Det har seg slik at eg har eit hemmeleg* grunnfag i musikk, og i det grunnfaget er det nokre vekttal med blokkfløytespel. (I tillegg har eg nokre vekttal med folkedans også, noe som må verke umåteleg komisk for dei som kjenner meg.)

I dag kom dottera mi på 8,8 heim med ei blokkfløyte og lekse i blokkfløytespel for første gong. Kvilenotar og løpenotar. Dette er underleg. I våre dagar kostar ein liten synth med 800 lydar om lag det same som ei blokkfløyte. Kvifor vel ein då å tvihalde på eit instrument som a) læt heilt grusomt, b) er motorisk tilnærma umuleg å få grepet (!) på før du er drittlei lydane instrumentet lagar, c) er umuleg å bruke til å spele låtar ungar i 2005 likar, og d) terroriserer eit heilt lite nabolag med dei gjennomtrengande lydane?

Det kan vere at instrumentet var den rette kombinasjonen av portabilitet, økonomi og pedagogikk på Carl Orffs tid. Men det kan umuleg vere slik i dag? Viss noen spør meg kva eg hugsar frå musikktimane, er svaret nokså enkelt: Blokkfløyta og Bob Dylan. Begge to har eg eit dårleg forhold til i dag.

*= at eg nektar å vedkjenne meg det i jobbsamanhengar. Eit grunnfag i musikk fører til dei rareste førespurnadene, alt frå kurs og undervising til akkompagnement på tilstellingar. Heilt uaktuelt.