In 1974, while listening to Gordon Lightfoot sing Carefree Highway, Andrea Monticue told her father that she had been accepted to the University of California at Santa Cruz with a scholarship to pay the full price of tuition.  Her father, who had shown very little interest in the college selection process until then, immediately asked, "Why Santa Cruz?  That's four hundred miles away.  Why don't you go to UC Riverside?  You can live at home."
    "I think you just answered your own question.  Because it's Riverside, Dad.  Color me gone."
    Understand that this was when Santa Cruz was a way kewl place to study.  Andrea ate her share of granola and yogurt while studying physics amidst the redwoods, danced naked in the moonlight with people she promised never to reveal the names of, and scuba dived in Monterey Bay.
    It turns out that her father had the last laugh.  During Dreah's senior year, her father hurt his back seriously, and Dreah took a leave of absence in order to run the family business while her father convalesced.  Besides, it had become clear that she would never be able to afford graduate school.
    Her new job involved installing and repairing industrial dishwashing machines all over southern California.  Although her father had often quipped while she grew up, "You might make a mechanic some day, but you'll never be one," she quickly proved him wrong with two achievements: Marrying a nurse and becoming a better plumber and electrician than her father ever was. 
    After 17 years of this nonsense, Dreah was tired of smelling like a dirty kitchen every night, of getting phone calls at three o'clock on a Sunday morning from Denny's in Indio saying, "Our dishwashing machine is broken, there's three inches of water in the kitchen, and we're serving our customers on paper plates!"
    In 1995, while listening to the Indigo Girls singing Power of Two, she convinced her father that it was time to sell the family business.  The dialogue went something like this, "Daddy, you have a choice.  You can stay in business here by yourself, or we can sell it and move on with our lives.  Either way, I'm outa here."
    "Déja vu," her father muttered.
    Dreah took her share of the profits from the sell of the business and did something she had dreamed of doing for decades: she learned how to fly and obtained her private pilot's license.  But she also realized that she was desperately in need of a new career and figured airplanes couldn't be any more difficult to repair that Hobart dishwashers.  She enrolled at an A&P school and angered all the men in her class by getting the best grades.
    After A&P school, Dreah worked briefly for Northrop on the B-2 Project until the day they announced that there were no more B-2's and Congress wasn't going to approve any more.  Reading the writing on the wall, she put feelers out and and landed a job in line maintenance with a company at the Ontario International Airport in southern California.
    At first, Dreah thought that this company was just a stepping stone to other employment, perhaps with American Airlines or United.  She used the opportunity to learn everything she could about Part 121 aircraft maintenance trade.  Then something happened that changed the face of the world.
    September 11, 2001.
    Although this date is a disaster for aviation professionals in general, it also opened new doors.  Peering through one of these doors, Dreah realized that taking advantage of a situation or being a victim of it was entirely up to her.
    Her employer had opened a corporate aircraft division, and Dreah pleaded, begged, harassed and cajoled until she was given a position as a technician in that division.  She new almost nothing about bizjets, but she had been in this situation before.  Within a year, she was made a supervisor, and customers were asking specifically for her.  The disadvantage of this, of course, is when a customer calls at three o'clock on a Sunday morning to say that an airplane is broken in Thermal (which is out near Indio) and would she please drive out there and fix it.
    Turns out that corporate aviation was one of the few growing concerns in aviation.  Fortune 500 companies did not want to send their over-paid executives through the long lines and security checks at the commercial terminals, and sales of Learjets and Challengers and Gulfstreams were picking up in response to this. 


    En 1974, aũskutante la kanto de Gordon Lightfoot, Carefree Highway (Senzorga Vojo) Andrea Monticue informis sian patron ke si jam estis akceptata ĉe la Universitato de Kalifornio ĉe Santa Cruz, kun stipendio por pagi la koston de instruado. Ŝia patro, kiu tute ne havas intereson pri la elektado de kologio, demandis, "Kial la urbo Santa Cruz? Tio estas kvar cent mejloj fora! Kial vi ne povas ĉeestos la universitato en la urbo Riverside?  Vi povas loĝi hejme."
    "Mi opinias, ke vi ĵus nun respondis al via propra demando, paĉjo kara. Ĉar ĉi tie estas Riverside.  Mi estas foranta."
    Komprenu, ke tiam, Santa Cruz estis tre bona loko por studi.  Andrea manĝis sian propran porcion da nuksoj kaj jogurto dum si studis fizikon inter la ruĝlignaj arboj, dancis senveste en la lunlumo kun homoj ke ŝi ne rajtas nomigi, kaj SCUBA-naĝis en la gulfeto de Monterey.
    Finfine, ŝia patro havis la finan ridon.  Dum la fina jaro de sia studado, ŝia patro damaĝiĝis lian dorson, kaj Dreah devis forlasi la universitaton por funcigi la familian komercon dum la resaniĝado de sia patro. Krome, ekevidentigis, ke ŝi ne povis toleri la koston de post-universitata lernejo.
    Ŝia nova laboro estis la instalado kaj riparado de industriaj plat-lavadiloj ĉie en suda Kalifornio.  Kvankkam ŝia patro jam ofte spritis dum la kreskado de Andrea, "You might make a mechanic some day, but you'll never be one," ŝi rapide pruvis ke li malpravis per du atingaĵoj: Ŝi edziĝis flegiston, kaj iĝis plibonan plumbiston kaj elektriston ol sia patro iam estis.
