Ser at noen hissar seg opp av at eg ikkje skriv fordelaktig om Dylan og musikalar, og i samband med dette blei Leonard Cohen nemnt. Godt, for eg hadde heilt gløymt han ut:

Cohen høyrer heime i akkurat same gata som Dylan, etter mine begrep. Han har laga ein og annan god låt, men øydelagt dei ved å framføre dei sjølv. Igjen: Myta om Cohen blir oppretthalde av inkontinente damer i 50-åra, og sjølvsagt dei wannabe-intellektuelle gymnas-raddisane frå Unge Høyre. Dei er jo aldri til å unngå.

Tor Milde likar Dylan og Cohen, og dermed er det meste sagt om mykje.

Og med det same vi diskuterer musikk: Bob Dylan syg. Det er berre gamle norsklektorar som røykte såpass mykje på 60- og 70-talet at dei ikkje fekk desse tiåra med seg som påstår at han har særleg å fare med. Og så nokre jyplingar som har ei eller anna tåkete formeining om at det skal vere kult då, sjølvsagt, sidan det har vore litt kult å vere retro i det siste.

Keisaren har ikkje klede, han spradar rundt med penis i fri luft, og Bob Dylan kan verken køyre motorsykkel, spele munnspel, synge eller skrive låtar (kan hende med eitt og anna unnatak, men då alltid gjort betre av andre artistar).

Han hadde sikkert gjort ein god figur som ein sur Tor Milde-lookalike i ein amerikansk Idol-jury.

Slik. No har eg fått sagt noe om både Dylan og musikalar, så då er eg nøgd.

Bloggen Typisk Tor Andre bruker ein heil post på å argumentere for kvifor vi skal respektere musikalen. Trur eg. Eg veit ikkje heilt, av di musikalar er så kjedeleg at eg ikkje ein gong gidd å lese om dei. Derfor las eg ikkje heile bloggposten. Men det er ikkje naudsynt, for dette er poenget mitt:

Musikalar er eit håplaust mellomprosjekt, verken fly eller Supermann, ein slags kunstnarisk struts: kan verken det eine eller det andre, er frykteleg stygge og legg store egg. I motsetnad til strutsen går musikalane seint. Eg hatar dette: Midt i det som kunne ha blitt ei god handling, kjem det ein eller annan irriterande song, der ein dialog blir latterleggjort og det heile blir pinleg. Musikalar er latterlege, og dei som liker musikalar hatar musikk, eller er fundamentalt utan forståing for musikk og/eller tonedøve.

Ei forteljing om eit bankran der dei fire ranarane må danse til seg ransutbyttet i ein 4-stemt barbershop-låt er ikkje ei forteljing, det er eit produkt av folk som heller ønskte at dei studerte drama saman med 45 år gamle fråskilde koner på lærarhøgskulen. Gjer heller det. Bryt opp, skil deg frå den feite mannen din, studér på lærarhøgskulen, berre fri meg frå musikalane.

Ser videoen til Röyksopp, What Else Is There, på NRK2.

Musikalsk høyrer eg heime i ein nokså analog tradisjon. Likevel synest eg mellom andre Röyksopp og ei rekkje andre band (? kva skal ein elles kalle desse to -- ein duo er liksom litt bryllaups-aktig) som har oppstått i kjølvannet av, eller som følgje av, digitale musikkinstrument peikar i ei veldig interessant retning. (Röyksopp er kan hende det minst opplagte dømet her, men pytt.) Det er veldig lite som bind What Else ... saman med mykje av det førre RS har gjort, og dette snur mykje av tenkjinga kring marknad og sjanger på hovudet: Röyksopp snakkar ikkje til dei same frå plate til plate; eg kan godt mislike det dei putla på med då dei debuterte og likevel høyre på What Else... Dei står fritt til å lage instrumental elektronika eller vokal pop, og til å bruke ulike vokalistar alt etter preg. I staden for at dei rettar seg etter ein forventa sjanger, rettar vi oss etter det dei lagar, altså nærast omvendt. Ideelt sett kan dei høyrest heilt ulike ut for kvar singel, og singlane/platene kan slå ulikt ned i ulike segment. No vil det nok ikkje vere heilt slik i røynda, men kan hende til ein viss grad.

