Τι Τριάντα, Τι Σαράντα, Τι Πενήντα [1972]

Είδος: Κωμωδία
Σκηνοθεσία: Καραγιάννης Κώστας
Σενάριο: Γιαλαμάς Ασημάκης, Πρετεντέρης Κώστας
Παραγωγή: Καραγιάννης - Καρατζόπουλος
Πρωταγωνιστούν: Κωνσταντάρας Λάμπρος, Διαλυνά Ρίκα, Γκίνη Νέλλη, Καλλιγεράκη Έλυα, Μοσχίδης Γιώργος, Κωνσταντάρα Μίτση, Ανδριανός Βάσος, Νέζος Γιώργος, Βερλέκης Νίκος, Βουτσινά Ρένα, Βελιάς Πάνος, Μαζαράκης Αντώνης, Δελή Καίτη, Κωνστανινίδης Θωμάς.
Διάρκεια: 95
Εισιτήρια: 139847
Α' Προβολή: 16/10/1972

Πολυμέσα: Αρχεία Video

Υπόθεση:

Ο Ζάχος ένας σοβαρός πενηντάρης με πολύ συντηρητικές απόψεις για τη ζωή και τον έρωτα, προσλαμβάνει για γραμματέα του την Τέτα, την εικοσάχρονη κόρη της πρώην φιλενάδας του Ναταλίας. Όταν η Τέτα θα εξομολογηθεί ότι είναι ερωτευμένη με έναν ώριμο κύριο, η σκέψη όλων θα πάει στον διαφημιστή του Ζάχου, Βίκτωρα Καλλινίκο. Μια σειρά παρεξηγήσεων θα συμβούν μέχρι να αποκαλυφθεί ότι η Τέτα είναι ερωτευμένη με τον Ζάχο.

Σχόλια:

Κινηματογραφική διασκευή της ομώνυμης θεατρικής κωμωδίας των Γιαλαμά και Πρετεντέρη.

Ατάκες:

ΖΑΧΟΣ (ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΡΑΣ): Πώς είστε;
ΓΙΩΡΓΑΚΗΣ (ΝΕΖΟΣ): Καλά ευχαριστώ.
ΖΑΧΟΣ: Όχι βρε παιδάκι μου. Πως είσαι έτσι θέλω να πω.
ΓΙΩΡΓΑΚΗΣ: Πώς είμαι;
ΖΑΧΟΣ: Σαν σκουπιδιάρης του Σκυλίτση δεν ειν´ αυτός;

ΓΙΩΡΓΑΚΗΣ (ΝΕΖΟΣ): Αμφισβητούμε αυτό που ονομάζουμε "κατεστημένο".
ΖΑΧΟΣ (ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΡΑΣ): Άντε λοιπόν, άρπα την κιθάρα και κάνε μας μια καντάδα, πρωί πρωί, με τις σκέψεις του Μάο.
ΓΙΩΡΓΑΚΗΣ: Προτιμώ να σας τα πω με τις σκέψεις τις δικές μου.
ΖΑΧΟΣ: Πάντως, τις σκέψεις δεν τις γλιτώνουμε.
ΓΙΩΡΓΑΚΗΣ: Γιατί, κακό είναι να σκέφτονται οι άνθρωποι;
ΖΑΧΟΣ: Να σκέφτονται, πουλάκι μου. Να σκέφτονται. Αλλά όχι όταν γλεντάνε!

ΖΑΧΟΣ: Αμάν! Τα μαλλιά της γριάς μπήκαν πάλι!
ΦΙΛΙΠΠΟΣ: Όλα σας καλά κύριε διευθυντά, αλλά αυτό να μην είχατε.
ΖΑΧΟΣ: Ποιο ρε Φίλιππα;
ΦΙΛΙΠΠΟΣ: Τη μανία σας για τα μαλλιά.
ΖΑΧΟΣ: Ρε, εγώ έχω μανία με τα μαλλιά, ή εσύ που τα περιποιήσαι σαν παλιά Αρσακειάδα;
(Μπαίνει ο Γιώργος Μοσχίδης)
ΖΑΧΟΣ: Ααα, να κι άλλος μάλλινος! Και μάλιστα ψευτομάλλινος αυτός!
ΚΑΛΛΙΝΙΚΟΣ (ΜΟΣΧΙΔΗΣ): Γιατί ψευτομάλλινος;
ΖΑΧΟΣ: Γιατί αν δεν τα έβαφες, θα ήσουν μπαμπακερός! Γι´ αυτό!
ΚΑΛΛΙΝΙΚΟΣ: Μμμ, κακίες αναχρονιστικών ανθρώπων.
ΖΑΧΟΣ: Τι είπες ρε μπάρμπα χίππη;
ΚΑΛΛΙΝΙΚΟΣ: Μπάρμπα να σε πουν τ´ ανήψια σου!
ΖΑΧΟΣ: Εμένα με λένε. Εσένα ντρέπονται να σε πούνε!

