voor het applaus. Zelfs geen aankondiging van het volgende nummer dat gespeeld gaat worden. Kerks is het bijna. Nee, niet zo’n Amerikaanse halleluja kerk, maar zo eentje die streng in de leer is.
Tot dat er een konijn uit de hoed komt. Een frêle kleurrijk geklede dame met lange zwarte haren komt met oriëntaalse bewegingen het podium op. Zij danst als een zwaan, alleen is er maar iets meer dan een meter ruimte waardoor ze er aan de zijkant van het podium wat verloren bij staat. Ook de belichting heeft geen rekening gehouden met haar plek, waardoor ze enigszins in het donker blijft hangen. Daarna verdwijnt ze om twee nummers later weer omgekleed op het podium te verschijnen. Ze danst buik zonder buik. Waarschijnlijk omdat het te koud is draagt ze een dunne trui, maar hierdoor komt het effect van zwierige heupen en trillende borsten, die juist het buikdansen zo opzwepend kunnen maken, te vervallen. Toch is het juist zij die nog enige glans geeft aan deze groep muzikanten. Oh ja echt, ze spelen prachtig en alles zal best volgens de regels van de muziekopleiding zijn, want opgeleid zijn ze dat is goed te horen. Maar allemachtig dit voelt als een juk dat gedragen moet worden, zwaar en meedogenloos zoals het leven voor een Hongaar in Slowakije moet zijn. Als dit hun boodschap is zijn ze er goed in geslaagd.
De volgende groep op het programma komt uit Bosnië en heet Mostars sevdah reunion. Mannen met gitaren en een drummer. De zanger bevind zich precies op het midden van het podium en zit op een kruk. De eerste klanken uit zijn keel raken de ziel die in mijn geval in de onderbuik zit. Was ik al zwaarmoedig geworden van het vorige optreden, hiervan weet ik niet of ik het wel aankan. Zoveel ellende. Maar we blijven en wat ben ik blij dat we blijven. Prachtig, opzwepend, melancholisch. Vier gitaren, een drummer en een zanger die een zaal kunnen laten voelen en huilen. Funky! Blues uit de zolen van hun schoenen! En de stem wordt maar mooier en mooier. De gitaren vullen elkaar aan, dagen elkaar uit. De aankondiging van het nummer Mostar krijgt de uitleg mee dat ieder van hen in deze stad geboren is en dat sommige er nog wonen. Met hun muziek maken ze duidelijk wat zij voor deze stad voelen. Het swingt, giert door je aderen en tot aan het einde zwelt de muziek samen om ons allemaal (ondertussen een bomvolle zaal) te laten weten hoe deze stad voelt. Geweldig!!
Het volgende optreden laten we voor wat het is. Misschien hebben we iets gemist, misschien ook niet. We rijden terug in het donker van de avond. Regen klettert tegen de ramen, mistflarden trekken voorbij. Maar wij hebben het warm en gloeien nog na van zoveel mooie energie.
Mip