Framleis følgjer Röyksopp, i alle høve i dei fleste av låtane deira, ei tradisjonell lineær oppbygging, slik vi høyrer det i all kommersiell pop. Slik sett skil dei seg frå dei litt meir romlege, ikkje-lineære, sjangrane (trance, jungle, osv). Likevel er dei uforskamma i å hente klangbilder frå ulike sjangrar, og alluderer til vidt ulike artistar, epoker og verdsdelar. Röyksopp er ein kombo av klang og songwriting. Og godaste Kate Havnevik (er det ikkje ho som syng på What Else...?) passar perfekt, akkurat no.

The Beatles laga i si tid ikkje berre gode pop-låtar, dei utfordra også innspelingsteknologien. Abbey Road-teknikarar som Geoff Emerick fann opp teknikkar som no blir tatt for gitt. Beatles var mellom dei første som bana veg for ei rekkje nye uttrykk, som til dømes å legge stille vokal over eit bråkete lydspor, som dei gjer på Strawberry Fields. Det kan vel knapt overvurderast kva dette fekk å seie for andre artistar, som til dømes Jimi Hendrix, eller ulike Motown-innspelingar. Elvis Costello har skrive ein god artikkel om dette i Rolling Stone, som eg i farta ikkje finn lenka til.

Fleire artistar i dag -- Röyksopp er berre eitt døme, og langt frå det beste -- nyttar teknologien på tilsvarande nye måtar, til å skape nye uttrykk og uttrykk på nye måtar. Dei av musikarane som ikkje grin over deling av musikk over digitale nettverk vil også finne nye måtar å distribuere musikk på, fjernt frå gamle kanalar og metodar.

Oppdatering: Eg antok at Karin Havnevik var vokalisten på What Else... Dette er feil; ho som syng på denne låta heiter Karin Dreijer, kjend frå The Knife.

I dag, 8. desember, er det 25 år (HERREGUD som tida går) sidan John Lennon blei drepen i New York, av Mark Chapman. (Det var spikeren i kista til gutedraumen min, nemleg å få The Beatles til Høyanger, fødestaden min.)

I dette høvet er det verd å få med seg utsegna til den eine av gitaristane i The Margarets (Rune Berg eller Ante Giskeødegård), ifølgje P3:

"John Lennon har sannsynligvis inspirert mange musikere i Norge."

Oh, you bright little thing.

Eg er musiker, og på nokre av spelejobbane eg tar (eller må ta, for å få endane til å møtast) hender det at folk dansar. Desse jobbane er faktisk fornøyelege av di eg kan stå på ei scene ein meter over alle andre, og se på folk danse.

Eg har ei melding til dei av dykk som trur de ser rare ut når de dansar: De ser rare ut. Eg har også ei melding til dei av dykk som ikkje trur de ser rare ut når de dansar: De ser rare ut, de og.

Desse røynslene er den direkte årsaka til at eg sjølv ikkje dansar. Dei gongene eg har prøvd (anten av di det var den einaste tilnærmingsmåten til ei jente eg trudde eg kunne kome til å få gode kjensler for, eller av di eg av ein eller annan grunn trudde eg hadde noe på dansegolvet å gjere (eg brukar (sikkert) alt for mange (unødvendige (sjølv om dei ikkje kjennest unødvendige for meg)) parentesar)), har eg utan unnatak fått det bekrefta at eg er heilt hjelpelaus. Eg kjenner meg som ein flodhest på glasbrot, mother-of-Bambi-på-isen, heilt ute.

Og slik burde fleire kjenne det, og følgjeleg også kjenne si besøkelsestid på dansegolvet.

Grunnen til at eg nemner dette no, er at Scott Adams tar opp dette i bloggen sin. Han meiner at hemmelegheita er rørslene du gjer med hoftene, og dristar seg til å gje ei innføring i koss du kan bli ein god dansar. Still deg opp framføre badespegelen, og prøv å danse, med og utan hofterørsler.

Eg gjorde dette nett no, stilte meg opp og bevegde hoftene mine. Men då eg hadde kome i seget, fått flowen og grooven, og såg opp for å sjå koss det såg ut i spegelen, blei det så alt for tydeleg for meg at eg hadde Jan Simonsen-brillene mine på meg, jamfør posten under. Eg les jo til eksamen!

Dermed datt sjølvtilliten min rett ned i kjellaren, og no kjem eg sannsynlegvis aldri til å danse igjen.

Jan Simonsen som vrikkar på hoftene, kor ekkelt er ikkje det?

kjem til Bergen, og Bergen er berre eit steinkast vekke. Men eg held med Beatles, og gidd ikkje ta turen. Heia Beatles!

Viss Beatles kjem til Bergen, derimot, hiv eg meg på Flaggruta.

Men akk.