ΖΑΧΟΣ: Ρε συ, τι ειν´ αυτά που φοράς; Χάμουρα βρε; Μουλάρι είσαι; Άντε να χαθείς βρε! (Γελάει)

ΥΠΑΛΛΗΛΟΣ (ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΡΑ): Έλα μια στιγμή κάτω.
ΖΑΧΟΣ: Στάσου μωρή, τι με τραβάς έτσι; Τσουβάλι είμαι;

ΖΑΧΟΣ: Εσύ, πόσων χρονών είσαι, Ναταλία μου;
ΝΑΤΑΛΙΑ (ΔΙΑΛΥΝΑ): Να σου πω. Δεκαεπτά, συν είκοσι, μείον εικοσιένα... είμαι δεκαέξι ακριβώς!
ΖΑΧΟΣ: Κατάλαβες; Είναι τρία χρόνια μικρότερη από την κόρη της την Τέτα. Την γραμματέα μου.
ΦΙΛΙΠΠΟΣ: Και πώς γίνεται αυτό;
ΖΑΧΟΣ: Εσείς δε λέτε ότι η δική σας η γενιά της αμφισβήτησης, είναι ωριμότερη από τη δική μας; Άρα... είσαστε μεγαλύτεροι!

ΖΑΧΟΣ: Βρε, αεί στο διάολο από δω.
ΝΑΤΑΛΙΑ: Ζάχο! Μα πώς μιλάς έτσι στον κύριο;
ΚΑΛΛΙΝΙΚΟΣ (ΜΟΣΧΙΔΗΣ): Με ζηλεύει, κυρία μου. Με ζηλεύει, γιατί είμαι ένας άνθρωπος του καιρού μου.
ΖΑΧΟΣ: Με μία παράλειψη. Του κακού σου του καιρού!

(Μπαίνει ο Γιώργος Μοσχίδης κρατώντας ένα αρκουδάκι)
ΖΑΧΟΣ: Πώς είσαι έτσι βρε; Η μεγάλη αρκούδα έφερε τη μικρή!
ΚΑΛΛΙΝΙΚΟΣ: Αυτό το αρκουδάκι, ποιός θα το πάρει;
ΖΑΧΟΣ: Χα, χα, χα... κρυαμάρες!

ΖΑΧΟΣ: Μη φεύγεις.
ΚΑΛΛΙΝΙΚΟΣ: Τρελός είμαι να φύγω;
ΖΑΧΟΣ: Τρελός είσαι που μένεις!

ΖΑΧΟΣ: Σιγά που είναι ωραίος άνδρας, αυτό το μούσμουλο.
ΝΑΤΑΛΙΑ: Πώς μιλάς έτσι για τον κύριο Καλλινίκο. Χαρά θεού είναι ο άνθρωπος.
ΖΑΧΟΣ: Ε, αυτό λέω και εγώ. Τον βλέπει ο θεός και βάζει τα γέλια.

(ο Ζάχος καταφθάνει στο σπίτι της Ναταλίας με έναν βαλσαμωμένο μπούφο)
ΝΑΤΑΛΙΑ: Πώς και μας έφερες αυτό το πτηνό;
ΖΑΧΟΣ: Να σου πω. Ξέρω πως αγαπάτε τα ζώα και είπα... ας μην πάω μόνος!

