Hin dagen, medan eg køyrde ned frå haugen universitetet ligg på, måtte eg stå på bremsene for å unngå å køyre over ein fasan. Fasanen hadde heilt tydeleg kika seg både til høgre og venstre før han beslutta å krysse vegen, for han lét til å ha god tid, medan eg kom litt vel fort nedover. Men det var akkurat det han dreit i.

Fasan er visstnok god mat, og hadde eg tenkt litt kjappare, hadde eg -- berre ved å vri litt på rattet -- kome heim med fasansteik.

Ikkje sei at det ikkje kan bringe mat på bordet å studere ved eit universitet.