Hitte
KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.
Aan de rozenstruik zal ik mij voorlopig niet meer bezeren. Niet dat mijn nachtblindheid is verdwenen, want slecht zien doe ik nog steeds in het donker. Maar nadat de struik, en lees hierbij wel dat de rozen de hele veranda sierde, was bespoten met een fijn gifje tegen luis krulde de blaadjes, werden daarna bruin en daarna zwart. Alsof er een vlammenwerper overheen was gegaan. De rozen die op uitkomen stonden bogen hun kop en braken af. Volgens de gifmevrouw kwam dat door de nachtvorst. Het schijnt dat dit gif dan doorwerkt en inbrand. Fijn om te weten, vooral als het al een feit is. Eerst heb ik alle dode stukken eraf geknipt, zodat er een boog van enkel doornen over bleef. Het werd nu meer een Christusdoorn. Hans heeft er rigoureus de schaar in gezet en nu staan er alleen nog twee dikke korte stammen. Kaal en doornloos. Nu klinkt dat allemaal dramatisch en dat is het natuurlijk ook, maar toch merk ik altijd weer als er iets verdwijnt dat er dan ruimte komt voor andere dingen.
Onze driftige plannen voor de verbouwing/aanbouw op ons grondstuk krijgen steeds meer en elke dag weer een andere vorm. Hans heeft met de mast ons huis op de foto gezet en daarvan grote prints gemaakt, zodat we alles kunnen tekenen wat we willen. Maar we willen steeds weer iets anders. En als je het één gaat veranderen volgt de rest vanzelf. Waren we eerst nog van plan in het achterhuis genaamd Anne het plafond uit te breken, er een vide te bouwen en daar ons slaapvertrek te maken. Nu blijft het plafond er gewoon in en bouwen een stuk aan waar nu de garage staat, althans zo staat het er nu voor. Maar ook bij het wegvallen van die enorme rozenstruik ging bij Hans zijn ideeënbus in volle vaart werken. Wat als we hier nou een muurtje? En wat als we hier nou eens van die bogen? Deze week nog zullen we een afspraak maken met de aannemer, die zal dan weer een architect inschakelen die de tekening moet maken. Als de tekening gemaakt is brengt de aannemer die naar een bevriende ambtenaar en dan zal het zeker nog een maand (normaal gesproken drie maanden, maar daar zijn vrienden voor) duren voordat de eerste steen gelegd zal worden. Als het weer het toelaat natuurlijk. Want de temperatuur op dit moment is al ver boven de dertig graden.
En ook gisteren is Rens aangekomen. Al acht weken trekt hij met “Kipje” (een kipcaravan maar dan een kuiken), auto en fiets door Europa, waarvan hij het grootste deel in Italië heeft rondgezworven. Te lezen aan zijn verhalen had hij het regelmatig heel koud en vooral ook heel nat. Maar nu is hij hier en vindt hij het te heet, iets wat ik alleen maar kan beamen. Want een kort verblijf in de zon en je bent gelijk een druiprek. En toen kwam die onweersbui die de aarde deed sissen, die de huizen deed trillen en bomen deed buigen onder het vele water en de harde wind. En toen werd het fijn en koel en dronken zij Palinka, waardoor het plotseling toch weer mistig werd. Maar dan alleen weer in het hoofd.
Ook de ooievaars hebben het niet makkelijk deze dagen. Vijf ooievaarskuikens koel houden is al een hele onderneming op zich. Maar als je dan ziet hoe moeder/vader de kleintjes in de schaduw houdt, dan zie je toch maar weer hoe prachtig en vindingrijk de natuur is. En nu maar even de buuv lief aankijken voor een duik in het zwembad. Mooie foto van ooievaar met kinderen volgt morgen.
Mip