ΖΑΧΟΣ: Πώς πήγε το ψάρεμα;
ΝΑΤΑΛΙΑ: Καλά. Στο τέλος με κατάφερε και της τα είπα όλα.
ΖΑΧΟΣ: Ποια όλα;
ΝΑΤΑΛΙΑ: Τα δικά μου.
ΖΑΧΟΣ: Μωρή, για τα δικά της δε σου είπα να της μιλήσεις;
ΝΑΤΑΛΙΑ: Ε, τι να κάνουμε, αυτά βγήκανε στη φόρα...
ΖΑΧΟΣ: Μωρ' τι έχεις στο κεφάλι σου, φάβα Σαντορίνης;

ΤΕΤΑ (ΚΑΛΛΙΓΕΡΑΚΗ): [Πιάνει ένα ξύλινο πουλί] Εσείς το φέρατε αυτό;
ΖΑΧΟΣ: Ναι. Είναι αρσενικός και τον λένε Κίτσο. Τον έφερα να τον βάλετε στην κάμαρά σας να με θυμάστε.
ΤΕΤΑ: Κουκουβάγια. Το σύμβολο της σοφίας και της λογικής.
ΖΑΧΟΣ: Δεν είναι κουκουβάγια.
ΤΕΤΑ: Τι είναι;
ΖΑΧΟΣ: Μπούφος!

ΖΑΧΟΣ: Και δεν ξέρω αν είναι λογικό να είναι κανείς τόσο λογικός...διόγκωση λογικής σου λέει ο άλλος. Βρογχοκήλη του μυαλού. Σου κάνουν λόβοεκτομή και σου αφαιρούν τα αυτά σας.

ΖΑΧΟΣ: Την κουβέντιασα την κοπέλα και κατάλαβα. Τον λυπάται. Απλώς τον συμπονάει. Τον βλέπει έτσι φλομωμένο και λεει: «ας του δώσω λίγο κουράγιο μη μείνει στον τόπο». Γιατί έχει και την καρδιά του, π´ ανάθεμά τονε...
ΝΑΤΑΛΙΑ: Έλα μωρέ Ζάχο μου. Όλο κουσούρια του βρίσκεις.
ΖΑΧΟΣ: Εγώ του τα βρίσκω; Οι γιατροί του τα βρίσκουνε. Νομίζεις πως είναι μόνο η ηλικία; Αυτός παιδί μου είναι ερείπιον, θέλει αναστήλωση. Εάν δεις ανάλυση ούρων και αίματος θα πέσεις τ´ ανάσκελα. Ζάχαρο, ουρία, λεύκωμα, χοληστερόλη, οξόνες και κρύσταλλοι κυκλοφορούν στο αίμα του εις ποσότητες. Πέρσι του αφήρεσαν ένα νεφρό. Του κάνανε εγχείριση κιρσούς στα πόδια. Είκοσι εκατοστά παχύ έντερο (Της λεει κάτι στ´ αυτί)
ΝΑΤΑΛΙΑ: Μουσείο δηλαδή!
ΖΑΧΟΣ: Εκφυλισμένον κύταρρον σου λέω παιδάκι μου!

ΖΑΧΟΣ: Δε νομίζω πως υπάρχει θέμα ντροπής.
ΤΕΤΑ: Όταν σφάλλει κανέις...
ΖΑΧΟΣ: Ναι, αλλά πώς σφάλλει. Από σφάλμα;
ΝΑΤΑΛΙΑ: Ζάχο μου, από τι άλλο;
ΖΑΧΟΣ: Μπορεί να σφάλλει ...εσφαλμένα!
ΝΑΤΑΛΙΑ: Τι ´ναι πάλι αυτό;
ΖΑΧΟΣ: Να νομίζει ότι σφάλλει. Που είναι μεγαλύτερο σφάλμα. Διότι ο σφάλλων δεν είναι άσφαλτος...
ΝΑΤΑΛΙΑ: Ζάχο μου, δεν αφήνεις το ουίσκι;
ΖΑΧΟΣ: Νομίζω ότι εξηγούμαι σαφώς.
ΤΕΤΑ: Σαφέστατα.
ΝΑΤΑΛΙΑ: Δηλαδή εσύ κατάλαβες; Τότε εγώ είμαι η καθυστερημένη...
ΖΑΧΟΣ: Όμως τα σφάλματά μας πρέπει να τα κοιτάμε κατα πρόσωπο. Διότι το πρόσωπο είναι καθρέφτης. Κι όταν κοιτάμε σ´ έναν καθρέφτη δεν ξέρουμε ποτέ τι θα μας απαντήσει.
ΤΕΤΑ: Αν δεν ξέρουμε εμείς, τότε ποιος ξέρει;
ΖΑΧΟΣ: Ίσως ο καθρέφτης.
ΤΕΤΑ: Ένα ψυχρό γυαλί;
ΖΑΧΟΣ: Που θα μας πει την ψυχρή αλήθεια.
ΝΑΤΑΛΙΑ: Την κακή μου και την ψυχρή μου εμένα που δεν καταλαβαίνω τίποτα. Μα τι λετε τόση ώρα;
ΖΑΧΟΣ: Υπηρεσιακά, της δουλειάς μας.
ΝΑΤΑΛΙΑ: Και τι σχέση έχουν οι καθρέφτες με τις σαπουνόσκονες;
ΖΑΧΟΣ: Θα βάζουμε καθρεφτάκια στις σαπουνόσκονες για να κοιτάγεται ο κόσμος πριν καθαρίσει οριστικά...

