The Legend of Laocoön.     A long time ago on a continent just over the horizon, there was this Trojan dude named Laocoön.  He woke up one morning to find this big wooden horse outside the gates of the city. I think what really happened was that he sent out his two sons to sell flowers and pamphlets for the Cult of Apollo, of which Laocoön was some kind of high-ranking muckity-muck. The kids came running back in and said, "Dad! You would not believe what's outside the city gates!" And sure enough, Laocoön wouldn't believe it until he saw it with his own eyes.     The old priest was nobody's fool. His city had just spent, what, nine years or so under siege by the Greeks because the city's prince, Paris, couldn't keep it in his tunic when it came to a slip of a teenager named Helen. Now, I've heard of wars and even police actions being waged for some really stupid reasons, but this one takes the cake.     So, all of a sudden, the Greeks just take off without so much as a tootaloo, and leave this wooden horse behind. A decidedly un-Greek sort of a thing to do. Laocoön tells the city folk, "You know, this looks really suspicious. There's something about Greeks bearing gifts that I just can't trust."     And the people start to say to one another, "Old Laocoön is kind of weird, but he has a point." Now comes that most classic of Greek inventions, the Divine Intervention. No less an entity than Poseidon decides that he has to get his fingers into this pie. (Considering the bad press Poseidon got over his competition with Athena, one wonders why he's so enamored of the Greeks, but that's a different story.) Poseidon sends two serpents (one assumes sea serpents considering the source) to kill Laocoön and his two sons.  (And if you think Poseidon is a pain in the keister, you missed the scene where Aphrodite participates in divine rape by forcing Helen to schtup Paris.)     The city folk, witnessing the slaughter of the Laocoön family, say, "Whoa! Dude! Way bad karma, man! Maybe we should get with this horse thing after all!" They pull the Trojan horse through the gates of the city, and the rest, as they say, is history.     The moral of this story is . . .     For most people, a good myth will win out over reason every time.

La Legendo de Laokoono.     Longtempe pasinte en lando ne tro fora, estis Trojana viro kiu estis nomita Laokoono.  Li ekvekis unu mateno kaj trovis extere de la urbpordegoj, grandan lignan ĉevalon.  Mi kredas, ke tio kiu vere okazis, estas ke li sendis liajn du filojn al la placo por vendi florojn kaj libretojn por la Kulto de Apolo.  Li estis ia altrangulo por tiu religio.  La knaboj revenis kure kaj ekkris, “Paĉjo!  Vi ne kredus tion, kio estas ekstere de la urbpordegaj!” Kaj fakte, Laokoono ne devus kredi tion ĝis li mem regardis ĝin.     La maljuna preĝejestro ne estis malsaĝulo.  Lia urbo ĵus elpasis – kiam longe? Naŭ jarojn sieĝiĝita per la Grekoj, ĉar la princo de la urbo, Parizo, ne povis nei al li mem la plezurojn de la juna belulino Helena.  Nu, mi jam aŭdis pri kelkaj stultaj kialoj por militoj kaj eĉ policaj agoj, sed ĉi tio gajnas la trofeon.     Nun, subite, la Grekoj nur foriras sen eĉ adiaŭo, kaj postlasas ci tiun lignan ĉevalon.  Generale, tio ne estas Greka ago.  Sinjoro Laokoono diris la urbanojn, “Ĉi tio estas tre suspektinda, ĉu ne?  Ĉu ni povas fidi la donaĉojn de Grekoj?”     La urbanoj ekdiris unu al aliaj, “Laokoono estas iomete bizara, sed li havas bonan punkton.”     Nun venas la plejklasika de grekaj inventaĵoj, La Dia Interveno.  La tre impona Pozidono decidas ke li devas engaĝiĝi la aferon.  (Konsiderante de la malbonan gazetan kritikadon li gajnis pro lia konkurso kontraŭ diino Atena, oni scivolemas pri la kialo, ke Pozidono enamiĝis la Grekojn.  Sed, tio estas alia rakonto.)  Pozidono sendas du serpentojn (oni supozas ke ili estis marserpentoj, konsiderante de la fonto) por mortigi sinjoron Laokoono kaj liajn filojn.  (Jes, Pozidono estas ĝenanto.  Sed ne tiom kiom la diino Afrodita, kiu partoprenis dian seksatencon, kiam ŝi perfortis fraŭlinon Helena havi sekson kun princo Parizo.  Jes, la dioj havis multe por fieri.)     La urbanoj, spektante de la buĉado de la familio Laokoono, ekkris, “Ho! Kia malbona karmo, ulo!  Eble ni devus akcepti la ĉevalan donaĉon malgraŭ ĉio.”  Ili tiris la Trojan Ĉevalon tra la urbpordegoj,  kaj la cetera, kiel oni diras, estas historio.     La moralo de la rakonto estas . . .     Por plej da homoj, bona mito estas ĉiam plibona ol racio.