Als muziek in je oren
Vandaag twee verschillende blogs in één.
De reden is heel simpel en terwijl ik dat zeg moet ik een kleine zonde opbiechten... nou ja, klein?
Heel soms dan download ik wel eens muziek. Vaak via de Musicstore van Apple alwaar ik voor negenennegentig centen per nummer mij de trotse eigenaar mag noemen van legale muziek.
Maar soms kan ik het toch niet laten om zo midden in de nacht, wanneer ik toch aan het werk ben, om dan de de zoektocht naar voor mij muziek te ondergaan als een waar avontuur.
Vast staat dat het zo afgelegen wonen een rol speelt bij het soms wat opportunistisch zijn daar waar het gaat over de copyrights van hen die het creëerden. Moeilijke zaak want ook ik zou er mooi de kolere in krijgen wanneer werk onbetaald in andermans zakken zou verdwijnen.
Waarom dan wel? Omdat de zoekmachine die je dan binnen dat programma gebruikt niet alleen de artiest toont die je zoekt, maar ook en wel direct je de mogelijkheid biedt om 'soortgelijke artiesten' te zoeken en waar je dan terecht komt is heaven op aarde.
Ineens zie je namen waarvan je denkt ... verrek heeft die dan ook met die en die gespeeld?
Dat is slechts het begin van het avontuur, want vaak blijken er namen tevoorschijn te komen waarvan je nooit hebt geweten dat ze, pakweg, vijftien jaar geleden ook al muziek maakten maar dat je er nooit van gehoord had in die tijd. Het leuke is dan ook nog eens vaak dat ze in die tijd veel spannender dingen deden. Zoals bij voorbeeld deze cd. Daarop zingt een muzikant die ik al jaren volg en tóch wist ik niet wat ik hoorde wat hij toen, in 1997, muzikaal uitspookte.
Tijdens die reis van gisternacht zocht ik dus naar die muzikant, naar Youssou N'Dour, en in combinatie met het gewone internet zag ik dat hij indertijd een eigen platenlabel opzette voor nieuwe muzikanten. Op die manier kwam ik op een cd terecht van Yandé Codou Sène waarop ook Youssou N'Dour zijn niet niet te missen bijdrage levert. Lirisch werd ik ervan en dan met name omdat ik de muziek, ondanks het uur, keihard had gezet.
Dat is ook de enige manier om het op je borstbeen te laten binnendringen.... dat hard afspelen.
Doe je dat niet dan is het gewoon wat onduidelijke muziek die zelfs wat storend is. Geen achtergrondbehangetje, dus.
Waarom ik het dan illegaal heb gedownload? Omdat de dichtstbijzijnde winkel op dat gebied hier bijna dertig kilometer vandaan is en dan bestellen ze ook nog niet voor je en de Appel Musicstore kent de cd nog niet eens... tja, wat dan.
Oh, en mocht je meer van het rustiger werk houden, dan niet zoeken. Het is muziek die je heel relaxed en desnoods met een pretsigaret achter je kiezen moet genieten en dan komt het bij je binnen op een manier waardoor je beseft dat het haast niet anders kán dan dat de huidige mens haar roots heeft in Africa, wat ook de aanhangers van Intelligent Design maar mogen tegenwerpen.
br />
Album : Gainde - Voices from the heart of Africa
Label : World Network
Year : 1997
Maar dan gisteravond..... Hier in Pécs is er het zoveelste festival. Voor een appel en een ei zit je dan vier avonden in een versleten bioscoop en geniet daar van een aanbod waar je slechts van kunt dromen. Het voorprogramma was nu niet écht om te gillen, maar dat hoort er nu eenmaal bij. Verdacht rustig in de zaal en dat terwijl toch alle kaartjes waren uitverkocht. Dan is het pauze en de foyer barst uit z'n voegen en is volledig gevuld met allemaal nieuwe gezichten.
Wat de hoofdact is? Niemand minder dan het Boban Marković Orchestra en vlak voor het einde van de pauze komt dat hele spul met hun instrumenten in de hand als door een erehaag de foyer door op weg naar het podium. Nu kan ik je vertellen dat de gemiddelde Hongaar qua reacties redelijk gereserveerd is, maar hier ging reeds een voorzichtige 'aahhhh en ohhhh' door het publiek en worden enthousiast schouders geklopt en hello, hello geroepen.. Dan terug naar de zaal.... knokken voor mijn met mijn jas gereserveerde plaats ( lijkt wel haast Duits, toch?) en zowaar, we krijgen weer 'zitting' dankzij een oplettende security man. ( dit keer wél een aardige vent)
Om nu het hele concert te beschrijven zou te ver gaan, maar ik zou kunnen volstaan met HET DAK ERAF! Bijna twee uur zonder ook maar een seconde pauze of rust breken ze de zaal compleet af en betrekken het publiek volledig bij hun spel.
Vanaf minuut één is het circus en spelen die gasten, ook al is het hun duizendste keer, alsof het de eerste keer is. Subliem, fantastisch, grandioos, top, bizar en ondanks dat sommige dingen voorspelbaar zijn is het werkelijk adembenemend wat je ziet en hoort.
Die kleine Marco is de solist en zo bescheiden en verlegen als hij was bij aankomst en vertrek, zo compleet is de metamorfose wanneer hij voor de band staat en het publiek bespeeld. Natuurlijk, ze touren al vanaf de jaren negentig en hebben hun faam onder het grote publiek te danken aan de bekendheid de film Underground van Emir Kusturica, maar alles wat ze doen en spelen lijkt ook voor hen weer nieuw.
Wil je meer over ze weten:De info op Wiki.
Fotograferen is meer dan knoppie drukken
Precies goed zicht op het podium vanuit de juiste hoek en daarom wilde ik 'mijn' weer stoel terug. Dan zie ik anderen fotograferen. Klikken en rammen op de motordrive. Camera's boven hoofden en dan in het donker op de gok een plaatje of honderd waar er altijd wel eentje bij zit... of niet.
Ik wacht en wil eerst echt zweet zien... en even de muziek en de onderlinge rangorde verkennen. Wie let op wie en op welk moment toont wie de mooiste expressie en dan liefst ook nog door écht oogcontact te hebben met de artiest, gewoon door 'onopvallend' opvallen. Rauwe muziek... rauwe platen. Ik heb er van genoten en resultaat is precies geworden zoals ik hoopte en op dat moment dat ik die platen zie, dan hoor ik ook de muziek weer. Knettergek en absoluut zwaar gestoord moet je zijn om zo enthousiast te zijn bij het maken van je muziek en dan kan geld echt niet de enige reden zijn, vandaar knettergek..... op de muziek, vandaar zwaar gestoord..... vanwege de sfeer die ze toch telkens weer veroorzaken. Natuurlijk is een deel circus en zit er soms een wel héél erg populair tintje aan, maar het moment dat ze een stuk heuse jazz spelen, dan valt domweg je klus op je knieën, want hier spreekt jaren en jaren van op elkaar ingespeeld zijn, tot in de mooiste details.
Het publiek staat nog net niet óp de stoelen wanneer ze na een derde toegift van het orkest hun waardering uiten........ wat een avond, en dan te denken dat dit slechts de eerste is in een serie van vier avonden en dat alles voor een totaalprijs van..... huf 3.500,- , dus nog geen 14 euro.
Ik hou je op de hoogte.
Hanszio