ΖΑΧΟΣ: Α, η μανούλα σου... Καλέ τι κάνει αυτή η ψυχή;
ΝΑΤΑΛΙΑ: Η μητέρα μου; Μια χαρά!
ΖΑΧΟΣ: Βαστιέται; Βαστιέται;
ΝΑΤΑΛΙΑ: Αν βαστιέται, λέει; Είναι ολοζώντανο πλάσμα.
ΖΑΧΟΣ: Μπράβο! Τότε κακώς που την είπα ψυχή. Απ' ό,τι κατάλαβα έχει και σώμα η γυναίκα.
ΝΑΤΑΛΙΑ: Και τι σώμα, Ζάχο! Κοριτσόπουλο! Φαντάσου, παντρολογιέται!
ΖΑΧΟΣ: Και τι δουλειά κάνει αυτός;
ΝΑΤΑΛΙΑ: Δεν εργάζεται ακόμα. Σπουδάζει.
ΖΑΧΟΣ: Κοίτα ρε, τι γίνεται και γω κοιμάμαι!

ΖΑΧΟΣ: Τι έγινε η δεσποινίς Μαργαρίτη;
ΥΠΑΛΛΗΛΟΣ (ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΡΑ): Εμένα ρωτάς;
ΖΑΧΟΣ: Δεν τηλεφώνησε καθόλου;
ΥΠΑΛΛΗΛΟΣ: Μου φαίνεται πως τηλεφώνησε στον προσωπάρχη.
ΖΑΧΟΣ: Γιατί δε μου ´πε τίποτα ο προσωπάρχης;
ΥΠΑΛΛΗΛΟΣ: Μου φαίνεται πως μου ´πε να στο πω εγώ.
ΖΑΧΟΣ: Μου φαίνεται πως άρχισες να κουρκουτιένεις!
ΥΠΑΛΛΗΛΟΣ: Αυτό το λες γιατί θέλεις να με διώξεις.
ΖΑΧΟΣ: Αν ήθελα να σε διώξω θα σ´ έδιωχνα. Φύγε!... Και φάε λίγη τσίχλα να ξεβρωμίσεις! Σκορδοφάγα!

ΤΕΤΑ (ΚΑΛΛΙΓΕΡΑΚΗ): Λέω να φύγω για την Ελβετία.
ΖΑΧΟΣ: Στάσου παιδί μου. Είπαμε να ψυχράνουμε κάπως τη σχέση μας. Όχι να τη ρίξουμε στους παγετώνες των Άλπεων!
ΤΕΤΑ: Καλά θα το σκεφτώ.
ΖΑΧΟΣ: Σκεφτείτε το. Σκεφτείτε ελληνικά! Προτιμήσατε τα ελληνικά προιόντα. Υπερέχουν έναντι των ξένων!

(Ο Κωσταντάρας μόλις γύρισε απ´ το Λονδίνο με ...χίππικη περιβολή)
ΦΙΛΙΠΠΟΣ: Κύριε διευθυντά, τι έκπληξη είν´ αυτή;
ΖΑΧΟΣ: Λονδίνο ειν´ αυτό παιδιά μου! Μπορεί να μη σ´ επηρεάσει; Και που πήγε και μου έκλεισε ξενοδοχείο αυτός ο αλιτήριος ο γιος μου; Στην Carnaby Street. Εκεί παιδιά να δείτε μαλλιά και γένια. Αφού οι άνθρωποι δε χρησιμοποιούν πια σαπούνια. Βάζουν ναφθαλίνη για το σκώρο!


πηγή υπόθεσης: Multimedia CD-ROM Ελληνικός Κινηματογράφος 1997 ΕΘΝΟDATA