Er ruist iets in het struikgewas.
KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.
De honden keken mij hoopvol aan na mijn belofte. Maar ook ik wist niet dat dingen anders zouden lopen waardoor het al stikdonker was voordat we eindelijk de tuin in liepen.
Gewapend met een zak vol snoepjes om Jolene te belonen als ze goed luistert en terug komt. Pip droeg zijn frisbee zelf tot het moment dat hij los moest laten en het spelen kon beginnen. Ik snoof de geur van klamme aarde en keek naar een met sterren bezwangerde hemel. Jolene lag bij mijn voeten. Ze maakte een grommend geluid en zette haar halstooi op. Haar jachtinstinct voerde haar laag over grond, door het hek. Met grote snelheid maakte ze bochten en snoof de geuren. Pip stak zijn neus in de lucht, zette het op een rennen en sprong over het hek. Hun samenwerking kon ik amper zien, alleen maar horen. Hoewel ik het witte deel van Pip wel kon zien verplaatsen. In grote vaart kwamen ze weer terug, schoten aan mij voorbij en renden het koren in. Daar stond ik dan in het pikkedonker met een zaklantaarn waarvan de batterijen hun laatste krachten bundelde om mij een streepje licht te geven. Ik riep hun namen maar het ritstelen van het koren verplaatste zich naar de verte. Ze zaten achter iets aan wat ik niet had kunnen waarnemen, niet met de ogen niet met de neus. Ik kwam tot de conclusie dat het klein moest zijn en snel en zeker geen stinkdier. Na veel roepen ritselde het koren dichterbij en bij het horen van een heftig snuivend geluid hoopte ik maar dat het Pip was die tot bezinning was gekomen. Het koren week, zijn zwart/witte kop stak er tussen en weg was hij weer.
Ze liepen naast mij en als één van de twee maar een pas verkeerd zette greep ik in, met in dit geval de snoepjes die mij nu voor beiden goed van pas kwamen. Pip leek teleurgesteld, maar ik weet niet of dat in hem zelf was omdat de jacht mislukt was of in mij die hen bijna schreeuwend was blijven roepen. Of misschien wel omdat hij zo’n oen was om in zijn jacht zijn frisbee kwijt te raken en die niet meer terug te kunnen vinden. Het antwoord zal ik nooit weten, maar liever laat ik hen toch bij daglicht uit. Of met de juiste zaklantaarn.
Mip
