Horace Ode 2.14
     
   

Eheu fugaces, Postume, Postume,
labuntur anni nec pietas moram
     rugis et instanti senectae
     adferet indomitaeque morti,

non, si trecenis quotquot eunt dies,               
amice, places inlacrimabilem
     Plutona tauris, qui ter amplum
     Geryonen Tityonque tristi

compescit unda, scilicet omnibus
quicumque terrae munere uescimur               
     enauiganda, siue reges
     siue inopes erimus coloni.

Frustra cruento Marte carebimus
fractisque rauci fluctibus Hadriae,
     frustra per autumnos nocentem               
     corporibus metuemus Austrum:

uisendus ater flumine languido
Cocytos errans et Danai genus
     infame damnatusque longi
     Sisyphus Aeolides laboris.     
          
Linquenda tellus et domus et placens
uxor, neque harum quas colis arborum
     te praeter inuisas cupressos
     ulla breuem dominum sequetur;

absumet heres Caecuba dignior               
seruata centum clauibus et mero
     tinguet pauimentum superbo,
     pontificum potiore cenis.

 
  Additional Information About This Poem
    Poem in Translation
    L. Mulherin's Introduction and Philosophy of Translation
    L. Mulherinr's Commentary on Her Translation
 
Return to Final Projects