Na precies drie jaar bloggen...
KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.
Het beloofde een mooie dag te worden. Een schitter witte wereld in het licht van de opkomende zon aan een helblauwe hemel. Met zo’n zin begin ik ook niet elke dag. Krakend bevroren gras onder mijn zolen. En verder alleen het geluid van kaal wordende bomen. Een dek van bladeren aan de voet van de notenboom. Dit veranderde mijn dag binnen een tel. Had ik eerst nog plannen met het uitruimen en inruimen van kasten, nu lag er een nieuwe taak aan mijn voeten. Bladeren aanharken en tot een hoop vegen. Daarna de kruiwagen vullen en die met volle ladingen gevallen blad naar de moestuin brengen om er voor straks weer een mooie voedingsbodem te kweken. Bijzonder trouwens dat het woord “voedingsbodem” nog maar zelden wordt gebruikt in combinatie met moestuinen.
Nu was er niet alleen blad van de notenboom gevallen, de hele tuin lag bezaaid. Uren later sloot ik tevreden het hek van de moestuin achter me. Nog een keer omkijkend naar een tapijt aan herfstbladeren bedacht ik dat ik met deze goede daad natuurlijk niet een hele wereld kan verbeteren. Zaterdag moest ik gaan zitten. Moest, want van enige vrije wil was geen sprake. Hans startte de film die ik moest zien. “Home” is een film gemaakt door Yann Arthus Bertrand. De film viel op de deurmat nadat Ed hem voor ons op een dvd had gebrand en daarna in envelop naar ons toe had gestuurd. Ik ga er niet teveel over zeggen, maar als je de film eenmaal hebt gezien snap je misschien waarom ik die bladeren moest verzamelen en dat ik nu nog fanatieker in de weer ga met de ingezette weg van Permacultuur.
Zo houden we de natuur in evenwicht en krijgen wij er mooie groenten en lekker fruit voor terug. En over fruit gesproken. Donderdagmorgen kwam het verlossende telefoontje, de palinka was klaar. Eénenzestig liter puur gestookte palinka met de geur van zoete vruchten. Bij de eerste nip een rilling (bij mij dan, bij Hans niet), daarna kippenvel en dan de sensatie van een lichte brand in de keel. Hans heeft er grootse plannen mee maar gezien de ervaring van afgelopen twee jaar zal het niet makkelijk zijn om al die liters palinka op een vat met kweeperen te zetten. Maar dat is vooruit lopen op de zaken en daarvan hebben wij nu nog geen weet.
Waar wij wel weet van hebben is wat er de afgelopen drie jaar gebeurd is. Want gisteren bestond onze blog drie jaar en gezien de cijfers (vanmorgen bij controle stond de teller op 149.514) blijkt dat wij wegkomen met een gemiddelde van (nog net geen) 50.000 hits per jaar. Ik heb geen idee of dat veel of weinig is, maar uit de cijfers blijkt in ieder geval wel dat we gelezen worden en dat we daar zelfs ook nog commentaren op krijgen. Op de blog zelf en vaak ook per email. Dat brengt de wereld toch weer dichter bij elkaar, want soms is 1.500 kilometer best ver weg.
Mip.
