Oogcontact...
Gezamenlijk gaan wij naar Szentlörinc, de gemeente waar wij onze kleinere boodschappen altijd plegen te doen. Even langs de bank en daarna meteen door naar het postkantoor om daar wat zakelijke dingetjes te regelen. Eén ervan is het betalen van een bekeuring wegens fout parkeren in Pécs..... ja ja, ook hier een leuke bron van inkomsten voor de gemeentekas.
4.400 forinten als je meteen betaald en een daarna steeds hoger bedrag al naar gelang je langer talmt met aftikken.
De bekeuring zit in een mooi waterproof plastic foedraaltje met daarbij de betalingsinstructies.
Nu is het postkantoor hoogst gemoderniseerd en nog dit jaar gereed gekomen. Vier balies en een speciale afdeling waar men, gelijk het model van de Nederlandse postkantoren, allerlei rimram kan aanschaffen van felicitatiekaarten tot een rolletje plakband.
Het is stil bij de Posta en zodoende kunnen wij meteen bij loket 1 terecht en daar zit ook de dame die ons indertijd duidelijk maakte dat zij weliswaar légeszegels verkoopt maar niet terugneemt, waardoor wij de toen zo onbegrijpelijke tour moesten maken voor het retourkrijgen van het door ons ten onrechte betaalde bedrag, maar dit terzijde.
Wij leggen de giro-overschrijving voor haar neus en zij kijkt slechts daarnaar en wijst vervolgens met haar pen naar de nog in te vullen vakjes. Géén oogcontact maar een strak gezicht ... om vervolgens met een papieren zakdoekje haar neus te vegen.
Wij verwijderen ons naar een schrijftafeltje om alsnog de invulling te doen, iets wat slechts twee minuten in beslag neemt en keren ons om en zien haar loket gesierd door het bordje 'zarva', gesloten. Dan maar aansluiten in de inmiddels gegroeide rij ernaast en prompt komt ze tevoorschijn van achter in dit soort kantoren altijd aanwezige verstopwandjes en wacht, tergend lang, met het weghalen van haar bordje.
Heel even twijfelen wij maar gaan toch maar weer terug naar loket 1 en leggen ons nu keurig ingevulde girootje op de balie. Nóg steeds kijkt ze niet op en mijdt ze ieder oogcontact, nee sterker nog, haar gezicht wordt er alleen maar grimmiger onder en voorzichtig begint Míp iets te grommen van 'klerewijf'..... iets dat mij slechts de term "rustig nu maar" doet uitfluisteren. Terwijl ze als een robot alle handelingen verricht maak ik duidelijk dat ook mijn mobiele beltegoed moet worden aangevuld en schrijf alvast het nummer van de betreffende aansluiting op de achterkant van een bonnetje. Nóg steeds kijkt ze niet op en nog steeds heeft ze geen woord gesproken en dat ondanks de toch opdringende smile van Míp en haar belofte dat ze haar wel aan het lachen zou krijgen.
Nu moet voor alle duidelijkheid worden vermeld dat deze dame hooguit eind dertig kan zijn en dus geen persoonlijke ervaringen kan hebben met de bureaucratie van toen... hoewel...?
De lammetierigheid, de ellende van haar smoel lezend, de algehele sfeer en dus ook de aanstekelijkheid hiervan die dit bij de overige klanten kennelijk overbrengt doet nu ook mij heel voorzichtig stoompluimpjes uit mijn oren te tonen maar........ ik blijf , ogenschijnlijk denk ik, kalm.
Het ene na het andere bonnetje moet ik aftekenen en wanneer eindelijk deze hele boel ook nog is afgestempeld en zij dit allemaal naar ons toeschuift kijkt ze alweer naar haar stempelautomaat, alsof daar de afgelopen minuten iets aan veranderd zou zijn.
"Klerewijf? Een takkewijf... een teringwijf.. wat een galbak.....". breng ik hardop uit.
Dan herinnerd Míp mij aan het feit dat wij wegens familie-uitbreiding in 'haar kant' nog wat felicitatiekaarten moeten aanschaffen en dus benen wij meteen naar de betreffende hoek alwaar een beveiligingsman meteen tevoorschijn springt en met twee handen wijst op het bordje wat daar nu weer op de balie prijkt... ZARVA!!
Het is dondermiddag en na een volledige weeromslag ijzig koud buiten. Wij warmen ons aan elkaar en merken dat we het erover eens zijn dat dit gedrag het laatste jaar weer boven komt drijven, dat ouderwetse Oost Europa gevoel, die narigheid waar iedereen in lijkt te zwelgen.
Thuisgekomen lees ik een nieuwsbrief die wij per email altijd ontvangen en toeval of niet.... het is wel een rare samenloop van omstandigheden. Klik op de link hieronder.
TOEVAL?
Gelukkig kennen wij ook nog genoeg mensen die dit gedrag niet vertonen en daar houden wij ons dan maar liever aan vast.
Hanszio
