Nu lig ik in mijn kooi en luister naar de walvissen. Ze fluiten en piepen en neuriën en ik probeer ze te tellen, maar de geluiden komen overal tegelijk vandaan. Ik kan geen afzonderlijke walvissen onderscheiden, geen conversatie of een couplet met refrein. Ik kan niet eens met zekerheid zeggen of ze voor of achter het schip mee zwemmen, of aan mijn of de andere kant.  Doorlezen...

Teresa was na de Fiesta van de heilige Salvador in de stad blijven hangen, meer zomaar dan met opzet, en na een week was haar geld op.
    'Ik blijf liever hier,' zei ze. 'Thuis in Gotera is toch geen werk en het is er zo saai door de oorlog.
    Ze zat op de rand van Antonieta's bed.
    'Blijf dan,' zei Antonieta vanuit de douche. Ze waste haar voeten in de wasbak. 'Hoe laat is het? Is het al zo laat? Het water is op.'  Doorlezen..

Ik ben om allerlei goede en verkeerde redenen naar Florida gekomen, en een van de belangrijkste is mijn dochter Jennifer. Ik noem haar nog steeds kleine Jen, hoewel ze daar een pest hekel aan heeft. Ik heb mij wel eens laten vertellen dat er ooit een tijd is geweest waarin oude mensen, als ze hun deel hadden gedaan en moe en krom waren geworden, liefdevol door hun kinderen in huis werden genomen en van een vreedzame levensavond konden genieten. Ik heb daar nooit op gerekend en als je kleine Jen een keer hebt gezien weet je gelijk waarom.  Doorlezen...

De havenmeester is een grote zwarte man. Hij is zo dik dat hij nauwelijks achter zijn bureau of in zijn uniform past. Elke keer als hij ademhaalt, met een korte zucht, lijkt het alsof de knoopjes van zijn overhemd zullen springen.
     'Als ik het allemaal goed begrijp,' zegt hij, 'bent u uit Florida gekomen omdat u op zoek bent naar een vriend van u, ene Frank Blackwell?'  Doorlezen...