Een hele Tour....
Uit de oude doos van Hanszio
Gisteren een rare dag. De wervelstorm van de avond ervoor heeft een stukje dak meegenomen en dat moet nu worden gerepareerd. Kortom, mannetjes over de vloer en schade opnemen en dan gaan steggelen met de verzekering. Niet echt mijn liefhebberij, dat soort dingen.
Toen men weg was heb ik toch maar even het boze oog aangezet om even het verloop van de tour te bekijken en toen schoot me ineens iets te binnen van jaren terug.
Tijdens één van de Dakars die ik fotografeerde, raakte ik op goede voet met een medewerker van de sponsor van dat jaar en dat resulteerde erin dat ik een prachtige en unieke koeltas wist buit te maken... met sponsornaam en uiteraard het felbegeerde beeldmerk van de organisatie TSO. De sponsor zorgde ervoor dat er bij iedere 'arrivé' een heuse openlucht bar was ingericht war met name hun product, Coca Cola, goed tot zijn recht kwam. Was je dorstig tot op het bot en passeerde je een controlepost, dan stonden ook daar de speciale motoren behangen met stootvaste koelkastjes en werd er meteen een blikje cola in je handen gefrommeld en ook al heb ik nog steeds absoluut niéts met dat product, het smaakte toen heerlijk.
In het vliegtuig van Dakar naar Brussel sprak ik hem weer en vroeg terloops wat hij dan de rest van het jaar zoal deed en terloops merkte hij op dat hij bij andere evenementen eigelijk hetzelfde deed en dat zijn hoofdtaak eruit bestond dat hij specialist was in het 'in beeld komen', iets wat ik toen niet direct begreep. Hij ontving een salaris en kreeg een bonus op basis van het aantal seconden dat hij in beeld wist te blijven.....
Hij legde uit dat hij aanpapte met cameralieden en regisseurs en dat dus zijn hoofdtaak was. Ik knikte toen vol begrip, maar snapte er eigenlijk nog steeds geen barst van. Totdat ik, eenmaal thuis, wat beeldmateriaal zag wat was opgenomen en waar ik wellicht mezelf nog zou tegenkomen. Actiebeelden en interviews bekeek ik en ineens zag ik hem. Bij ieder interview met een etappewinnaar was hij beeld en nam hij net een slokje uit zijn blikje... met het beeldmerk precies in de goede richting. Niet opdringerig, maar terloops stond hij dan net op de achtergrond, wel of niet pratend met iemand anders of gewoon per ongeluk, schuin wegkijkend van de camera, maar wel telkens met zijn blikje in beeld. Toén viel bij mij het kwartje....... wat een beroep.
De daar opvolgende jaren kwam ik hem weer telkens tegen tijdens de Dakar die ik deed en leuker nog, althans voor hem denk ik, was hij in beeld bij andere sportgebeurtenissen.
Toen de Tour de France nog haar dope-loze glans had keek ik er nog wel eens even naar en dan wederom was hij het die zich met veel gevoel voor dorstlessen in beeld wist te friemelen, keer op keer.
Ik kreeg bewondering voor zijn volharding en ook voor zijn gevoel voor timing en nog meer voor zijn precieze gevoel voor het bepalen van de juiste hoek die de camera zou weergeven.
Gisteren keek ik dus weer eens even naar de Tour en hoopte eigenlijk hem weer eens in beeld te zien maar kennelijk zijn de marketing-tools, zo mooi heet dat toch allemaal, erg veranderd en zal hij wel thuis zitten bij moeder de vrouw. Met een lekkere beker met koffie... met het beeldmerk naar voren natuurlijk.
Hanszio
