Tradisjonelt har skulefolket i Noreg valt venstresida i norsk politikk, og i år blir det sagt at AP og SV er skulefolkets parti. Sikkert sant. Det er derfor å vente at når Soria Moria-sesjonen er over, er ein skulepolitisk retning meisla ut saman med resten av programmet til regjeringa.

Sjølv om eg vel høyrer til i suppa av skulefolket reint politisk, lurer eg likevel på kva retning regjeringa Stoltenberg vil leggje opp til. Eg står skamlaust fram og synest mykje av Clemets skulepolitikk var rett, og like skamlaust gruar eg meg til å måtte høyre på SVs forslag til vatt-nisse-pedagogikk. Lat oss ikkje få ein skule der det å danse namnet sitt er viktigare enn å lære. Medan eg er i det skamlause hjørnet vil eg også ta avstand frå det grusomme kjensle-drama-paradigmet som har ridd (delar av) lærarutdanninga fram til no, i alle høve det eg kjenner til i lærarutdanninga. Og det er litt, både som student (rett nok grunnfagsstudent, saman med nokre som gjekk lærarutdanninga, i tillegg til den praktisk-pedagogiske utdanninga, tidlegare ped. sem.) og lærar (IT for lærarar, der eg underviste nokre 3. års-studentar, og blei rysta over både eitt og hitt).

Eg er glad for eit regjeringsbyte. Men skule- og forskingspolitikken er ein for viktig sak til at det blir ein trade-off for mitt vedkomande.

Håper magekjensla mi berre er thaimaten frå i går.