Vacuum
KortLevens verhalen en andere dierenvertelllingen.
Gisteren was onze trouwdag. Niet dat Hans het goed onthouden had, maar de dag ervoor bij de aanschaf van een nieuw machientje om voedsel vacuüm te trekken bekeken we nog een paar keer de prijs. Toen zei ik, praktisch als ik soms kan zijn, geef hem maar voor onze trouwdag. Zag ik daar een blos verschijnen op de wangen van mijn man? Omdat het oude machientje steeds meer het geluid maakte van een landend vliegtuig en de boel niet meer vacuüm trok werd het uit elkaar gehaald en toen bleek dat het arme ding na jaren van trouwe dienst totaal was versleten. Nu had ik twee vliegen in een klap, en een nieuw machientje en een man die onze trouwdag wist. Maar eenmaal thuis bleek het een geluidloos ding maar ook vacuumloos en stroomloos ook trouwens.
Gisteren was dus onze trouwdag en Hans was blij dat hij het wist want meteen bakte hij Amerikaanse pannenkoekjes als ontbijt met zoete honing en stroop als beleg. Nog voor die tijd wandelde ik met de honden in het licht van de opkomende zon en besloot dat dit een mooie positieve dag moest gaan worden. Ik bond mijn haren samen op mijn hoofd, zette er een klem in, trok mijn hoge hakken aan en kleede mij sinds tijden weer eens als een dame. We vertrokken naar de stad voor koffie met een heerlijk gebakje op de Jokái Tér maar niet voordat we het stroomloze en geluidloze apparaat terug brachten. Nu kwam onze positieve dag mooi van pas. We kregen een bon waarvan we dachten dat we het geld terug kregen, maar niets bleek minder waar. Er stond op dat we wel 6 maanden de tijd kregen om dit geld bij de winkel te spenderen. Dat wilden we niet. Een brede glimlach, wat extra mooie Hongaarse woorden en een groot kruis door de stempel maakten dat wij vijf minuten later toch met het geld op zak uit de winkel vertrokken. In een andere winkel kochten wij een simpeler maar wel werkend apparaat voor een vierde van de prijs. Nu werd onze dag nog positiever, maar het was nog niet gedaan.
De stoeltjes van het terras stonden in de zon en al tijdens het wachten op al dat lekkers gingen eerst de knopen los en niet veel later hingen onze jassen over een stoel. Er heerste een gezellige drukte van buitenlandse toeristen en vakantievierende studenten. Het voelde alsof de wereld even niet in crisis was en dat Hongaren helemaal niet van die zwartkijkers zijn maar juist mensen die kunnen genieten van de kleinste dingen. We genoten van de koffie en de overheerlijke taartjes. Maar, alsof er voor mij niets anders bestaat, ik zag ook allemaal mooie koppies met haar voorbij trekken en ineens voelde die klem op mijn hoofd als een ding dat maar constant aan mijn haar trok, de klem klemde en wekte irritatie. Toen de mooie serveerster met de rekening kwam stelde ik haar maar meteen de vraag: Waar is hier in de buurt een goede kapper?
We zochten en uiteindelijk vonden we de kapsalon, die verstopt zat in een soort hofje. Er hing een leuke sfeer van vrouwen die het naar hun zin hadden en er werd veel gelachen. Maar nee ze had geen tijd vandaag. Iemand opperde dat ik misschien toch bij de Arkád....... toen wij als antwoord gaven dat wij drie maanden lang met boerka over straat moesten omdat onze schaamte over het geknipte haar zo groot was, barste de kleine salon zowat uit haar voegen. De afspraak werd gemaakt voor vandaag. Bij thuiskomst bleek dat er een mooie digitale kaart was gestuurd door PKCF en het T-hondje met daarop de felicitaties en een wens voor een mooie dag. Hans vroeg zich of hoe zij dat wisten en mijn vraag daarop was: die trouwdag of die mooie dag?
We vierden onze trouwdag in kleine kring. De honden mochten binnen en zelfs op de bank. De katten mochten ook binnen en kozen hun plek in de mand op de warm snorrende kandalló. We aten pizza en dronken wijn. Hans keek verliefd zoals Herman Finkers ook verliefd kan kijken en vroeg me de afspraak bij de kapper niet na te komen. Wordt niet vervolgd of misschien toch wel.
Mip.
