Stephanie Glasmeyer
18/06/08 22:56
De tijd gaat zo waanzinnig hard, dat ik niet kan geloven dat mijn studie alweer voorbij is. Ik herinner mij nog goed de toelating: ik wist niet, wat ik moest verwachten en dacht alleen: ik zing twee liedjes en dan komt het wel goed! Daarna brak het wachten aan: was ik wel of niet aangenomen?........
Op de dag van de uitreiking van mijn VWO- diploma kreeg ik eindelijk post dat ik was aangenomen. Dus ik vertrok naar Nederland, ging de taal leren, een kamer zoeken en nieuwe mensen ontmoeten, etc.
Op de Popacademie voelde ik mij eigenlijk meteen op mijn plek. Natuurlijk dacht ik ook in het begin soms: ben je goed genoeg, zijn de andere studenten beter, heb je alles om een goede zangeres te worden etc. maar door de persoonlijke sfeer, de kleine lesgroepen en de individuele lessen verdween dit gevoel snel.
Voor mij waren de 4 jaar op de Popacademie het beste wat ik kon doen: zingen, zingen, zingen, theorieles volgen, wat ik echt wel spannend vond en nog steeds vind (tot verassing van de meeste zangeressen...), in bands te „moeten“ zingen, wat ik nog nooit eerder had gedaan maar wat ik nou te gek vind.
Veel studenten, die aan de Popacademie hebben gestudeerd en nu elders studeren, zeggen dat zij de sfeer onder de studenten heel erg missen en dat snap ik heel goed. Wij waren altijd een soort van „familie“, dat was vooral heel erg duidelijk bij de jamsessies en bandavonden.
Het belangrijkste wat ik tijdens de opleiding heb geleerd is zeker meer mezelf te zijn, beter te weten wat ik wil en wie ik ben en vooral ook waar ik muzikaal gezien sta. Natuurlijk is dit proces soms heel moeilijk en nog lang niet voorbij maar ik ben op de goede weg!
Alle docenten waarvan ik zo veel heb geleerd: bedankt! En verder natuurlijk mijn medestudenten en mijn vrienden. Ook alle medewerkers van het Conservatorium Enschede: bedankt. Kort gezegd: bedankt voor de te gekke vier jaar!
Stephanie Glasmeyer