Vooruit dan..
KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.
Het was de geur die maakte dat ik me er direct thuis voelde. Eerst kon ik de geur niet plaatsen en dacht dat ik iets had beroerd met mijn voeten. Een korte zoektocht gaf geen antwoord en de geur verdween langzaam. Tot ik het bospad op liep. Ik keek omhoog, maar eigenlijk rook ik omhoog, omdat dat daar de geur vandaan kwam. Een zoete gelukzalige geur, die je het water in de mond doet lopen.
We stonden op het kleine dorpsplein waar Hans inspecteerde of hier wel een paar mooie foto’s gemaakt konden worden toen de man verscheen. Lang golvend haar en een lief gezicht. Hij moet ergens half in dertig zijn of misschien iets daarboven. Toen hij vroeg of hij ons ergens mee kon helpen viel zijn zachte stem mij op. De stem klopte precies bij het gezicht. Hij legde uit dat hij zijn vrouw ging zoeken, omdat zij Nederlands spreekt. Hij kon haar zo snel niet vinden, waarschijnlijk was zij in bos op zoek naar paddestoelen. Alleen dat al kan een mens gelukkig maken, mensen die zoeken naar paddestoelen in het bos. Ik werd nieuwsgierig naar de vrouw, maar ze liet zich niet zo makkelijk vinden.
Omdat onze bus 4x4 is reed hij ons in zijn 4x4 voor naar een prachtige en voor een normale auto niet te bereiken plek. Via diepe sporen en veel blubber kwamen we op de top. Hij straalde, omdat wij straalden. Wat een uitzicht en wat een rust. Hij excuseerde zich en verdween tussen de struiken, nog steeds op zoek naar zijn vrouw. Daarna bracht hij ons naar een nog mooiere plek en vertelde over de geschiedenis ervan.
Zie hier het dorp en de omgeving.
Terug in het dorp liep hij naar het bospad waar ik eerder de geur had geroken. Niet veel later verscheen hij met zijn vrouw, waarvan het niet anders kon zijn dat het zijn vrouw was. Een zachte stem, een lief gezicht. Ze droeg een grote bos met takken waaraan kleine witte bloemen bengelde. Ze hief de bos op, ik begroef mijn gezicht er in om de geuren die ik nu meteen herkende op te snuiven. Lindebloesem, dat ik dat niet direct herkend had.
We dronken koffie in de schaduw van de grote boom op het eilandje naast het huis. We wisselden verhalen uit over rijkdom en schoonheid. Die rijkdom ging niet over geld maar over de dingen die dit land rijk is en dat het juist daarom zo fijn is om hier te wonen. Zij vertelde over de “oer-boswachter” van hun dorp met wie ze de dag ervoor paddestoelen was gaan zoeken en hoe zij onderricht had gekregen van deze man. Ondanks de hitte had ik dik kippenvel. Het was een verrijking deze twee mensen te ontmoeten. Mensen die nadenken over het leven en wat het allemaal te bieden heeft.
Mip
