Η Γυνή να Φοβήται τον Άνδρα

ΕΛΕΝΗ (ΚΟΝΤΟΥ): Γιατί δεν μιλάς Αντωνάκη μου; Σε στενεύουν τα παπούτσια σου;
ΑΝΤΩΝΑΚΗΣ (ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ): Τα παπούτσια; Δε λες πώς κρατήθηκα και δε διέκοψα το μυστήριο, κυρία Κοκοβίκου, που με ξενύχιασες με δόξα και τιμή; Και πάνω στον κάλο μου με την ποδάρα σου. Ακούς εκεί να με πατήσεις! Δεν με ξέρεις καλά εμένα. σε βάζω κάτω και σε πατάω εγώ, κυρία Κοκοβίκου. Σε πατάω και σε σκίζω σα σαρδέλα.
ΕΛΕΝΗ: Αααα! Μέχρι εδώ Αντωνάκη.
ΑΝΤΩΝΑΚΗΣ: Για σκασμός κυρία Ελενίτσα μου, που τολμάς και μου βάζεις και φωνή.
ΕΛΕΝΗ: Σκασμός εσύ, Αντωνάκη μου.
ΟΔΗΓΟΣ: Καλορίζικο το σπιτικό σας.
ΑΝΤΩΝΑΚΗΣ: Δε μου λες, άκουσα καλά ή με γελάνε τα αυτιά μου; Είπε "σκασμός Αντωνάκη";
ΟΔΗΓΟΣ: Όχι. Είπε "σκασμός, Αντωνάκη μου".
ΑΝΤΩΝΑΚΗΣ: Πάλι καλά. Δηλαδή αν δεν ονειρεύομαι και είμαι ξύπνιος, πρέπει ή να σκοτώσω άνθρωπο ή να πάρω το καπελάκι μου και να φύγω!
ΟΔΗΓΟΣ: Αργά κύριος. Τώρα μπήκε η κουλούρα.
ΑΝΤΩΝΑΚΗΣ: Κουλούρα;
ΟΔΗΓΟΣ: Έτσι είναι. Τώρα σταματάνε οι γλύκες και αρχίζει η παντόφλα.
ΑΝΤΩΝΑΚΗΣ: Δε μου λες, παθός είσαι;
ΟΔΗΓΟΣ: Παθός και μαθός.

Περισσότερες πληροφορίες για την ταινία.

Ο Αντώνης Κοκοβίκος ανώτερος υπάλληλος υπουργείου, συζεί εδώ και 10 χρόνια σε ένα παλιό φτωχικό σπίτι, με την κυρία Ελένη, μία απλή και υπομονετική γυναίκα που τον υπηρετεί φροντίζοντας για όλες τις ανάγκες του σαν δούλα. Ο Αντώνης, βολεμένος σε αυτή την κατάσταση, αρνείται πεισματικά να την παντρευτεί και όταν μετά από πίεση των φίλων του το κάνει, θα βρει απέναντί του μια διαφορετική κυρία Ελένη.