Eitt av særmerka ved Amsterdam er alle syklistane som fyk forbi; du har ikkje spasert lenge før du høyrer det plinge i ei bjølle bak deg og du må hoppe ut av sykkelstien du sannsynlegvis valsar i. Or veg, or veg. Amsterdammarane hiv jo gjerne ein unge og to oppi ein lasteboks framme på sykkelen og fraktar på denne måten dei små til og frå skule eller barnepass, noe som hadde fått barnevernet til å ta over omsorga for ungane på dagen her heime.

Den siste av dei 4 dagane eg var i Amsterdam førre veke blei eg litt lei av all traskinga, så eg manna meg opp og leigde meg ein sykkel (ein damesykkel for øvrig, som fort fekk dette med oppmanning til å verke latterleg). Ein ting er å vere ein driven syklist heime, noe heilt anna er det i denne byen. Sykkelen var ein klassisk Amsterdam-sykkel (akkurat som i Brelett-reklamen her heime), heilt fri for handbremser og gir og anna unødvendig, men utan stong, høgt styre og ei svær bjølle til å skremme folk med. I byrjinga gjekk det treigt, men etter nokre minutt suste eg sjølvsikkert i høg fart langs kanalane, med raude kinn og astmapust.

Skal eg igjen til Amsterdam, og det skal eg nok, er dette mitt nye framkomstmiddel. Gløym trikk og taxi, Amsterdam er jo flat som jorda før 1547 , breiddfull av sykkelstiar og lite trafikkerte vegar, og du kan anten lunke av garde eller suse fort. Som eg.