    Post 17 jaroj de ĉi tiu sensencaĵo, Dreah estis lacanta ke si ĉiame odoras kiel malpura kuirejo, kaj oni telefonis sin el Denny's de Indio je la tria horo matene je dimanĉo, kaj diras, "Nia plat-lavilo malfuncias, estas sep centimetroj de akvo sur la planko de la kuirejo, kaj ni servas niajn klientojn per paperaj platoj!"
    En 1995, aũskulante la kanto de Indigo Girls, Power of Two, Dreah konvinkas sian patron ke la tempo alvenis por vendi la familan komercon.  La dialogo procedis iel: "Paĉjo kara,  vi havas elekton. Vi povas daũri komercon per vi sole, aũ ni povas vendi ĝin kaj trovi niajn vivojn.  Senkonsidere, mi estas fora."
    "Déja vu," ŝia patro grumblis.
    Dreah uzis sian porcion de la profito el la vendo de la komerco kaj faris ion ke ŝi jam sonĝis dum jardekoj: ŝi lernis flugi kaj atingis sian pilotan permisilon.  Sed ŝi ankaũ komprenis ke si bezonas novan karieron, kaj opiniis ke la riparado de aviadiloj ne povus esti plimalfacila ol la riparado de Hobart plat-lavilo.  Ŝi registriis ĉe A&P lernejo kaj ekkolerigis tutan la virojn en la klaso, ĉar ŝi atingis la plejbonajn gradojn.
    Post A&P lernejo, Dreah laboris mallonge ĉe Northrop je la B-2 Projekto ĝis ili anoncis ke ne plu estos pli B-2 aviadiloj, kaj Kongreso ne aprobus pliajn. Dreah serĉis kaj trovis alian laboron kiel aviadila teknisto kun kompanio ĉe al Ontario Internacia Flughaveno en suda Kalifornio.
    Unue, Dreah kredis ke la komponio nur estis unu ŝtupo al alia, plibona laboro, elbe kun American Airlines aũ United. Ŝi uzis la okazon por lerni ĉiun pri Parto 121 flugmaŝinajn subtenon kaj riparadon.  Tiam, iun okazis kio ŝanĝis la visaĝon de la mondo.
    La Dekuna de Septembro, 2001.
    Kvankam ĉi tiu dato estis katastrofo por aviadaj profesiuloj ĝenerale, alia pordoj malfermis.  Rigardante la vidaĵon tra unu de pordoj, Dreah komprenis ke ekspluati de situacio aũ esti viktimo de ĝi estas tute por ŝi decidi.
    Ŝia dunganto komencis fakon por komercaj aviadiloj, kaj Dreah petegis, almozis, kaj kaĵolis ĝis sia dunganto donis al ŝi laboron kiel teknisto en tio fakon.  Ŝi sciis almenaũ neniu pri komerc-jetoj, sed ŝi estis en tiu situacio antaũe.  Post unu jaro, ŝi estis vokto, kaj klientoj petis specife por ŝi.  La malavantaĝo de tio, kompreneble, estas kiam kliento telephonas je la tria horo sabat-matene por diri ke aviadilo estas malfunckiata en Thermal (tio urbo estas apud Indio).  Bonvole, ĉu si veturus tien kaj ripari ĝin?
    Ŝajnas ke korporacia aviado estas unu de malmulte kreskantaj fakoj en aviado.  Fortune 500 kompanioj ne deziras sendi iliajn tro-pagatajn administrantojn tra la longaj linioj kaj securecaj kontroloj ĉe la komercaj flughavenoj, kaj la vendoj de Learjetoj kaj Challenĝeroj kaj Gulfstreamoj pliiĝis responde al tio.
One the personal side . . .
    Although others will bare witness that she was actually there for the entire process, Dreah herself is not certain where her two children came from.  One day she was childless and worry free, and the next she was surrounded by babies.  Galen, born in March of 1982, thought he wanted to study computers but changed his mind and decided to be a business major.  Galen's favorite activities are role-playing games, but he has other redeeming qualities.  At least he has a good job and remembers his parents.  Morgan, born in August of 1983 (oops), plays stand up bass in a jazz band, which is far better than playing a bass guitar in a Punk band, where he started.  And he has a job in a lumber yard in Ben Lomand, which isn't a horrible place to live 		En ŝia persona vivo . . .
    Kvankam aliaj homoj atestus ke ŝi vere ĉeestis por la tuta procezo, Dreah si mem ne certas de kie ŝiaj du knaboj venis.  En unu tago, ŝi estis seninfana kaj senzorga, kaj en la sekvanta tago ŝi estis ĉirkaũata per beboj.  Galen, naskiĝiita en Marto, 1982, kredis ke li deziris studi komputilojn, sed ŝanĝis lian menson kaj decidis studi komercon.  Liajn plejfavorataj agadoj estas RPG, sed li havas aliajn elaĉetadajn kvalitiojn.  Almenaũ li havas bonan laboron kaj li memoras liajn gepatrojn.

Morgan, naskiĝita je Aũgusto de 1983, ludas staratan bason en jazzbando, kaj tiu estas plibona ol ludas bas-gitaro en punkbando, kie li komencis.  Li laboras en lignarejo en Ben Lomand, kiu ne estas malbona loko por vivi.