Slepen en sprokkelen.....
KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.
Al vanaf het begin was ik smoorverliefd op hem. Zijn mooie goudgele glanzende ogen, de sproeten rondom zijn rozige neus en die eeuwige aardige blik. Ondanks dat hij eigenlijk te mager was glom zijn rode vacht, vol mooie strepen en tekeningen. Tígrís, een kater met allure. Hij ging altijd achter de meisjes aan maar keerde altijd weer terug op het honk. Dook stiekem onder de dekens of liet zich verwarmen door zijn moeder en zijn zus. Ongeveer een maand geleden vertrok hij van huis, nog maar net nadat ik een pil tegen wormen zonder veel moeite bij hem naar binnen had gewerkt. Elke morgen tijdens het wandelen met de honden roep ik zijn naam in de hoop dat er ergens een geluid zal klinken wat op het zijne lijkt. Een geluid dat ik uit duizend verschillende katten zou herkennen. Maar er klinkt geen geluid en al helemaal geen herkenbaar geluid. Ik heb het vermoeden dat wij alweer een kat verloren hebben. En eerlijk is eerlijk ook al is het nummer vier uit onze serie hier in Hongarije, echt wennen doet het nooit.
Nu is de kat niet het enige wat ons bezig houd. Allereerst is Hans als een soort jonge dolle hond aan het werk. Vaak ook in de nacht omdat het netwerk dan wat vlotter zou verlopen. Ook van de week trouwens toen hij midden in de nacht zonder licht zijn weg wel dacht te vinden. Helaas stapte hij met zijn handen vol dingen die hij nodig dacht te hebben net naast het trapje waardoor hij een knieval maakte en daarmee zo’n rare smak maakte dat zowel zijn knie als zijn dij open schuurde. Met de spullen in zijn handen ging het wel goed, maar dit even terzijde.
Toch gaat die snelheid van het netwerk niet elke nacht op, want afgelopen twee nachten is hij uren in de weer geweest zonder resultaat. Je zou kunnen zeggen dat er lichte irritatie bij hem ontstaat wat betreft ons netwerk. Dat is jammer want zelden hebben we zoveel reacties gekregen op zijn fotowerk van de laatste jaren. Lyrisch is bijna het geschikte woord hiervoor en we willen er graag mee aan de slag, zodat we met een goed gevoel de winter in kunnen gaan.
En wat betreft die winter. Puffend en zwetend versjouwen we ondertussen het hout voor de kachel naar het terras. Een vreemde gewaarwording dat we in onze zomerse kleren bij een temperatuur van ver boven de 25 graden lopen te sprokkelen. Van de week nog toen ik de eerste walnoten raapte voelde ik al een soort dierlijke drang tot verzamelen. Net zoals de voorraadkast met alle soorten jam, compote en chutneys. Of die vriezer vol sappen, sausen en soepen keurig naast het vak met vijf stijf bevroren kippendames die van de week door Esti voor ons geslacht zijn. En het is maar goed dat we er klaar voor zijn. Eerst gaat het een paar dagen regenen en begin volgende week wordt nachtvorst en ijzel verwacht. Wie weet krijgen de weercomputers dit keer gelijk.
Mip
Voetnoot.
Eigenlijk was deze blog bestemd voor afgelopen vrijdag, maar door internetperikelen ( het zal wel weer niet waar zijn....) is het dus tot heden niet gelukt om deze te plaatsen. Mocht het nu dus wel lukken, dan kun je dus ook deze voetnoot lezen.
.
