De ontdekking van de tuin.
KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.
Om een beetje in kaart te brengen wat onze tuin allemaal rijk is nam ik de kruiden encyclopedie ter hand die ik ooit cadeau heb gekregen van schoonzus Nici. Een prachtig boek vol mooie foto’s en omschrijvingen. Die foto’s zijn fijn voor de gemakkelijke herkenning en de omschrijving om er achter te komen of iets eetbaar is of juist giftig. En, ook niet onbelangrijk, wat de heilzame werking van zo’n kruid zou kunnen zijn.
De zon brandde, daarom nam ik het kleine houten bankje ter hand en plaatste dat in de schaduw van de appelboom. Zo zou ik dat onder bijna alle bomen kunnen doen en daarmee al een heel groot deel van de tuin kunnen bestuderen. Behalve natuurlijk onder Koninklijk, want die heeft het nu ondertussen zo zwaar dat ik bang ben dat zij zal bezwijken als ze niet snel haar vruchten zal afwerpen.
Ooit kocht ik plakbriefjes in een zoet roze kleur in de vorm van een hartje. Waarom weet ik eigenlijk niet, want je kunt er weinig informatie op kwijt. Slechts één steekwoord en het hart is vol. Maar nu kwam het me goed van pas. Bij elk kruid wat ik waarnam plakte ik een hart en al snel zag het boek er uit als een wilde bloem. Ik bekeek de foto’s en daarna speurde ik de tuin af om te zien of er enige vergelijking was. Toen kwam ik bij de weegbree, hier klopte iets niet. Was de foto verkeerd of de tekst? Ik ken namelijk een weegbree die sappig groen van kleur is met fel gele bloemetjes en waaruit geel sap loopt als je de steel doorbreekt, wat dan weer goed helpt tegen brandnetel brand. Maar wat ik hier zag was iets heel anders en de tuin blijkt er ook nog eens helemaal mee vol te staan. Zelfs alle drie de soorten die benoemd worden groeien hier welig, terwijl ik altijd dacht dat het een ruw soort gras was of een niet uit te roeien onkruid. Ik plakte een hart. Blij met deze nieuwe kennis. Maar blijft natuurlijk wel een vraag open: Wat is nou “mijn” weegbree?
Mip
.
